Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΛΤΣΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΛΤΣΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
0

ΓΚΟΥΑΚΑΜΟΛΕ ΚΛΑΣΣΙΚΟ // GUACAMOLE


ΓΚΟΥΑΚΑΜΟΛΕ ΚΛΑΣΣΙΚΟ

Για το γκουακαμόλε, την Νο1 σάλτσα - ή dip αν θέλετε - της μεξικάνικης και Tex-Mex κουζίνας, έχουμε μιλήσει πολύ αναλυτικά στο παρελθόν, όταν είχαμε παρουσιάσει την παραλλαγή του με ντομάτα (δες εδώ).
Σήμερα θα φτιάξουμε την κλασσική του εκδοχή, που είναι πιο λιτή, αλλά εξ΄ίσου γευστική. Φέτος το καλοκαίρι ανακηρύχθηκε η αγαπημένη μας ... αλοιφή, όπως θα λέγαμε εμείς εδώ στα βόρεια, αφού με την δροσερή της γεύση συνόδεψε το ψητό μας ψαράκι, τα κρεατικά αλλά συχνά νοστίμισε και τα σάντουιτς μας.

Δόση : για 2 άτομα
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : πολύ εύκολη
Υλικά : 1 ώριμο αβοκάντο,
                1/2 μικρό κίτρινο κρεμμύδι, 
                1 καυτερό πιπεράκι, jalapeño κατά προτίμηση,
                1 λάιμ,
                φρέσκο κόλιαντρο,
                1 πρέζα φρεσκοτριμμένο πιπέρι,
                αλάτι.
Προετοιμασία :
Ψιλοκόψτε το κρεμμύδι, το πιπεράκι και το κόλιαντρο.
Πολλές φορές αντί για κρεμμύδι βάζω σκαλόνιο. Το κόλιαντρο μην το παραλείψετε, αν και τώρα το καλοκαίρι δεν είναι και τόσο εύκολο να το βρείτε, δίνει ιδιαίτερη γεύση και άρωμα. Το πόσο καυτερό θα γίνει το γκουακαμόλε, εξαρτάται από το πιπεράκι που θα χρησιμοποιήσετε; αν δεν θέλετε να βγεί πολύ καυτερό, βάλτε λίγο στην αρχή και δοκιμάστε το.
Με ένα κοφτερό μαχαίρι χαράξτε το αβοκάντο κατά μήκος στη μέση μέχρι να βρεί το κουκούτσι, ανοίξτε το στα 2, αφαιρέστε το κουκούτσι και βγάλτε την σάρκα του με ένα κουταλάκι. Είναι σημαντικό το αβοκάντο να είναι ώριμο όσο πρέπει; αν είναι άγουρο και σκληρό όταν το αγοράσατε, αφήστε το 1-2 μέρες εκτός ψυγείου μέχρι να μαλακώσει. Αν είναι πολύ μαλακό και έχει αρχίσει να γίνεται καφεκίτρινη η σάρκα του, καλύτερα να μην το χρησιμοποιήσετε για να φτιάξετε το γκουακαμόλε.
Λιώστε την σάρκα του αβοκάντο με ένα πηρούνι. Δεν το βάζω ποτέ στο μπλέντερ, γιατί δεν πρέπει να γίνει σαν αλοιφή. Ραντίστε το αμέσως με το χυμό απο 1/2 λάιμ, γιά να μην μαυρίσει. Προσθέστε τα υπόλοιπα υλικά, λίγο φρεσκοτριμμένο πιπεράκι και αλατάκι. Δοκιμάστε και διορθώστε την γεύση, προσθέτοντας αν χρειάζεται χυμό λάιμ (εγώ συνήθως βάζω απο 1 ολόκληρο λάιμ) ή αλάτι.
Διατηρείται για 2-3 μέρες στο ψυγείο, μέσα σε καλά κλεισμένο ταπεράκι. Ενα τρικ για να το απομονώσετε από τον αέρα, ώστε να μην οξειδωθεί και μαυρίσει, είναι να καλύψτε την επιφάνεια του με μισό κρεμμύδι και να το σκεπάσετε με διάφανη μεμβράνη.

              

GUACAMOLE

Il guacamole è probabilmente la salsa più famosa della cucina messicana e Tex-Mex. Ne abbiamo già parlato dettagliatamente, quando vi avevo presentato la sua variante al pomodoro (vedi qui). 
Oggi prepariamo una guacamole più semplice, ma non meno saporita. E stata una delle nostre ricette preferite durante questa estate fin troppo calda, grazie al suo sapore fresco e alla facilità della preparazione. Ha accompagnato il pesce alla brace, la carne arrostita, ma ha insaporito anche i nostri panini di colazione.

Dosi : per 2 persone
Difficoltà della ricetta : facilissima
Ingredienti : 1 avocado maturo abbastanza,
                            1/2 piccola cipolla gialla,
                            1 peperoncino piccante, preferibilmente jalapeño,
                            1 limetta, 
                            1 ciuffo  di coriandolo fresco,
                            1 pizzico di pepe nero macinato,
                            sale qb.
Preparazione :
Tritate finemente la cipolla, il peperoncino ed il coriandolo.
Nel posto della cipolla, spesso ci metto anche lo scalogno. Non omettere il coriandolo, che dà al guacamole sapore e profumo caratteristico! Se non volete il vostro guacamole risulti troppo piccante aggiungete solo parte del peperoncino e regolate poi il suo sapore. 
Incidete l' avocado per la lunghezza fino a toccare il nocciolo, dividete in due, eliminate il nocciolo ed estraete la polpa con un cucchiaino. Schiacciatela poi con una forchetta; io evito di frullare la polpa perché poi la salsa viene troppo cremosa. Spruzzate subito con il succo di mezza limetta.
Aggiungete gli ingredienti restanti e mescolate. Correggete il sapore, aggiungendo succo di limetta o sale.
Si conserva nel frigo, entro un contenitore chiuso ermeticamente, per un paio di giorni. Un trucco per non annerire la superficie della guacamole, è di coprirla con mezza cipolla e poi con pellicola trasparente.

8

ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ ΑΛΑ ΜΠΟΛΟΝΙΕΖΕ για τους QUANTI MODI DI FARE E RIFARE // MACCHERONI ALLA BOLOGNESE per i QUANTI MODI DI FARE E RIFARE


ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ ΑΛΑ ΜΠΟΛΟΝΙΕΖΕ
για τους QUANTI MODI DI FARE E RIFARE

Δεύτερη Κυριακή του Οκτώβρη σήμερα, είναι η μέρα που μαγειρεύουμε μαζί με τις φίλες από την ομάδα Quanti Modi di Fare e Rifare.
Θα μεταφερθούμε νοερά στην Μπολόνια, για να δοκιμάσουμε ένα ρουστίκ παραδοσιακό πιάτο, τα μακαρόνια αλά μπολονιέζε. Σίγουρα το μυαλό σας θα πάει σε αντίστοιχες μακαρονάδες που έχετε δοκιμάσει και εδώ στην Ελλάδα, όμως σήμερα θα δούμε κάτι διαφορετικό. Κατ' αρχήν η συνταγή δεν περιέχει ντομάτα. Στην Ελλάδα, το ραγκού αλά μπολονιέζε το έχουμε μάθει ως μία σάλτσα με κιμά, στην αυθεντική συνταγή όμως η ντομάτα παίζει δευτερεύοντα ρόλο. 
Η συνταγή που θα δοκιμάσουμε σήμερα είναι προγενέστερη του ραγκού αλά μπολονιέζε. Συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του Pellegrino Artusi, La scienza di cucina e l' arte di mangiar bene, στο νούμερο 87; ανάμεσα στα υλικά θα δείτε και το αποξηραμένο κρέας (carnesecca) το οποίο πλέον δεν το παρασκευάζουν και έχει αντικατασταθεί με την παντσέτα (αλλαντικό). Ο Pellegrino Artusi, πολύ σωστά σημειώνει ότι σε αυτήν την συνταγή, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ζυμαρικά κοντά και με μεγάλη τρύπα, τα οποία συγκρατούν καλύτερα την γαρνιτούρα.
Την συνταγή που μας προτείνει η Cuochina, είναι από το βιβλίο Le ricette regionali italiane (εκδόσεις Solares) και μπορείτε να την δείτε εδώ. Χρησιμοποίησα την παντσέτα που φτιάχνω μόνη μου (συνταγή εδώ), αφού δεν μπορώ να βρώ κάτι ανάλογο στην ελληνική αγορά.

Δόση : γιά 4 άτομα
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : μέτρια δύσκολη
Υλικά : 500 gr ριγκατόνι
γιά το ραγκού : 150 gr μοσχαρίσιο κρέας (σπάλα),
                             50 gr παντσέτα (αλλαντικό),
                             40 gr βούτυρο,
                             50 gr κρεμμύδι,
                             50 gr κοτσάνι από σέλερι,
                             50 gr καρότο,
                             1/2 ποτήρι κρασί κόκκινο,
                             250 ml περίπου ζωμό κρέατος,         
                             1 κ.σ. αλεύρι. 
                             πιπέρι μαύρο φρεσκοτριμμένο,
                             αλάτι,
                             μοσχοκάρυδο τριμμένο.
γιά το σερβίρισμα : αυθεντική παρμεζάνα parmigiano reggiano τριμμένη.
Προετοιμασία :
Το κρέας, κανονικά πρέπει να κοπεί σε πάρα πολύ μικρά κομματάκια, με ένα κοφτερό μαχαίρι; εναλλακτικά πείτε τον χασάπη σας να το περάσει μία φορά από την μηχανή του κιμά, αν είναι δυνατόν από τον χοντρό δίσκο.
Κόψτε την παντσέτα σε πολύ μικρά κυβάκια. Δεν σας συνιστώ να αντικαταστήσετε την παντσέτα με μπέϊκον, πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό αλλαντικό, που θα αλλοιώσει την ισορροπία των αρωμάτων και την αρμονία των γεύσεων της συνταγής.
Κόψτε τα λαχανικά σε πολύ μικρά κυβάκια. Αποφύγετε να το μούλτι, γιατί αφ΄ ενός δεν τα κόβει σε ομοιόμορφα κομματάκια και αφ΄ετέρου βγάζει τα υγρά από τα λαχανικά και αυτό δεν το θέλουμε, γιατί όταν πάμε να τα σωτάρουμε, αυτά θα βράσουν αντί να τσιγαριστούν!
Βάλτε το βούτυρο σε μία σωτέζα, βάλτε την στην φωτιά και σωτάρετε την παντσέτα μαζί με τα λαχανικά.
Προσθέστε το κρέας, αλατίστε και πιπερώστε και σωτάρετε το μέχρι να στεγνώσει και να ροδίσει καλά, ώστε να νοστιμίσει. Σβύστε με το κρασί και αφήστε να εξατμιστεί το αλκοόλ.
Προσθέστε το αλεύρι, αναμείξτε και προσθέστε και τον ζωμό κρέατος. Σκεπάστε την σωτέζα με το καπάκι της και αφήστε το ραγκού να σιγοβράσει σε χαμηλή φωτιά, μέχρι σχεδόν να στεγνώσει (περίπου μισή ωρίτσα). Το ραγκού δεν πρέπει να έχει πολύ ζουμί, αλλά να είναι μάλλον στεγνό. Προς το τέλος του μαγειρέματος, πρσθέστε και το τριμμένο μοσχοκάρυδο.
Στο εν τω μεταξύ, βράστε τα ζυμαρικά αλ ντέντε (οδηγίες θα βρείτε εδώ) και σερβίρετε τα αμέσως γαρνιρισμένα με το ραγκού. Μπορείτε να συμπληρώστε το πιάτο με τριμμένη παρμεζάνα.



MACCHERONI ALLA BOLOGNESE 
per i QUANTI MODI DI FARE E RIFARE

Seconda domenica di ottobre e siamo pronti a cucinare con le amiche dei Quanti Modi di Fare e Rifare
Oggi prepariamo un grande classico della cucina italiana, i maccheroni alla bolognese! Il condimento non è esattamente il ragù alla bolognese, ma una versione più semplice, senza pomodoro, che viene riportata anche da Pellegrino Atrusi nel suo libro leggendario La scienza di cucina e l' arte di mangiar bene, al numero 87; la ricetta contiene un ingrediente che allora usavano parecchio, la carne secca, sostituita poi con la pancetta. 
La ricetta della Cuochina, tratta dal libro Le ricette regionali italiane (edizioni Solares) potete vederla qui. Ho utilizzato la pancetta fatta a casa, siccome in Grecia questo salume semplicemente non esiste. Nel posto dei maccheroni, che non sono poi tanto facilmente reperibili in Grecia, ho messo i rigatoni.

Dosi : per 4 persone
Difficoltà della ricetta : media
Ingredienti : 500 gr maccheroni (io rigattoni)
per il ragù : 150 carne di manzo (spalla),
                       50 gr pancetta tesa,
                       40 gr burro,
                       50 gr cipolla,
                       50 gr gambo di sedano,
                       50 gr carota,
                       1/2 bicchiere di vino rosso,
                       250 ml brodo di carne fatto a casa,        
                       pepe nero macinato,
                       sale,
                       noce moscata macinata.
per la finitura : parmigiano reggiano grattugiato.
Preparazione :
La carne è meglio tagliarla a punta di coltello, come anche la pancetta. Se questo vi risulta difficile, dite al vostro macellaio di passarla dal  tritacarne col disco grande e una volta solo. Non utilizzare il cutter.
Tritate finemente le verdure con il coltello, in modo che si vedano bene i pezzettini che devono restare interi. Non utilizzate il triattutto, perchè tende a fare fuoriuscire i liquidi dai vegetali che una volta messi nella padella saranno cotti invece che rosolati.
Fate soffriggere il trito di verdure con la pancetta ed il burro, entro un tegame capiente.
Aggiungete la carne tritata, salate e pepate e continuate la cottura finchè la carne sarà asciutta e ben rosolata. Sfumate con il vino e lasciare evaporare l' alcool. Aggiungete la farina e mescolate. Aggiungete 1 bicchiere di brodo caldo, coprite il tegame e lasciate cuocere a fuoco dolce fino ad asciugare (mezz' oretta ca). A fine cottura aggiungete anche qualche pizzico di noce moscata. Il ragù deve risultare piuttosto asciutto.
Nel frattempo, fate cuocere la pasta al dente, condite con il ragù e servite subito! Se gradite, aggiungete una bella spolverara di parmigiano grattugiato.




0

ΣΑΛΤΣΑ ΝΤΟΜΑΤΑΣ ΑΛ΄ ΙΤΑΛΙΑΝΑ // SALSA DI POMODORO ALL' ITALIANA


ΣΑΛΤΣΑ ΝΤΟΜΑΤΑΣ ΑΛ΄ΙΤΑΛΙΑΝΑ

Η σάλτσα ντομάτας, είναι μία βασική παρασκευή στην κουζίνα και καλό είναι να γνωρίζουμε πως να την φτιάχνουμε σωστά. 
Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι να ετοιμάσει κάποιος μία σάλτσα ντομάτας? Οπως όλες οι απλές παρασκευές, βασικό ρόλο παίζουν η ποιότητα και η αναλογία των υλικών. Στην σάλτσα πρέπει να προσέξουμε 3 πράγματα : την ποιότητα της ντομάτας, την ποσότητα της λιπαρής ουσίας και τέλος το βράσιμο. Στην Ελλάδα είμαστε συνηθισμένοι να μαγειρεύουμε τις σάλτσες γιά σύντομο χρονικό διάστημα; σε αυτή την περίπτωση, η ποιότητα της ντομάτας έχει τον κύριο λόγο. Αν όμως δοκιμάσουμε να παρατείνουμε τον χρόνο μαγειρέματος ή να προσθέσουμε διάφορα υλικά που ενισχύουν την γεύση της σάλτσας, η ντομάτα περνάει σε δευτερεύοντα ρόλο... Οταν μιλάμε για ενίσχυση της γεύσης, δεν εννοούμε βέβαια τον λεγόμενο κύβο, αλλά πάντα φρέσκα υλικά; όσοι παρακολουθείτε το laboratorio, σίγουρα ξέρετε ότι στην κουζίνα του αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε επεξεργασμένα τρόφιμα. Επίσης να διευκρινίσουμε ότι η λιπαρή ουσία (λάδι, βούτυρο) προσθέτει μεν γεύση, αλλά προσθέτει και θερμίδες και κάνει την σάλτσα βαριά, γι΄αυτό όλα πρέπει να χρησιμοποιούνται με μέτρο ... 
Ας μιλήσουμε λίγο και για το ποιές ντομάτες είναι κατάλληλες για σάλτσα. Σίγουρα θα πρέπει να είναι ώριμες, αλλά θα προτιμήσουμε αυτές που έχουν ωριμάσει φυσικά και όχι εκείνες που άρχισαν να χαλάνε και να μουχλιάζουν και σκεφτόμαστε να τις κάνουμε σάλτσα γιά να μην τις πετάξουμε. Απο ποικιλίες, καλύτερες είναι αυτές που είναι σαρκώδεις; στην Ελλάδα καλλιεργείται κυρίως η ποικιλία ρόμα; κάποιοι τις ονομάζουν και πομοντόρια, λέξη που δεν προσδιορίζει βέβαια κάποια ποικιλία ντομάτας, αφού είναι εξελληνισμός του ιταλικού pomodoro, που σημαίνει ακριβώς ντομάτα ... Στην Ιταλία, φημισμένες ποικιλίες για σάλτσα είναι η San Marzano και η pachino, οι πρώτες μοιάζουν αρκετά με τις ρόμα, οι δεύτερες με τα δικά μας ντοματίνια σε τσαμπί. Οταν δεν βρίσκω τις ντομάτες που θέλω στην αγορά ή δεν θέλω να φτιάξω μεγάλη ποσότητα σάλτσας, προτιμώ να χρησιμοποιώ τα ντοματίνια, που συνήθως είναι πιο αρωματικά και πιό γευστικά από τις κοινές ντομάτες. Κατά την διάρκεια της κρύας εποχής, όταν στην αγορά δεν υπάρχουν καλές φρέσκες ντομάτες και έχει πλέον μόνο ντομάτες θερμοκηπίου, είναι προτιμότερο να ετοιμάσουμε την σάλτσα με τις κονσέρβες ντομάτας που ετοιμάσαμε το καλοκαίρι (δες εδώ) ή με μία ποιοτική ντομάτα στον τρίφτη του εμπορίου.
Δύο είναι οι βασικές σάλτσες ντομάτας στην ιταλική κουζίνα : η επονομαζόμενη αλ΄ιταλιάνα και η μαρινάρα. Γιά την σάλτσα μαρινάρα θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Σήμερα θα γνωρίσουμε την σάλτσα ντομάτς αλ' ιταλιάνα, που έχει πιό πλούσια γεύση και αρώματα, αφού περιέχει λαχανικά και μυρωδικά. Μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε ως έχει ή να την εμπλουτίσουμε με άλλα υλικά, όπως κάπαρη, ελιές ή καυτερή πιπεριά. Επίσης μπορούμε να την κονσερβοποιήσουμε και να την έχουμε έτοιμη στο ντουλάπι μας για μελλοντική χρήση. Η αλ΄ιταλιάνα, είναι η ιδανική σάλτσα ντομάτας για να γαρνίρουμε μία απλή μακαρονάδα!
Η συνταγή που προτιμήσαμε να ακολουθήσουμε είναι του Luca Montersino. Την δοκιμάσαμε σε σπαγγέτι De Cecco και απολαύσαμε μία μακαρονάδα συγκλονιστική μέσα στην απλότητα της!

Δόση : για 8 άτομα
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : εύκολη
Υλικά : 1 μεγάλο κρεμμύδι,
                1 καρότο,
                1 κοτσάνι σέλερι,
                2 σκελίδες σκόρδο, 
                5 κ.σ. ελαιόλαδο παρθένο έξτρα,
                1 kg ντομάτες ώριμες,
                1 κ.γ. ζάχαρη,
                1 κ.σ. ντοματοπελτέ,
                1 κ.σ. βούτυρο,            
                φρέσκα μυρωδικά : βασιλικό, δεντρολίβανο, μαντζουράνα, θυμάρι,
                πιπερι μαύρο φρεσκοτριμμένο,
                αλάτι.
Προετοιμασία :
Καθαρίστε και κόψτε σε κομματάκια, όχι κατ' ανάγκη πολύ μικρά, το κρεμμύδι, το καρότο και το σέλερι.
Πλύνετε τις ντομάτες, αφαιρέστε τα κοτσάνια (αν έχουν) και κόψτε τες επίσης σε κομμάτια.
Σε μία φαρδιά και χαμηλή κατσαρόλα βάλτε 4 κ.σ. ελαιόλαδο, προσθέστε τα λαχανικά (εκτός από τις ντομάτες) και σοτάρετε σε χαμηλή φωτιά. Είναι σημαντικό να χρησιμοποιήσετε το σωστό σκεύος, ώστε να διευκολύνεται η εξάτμιση και να μην αυξάνεται η οξύτητα της σάλτσας. Προσθέστε το σκόρδο ολόκληρο και τσακισμένο και μερικά φύλλα βασιλικού. Σοτάρετε μέχρι να αρχίσουν να παίρνουν ξανθό χρώμα.
Δυναμώστε την φωτιά στην κατσαρόλα, προσθέστε τις ντομάτες και αναμείξτε. Προσθέστε επίσης την ζάχαρη, αλάτι και τον ντοματοπελτέ. Τον ντοματοπελτέ τον βάζουμε για να δώσει στην σάλτσα ωραίο κόκκινο χρώμα, επειδή συνήθως η σάλτσα με φρέσκιες ντομάτες παίρνει μία πορτοκαλί απόχρωση, εδώ δε που έχουμε και το καρότο έχουμε έναν λόγο παραπάνω να θέλουμε να ενισχύσουμε το χρώμα. Αφήστε τα λαχανικά να σοταριστούν, μέχρι να καραμελώσουν και να εξατμιστούν τα υγρά τους, να αρχίσουν να πιάνουν στον πάτο της κατσαρόλας.
Σε αυτό το σημείο προσθέστε ζεστό νερό, μέχρι να καλύψει τελείως τα λαχανικά. Εγώ πρόσθεσα περίπου 1 λίτρο (4 ποτήρια). Αφήστε την σάλτσα να βράσει σε μέτρια προς δυνατή φωτιά, γιά τουλάχιστον 1 ώρα. Αν χρειαστεί, κατά την διάρκεια του μαγειρέματος συμπληρώστε νερό. Στο τέλος του μαγειρέματος, η σάλτσα πρέπει να έχει αρκετό ζουμάκι; την πυκνότητας της θα την ρυθμίσουμε στο τελευταίο βράσιμο. Σημαντικό : ποτέ μην σκεπάζετε την κατσαρόλα μέσα στην οποία μαγειρεύετε την σάλτσα ντομάτας, το μυστικό γιά να μην έχει αυξημένη οξύτητα, είναι να την αφήνετε να βράζει πάντα σε φαρδύ, ανοιχτό σκεύος!
Στο εν τω μεταξύ, σε ένα κατσαρολάκι, βάλτε το υπόλοιπο λάδι, το βούτυρο, την δεύτερη σκελίδα σκόρδο, ολόκληρη και τσακισμένη, μερικά φύλλα βασιλικού, ένα κλαδάκι φρέσκο δεντρολίβανο, μερικά κλαδάκια φρέσκο θυμάρι και μαντζουράνα. Σοτάρετε τα μυρωδικά 2-3 λεπτά, προσέχοντας να μην καούν, γιατί θέλουμε απλώς να βγάλουν τα αρώματα τους.
Οταν η σάλτσα έχει πλέον βράσει, προσθέστε το αρωματισμένο βούτυρο καυτό (αν χρειάζεται ζεστάνετε το ξανά), περνώντας το από σουρωτήρι, ώστε να διαχωριστούν όλα τα στερεά υλικά, τα οποία δεν θέλουμε να ξαναβράσουν μέσα στην σάλτσα, θέλουμε απλά να την αρωματίσουμε.
Περάστε την σάλτσα από τον μύλο λαχανικών. Το φίλτρο του μύλου, θα συγκρατήσει τις φλούδες και τα σποράκια, οπότε θα πάρουμε μία ομοιογενή σάλτσα.
Ξαναβάλετε την σάλτσα στην κατσαρόλα και βάλτε την πάλι να βράσει, μέχρι να αποκτήσει την πυκνότητα που θέλετε, ανάλογα πάντα με την χρήση για την οποία την προορίζετε.



SALSA DI POMODORO ALL' ITALIANA

La salsa o sugo di pomodoro, è una delle preparazioni di base nella cucina, e perciò, è essenziale conoscere come prepararla a regola d' arte!
La salsa di pomodoro è una preparazione semplice, ma ha pure i suoi segreti. Essenziali sono la buona qualità degli ingredienti e la loro percentuale. Si deve fare attenzione a tre cose : la qualità del pomodoro, la quantità della materia grassa utilizzata e la cottura. Quando si prepara una salsa a breve cottura e con pochi grassi, come si fa di solito nella cucina greca, allora la qualità del pomodoro utilizzato è fondamentale. Se prolunghiamo la cottura, o aggiungamo grassi o altri ingredienti che arrichiscono il sapore, allora il pomdoro passa in secondo piano. 
I pomodori certo sono l' ingrediente principale e per preparare una buona la salsa, meglio scegliere quelli carnosi e succosi. Ottimi sono i San Marzano, i pachino, ma anche i roma, comunemente utlizzati in Grecia per la preparazione di salse e pelati. Devono essere ben maturi e buoni, non utilizzare quelli con marciumi o ammuffiti. Durante la stagione fredda, quando i pomodori sono di scarsa qualità e poco aromatici, si può utilizzare anche i pelati in scatola o una buona passata, meglio fatta a casa (ricetta qui). 
Nella cucina italiana, due sono le salse al pomodoro di base : la marinara e la salsa all' italiana. Della marinara parleremo in un prossimo post. La salsa all' italiana, è più ricca di aromi e di gusto. Può essere utilizzata come è, o arricchirla ultrtioremente con capperi, olive, peperoncino etc. Se non volete utilizzarla subito, potete invasarla e fare delle conserve sottovuoto. La salsa di pomodoro all' italiana, è ideale per condire la pasta, ma spesso viene utilizzata anche in altri primi, come gli gnocchi o la polenta. 
Data la mia grandissima ammirazione per il maestro Luca Montersino, non potevo che seguire le sue istruzioni per preparare anche la salsa al pomodoro ...

Dosi : per 8 persone
Difficoltà della ricetta : facile
Ingredienti : 1 cipolla piuttosto grande,
                            1 carota,
                            1 gambo di sedano,
                            2 spicchi d' aglio, 
                            5 cucchiai olio e.v.o.,
                            1 kg pomodori maturi,
                            1 cucchiaino zucchero,
                            1 cucchiaino concentrato di pomodoro,
                            1 cucchuaio burro,       
                            aromi : basilico, rosmarino, maggiorana, timo,
                            pepe nero macinato al momento,
                            sale.
Preparazione : 
Mondate e tagliate a pezzetti, non troppo piccoli, la cipolla, la carota ed il sedano.
Lavate i pomodori e tagliate pure a pezzi piuttosto grandi. 
In una casseruola bassa e larga mettete 4 cucchiai di olio, portate su fuoco medio, aggiungete le verdure tritate (pomodori esclusi) e fate soffrigere. Aggiungete qualche foglia di basilico tritata e 1 spicchio d' aglio schiacciato. Mescolate di tanto in tanto fino che il composto comincia a rosolare.
Ravvivate il fuoco al soffrito, aggiungete i pomodori e mescolate. Aggiungete ancora lo zucchero, il concetrato di pomodoro e salate a piacere. La salsa preparata con i pomodori freschi, tende sempre di assumere una colorazione arancione, l' aggiunta di concentrato di pomodoro, corregge questo diffeto perchè rafforza il colore rosso. 
Quando tutte le verdure saranno ben rosolate e caramellate e comicniano ad attaccare sul fondo, aggiungete acqua calda fino a coprirli completamente. Io ne ho messo 4 bicchieri, cioè ca. 1 lt. Lasciate la salsa cuocere a temperatura medio alta per un' oretta, sempre senza coperchio, per tenere la acidità bassa. Durante la cottura, aggiungete acqua se necessario. A fine cottura, è meglio che la salsa abbia del liquido, perchè questo agevola l' operazione successiva. La densità dela salsa, verrà regolata durante l' ultima fase di cottura.
Nel frattempo, in un pentolino a parte, mettete l' olio restante, il burro, il secondo spicchio d' aglio, in camicia e schiacciato, qualche foglia di basilico e qualche rametto freso di rosmarino, maggiorana e timo. Portate su fuoco moderato e fate soffrigete per qualche minuto, giusto per fare tirare fuori gli aromi. 
A cottura ultimata della salsa, versate l' infusione calda nella salsa (riscaldatela se necessario), passandola da un colino, per trattenere le parti solide. 
A questo punto, passate il tutto dal passaverdura, che tratterà le bucce e i semi. 
Trasferite il passato nella casseruola, portate sul fuoco, e lasciate cuocere fino a raggiungere la densità desiderata.
           



0

ΣΑΛΤΣΑ ΑΪΌΛΙ (ΣΚΟΡΔΟΜΑΓΙΟΝΕΖΑ) // SALSA AIOLI


ΣΑΛΤΣΑ ΑΪΌΛΙ
(ΣΚΟΡΔΟΜΑΓΙΟΝΕΖΑ)

Η σάλτσα αϊόλι, είναι στην πραγματικότητα μία σκορδομαγιονέζα. Στα ελληνικά έχει επικρατήσει να την λέμε και αγιολί, μάλλον επηρεασμένοι από την γαλλική γλώσσα. Είχαμε αναφερθεί σε αυτή, όταν είχαμε μιλήσει για την σπιτική μαγιονέζα (εδώ), καθώς θεωρείται και ο πρόγονος της. Η καταγωγή της είναι από την δυτική πλευρά των ακτών της Μεσογείου και απαντάται στις παραδοσιακές κουζίνες της Ισπανίας (Βαλένθια, Καταλονία, Μούρθια και Ανατολική Ανδαλουσία), της Γαλλίας (Προβηγκία) μέχρι και το γειτονικό Πιεμόντε αλλά και στις ακτές της Λιγκούρια, στην Ιταλία. Η ονομασία της σημαίνει κατά λέξη σκόρδο καί λάδι, και είναι αντίστοιχα στα ισπανικά allioli, αλλά και ajiaceite ή ajoaceite, στις δύο διαλέκτους της Προβηγκίας alhòli και aiòli και τέλος στα ιταλικά aiòli.
Βασικά συστατικά λοιπόν το σκόρδο και το λάδι, και το αϊόλι μπορεί να φτιαχτεί μόνο με αυτά και λίγο αλάτι. Η συνταγή του όμως μεταβάλλεται καθώς προχωράμε από δυτικά προς ανατολικά; έτσι στην Ισπανία χρησιμοποιούν περισσότερο σκόρδο και έχει πιό μαστιχωτή υφή, ενώ στην Γαλλία προσθέτουν και κρόκους αυγών και μοιάζει περισσότερο με μαγιονέζα. Ελάχιστος χυμός λεμονιού αυξάνει την οξύτητα και βοηθάει στην καλύτερη γαλακτοματοποίηση των υλικών. Η παρασκευή της αρχικής πάστας του σκόρδου με το αλάτι είναι βασική, αλλά αν θέλετε να απλουστεύσετε την διαδικασία, μπορείτε να περάσετε το σκόρδο από την πρέσσα και να το χτυπήσετε λίγο μαζί με το αλάτι. Παρεπιτόντως, αν η σάλτσα σας, καθώς την δουλεύετε "κόψει", δηλαδή γίνει νερουλή και δεν δένει, υπάρχει τρόπος να την σώσετε : χτυπήστε ξεχωριστά έναν κρόκο αυγού με λίγο λάδι, και μόλις δέσει, προσθέστε σταδιακά και την κομμένη σάλτσα.
Η αυθεντική συνταγή περιέχει αρκετό σκόρδο και έτσι η σάλτσα έχει πολύ έντονη γεύση. Αν θέλετε λίγο να την μετριάσετε, μειώστε δραστικά το σκόρδο, ή πριν το χρησιμοποιήσετε, αφήστε το να μουλιάσει μέσα σε γάλα. 
Σερβίρεται σε θερμοκρασία δωματίου.

Δόση : για 4 άτομα
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : μέτρια δύσκολη
Υλικά : 3 σκελίδες σκορδο,
                 1 κ.καφέ αλάτι θαλασσινό, 
                 2 κρόκους από πολύ φρέσκα αυγά,
                 μερικές σταγόνες χυμό λεμονιού,
                 100 ml ελαιόλαδο παρθένο έξτρα,
                 100 ml σπορέλαιο (ηλιέλαιο).
Προετοιμασία :
Ολα τα υλικά που θα χρησιμοποιήσετε θα πρέπει να είναι σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. 
Καθαρίστε τα σκόρδα; αν έχουν φύτρες μην ξεχάσετε να τις αφαιρέσετε.
Βάλτε τα σκόρδα με το αλάτι σε ένα γουδί και δουλέψτε τα μέχρι να γίνουν σαν αλοιφή.
Βάλτε την κρέμα του σκόρδου μέσα σε ένα σκεύος με ψηλά τοιχώματα (ιδανικά στο ποτήρι που συνοδεύει συνήθως το ρβδομπλέντερ), προσθέστε τους κρόκους των αυγών και τον χυμό λεμονιού και χτυπήστε με το ραβδομπλέντερ. Χωρίς να σταματήσετε να χτυπάτε το μίγμα, προσθέστε τα 2 είδη λάδι, αφήνοντας τα να ρέουν στο μίγμα σαν κλωστή. Το αϊόλι είναι έτοιμο μόλις αποκτήσει την υφή μαγιονέζας.        
Βάλτε το αϊόλι σε ένα βάζο που κλείνει αεροστεγώς, ώστε να μην ξεραίνεται η επιφάνεια του.
Διατηρείται στο ψυγείο για περίπου 7 μέρες.




SALSA AIOLI

Avevamo parlato della salsa aioli, nel post per la maionese fatta a casa (qui), siccome si considera da questa salsa al sapore forte è derivata anche la maionese. E diffusa in tutta la costiera ovest del Mediterraneo, dalla penisola spagnola (Valencia, Catalonia, Murzia e Andalusia Est), a Francia (Provenza) fino a Piemonte e la costiera Ligure. Il suo nome significa aglio e olio, in Spagna la troverete come allioli, ajiaceite o ajoaceite e in Francia come aiolì e in provenzale alhòli o aiòli.
I due ingredienti di base della salsa aioli, sono certo l' aglio e l' olio, e può essere preparata solo con questi e un po' di sale. La ricetta però varia secondo al luogo; così al territorio spagnolo di solito utilizzano più aglio, mentre in Francia aggiungono anche dei turoli d' uova e la sua consistenza rassomiglia più alla maionese. Qualche goccia di succo di limone aiuta all' emulsificazione. La preparazione della pasta d' aglio è essenziale, ma se non avete tanto tempo a disposizione, passate l' aglio dallo spremiaglio e frullate insieme al sale. Se la salsa impazzisce, è possibile salvarla, sbattete un tuorlo con olio e quando il composto sarà cremoso aggiungete la salsa e sbattete.
La ricetta originale contiene parecchio aglio e il suo sapore è forte abbastanza. Se volete mitigarlo, riducete la quantità dell' aglio o lasciate i spicchi ammolare nel latte prima di utilizzarli.

Dosi : per 4 persone
Difficoltà della ricetta : media
Ingredienti : 3 spicchi d' aglio,
                              1 cucchiaino da caffè sale marino,
                              2 tuorli da uova freschissime,
                              qualche goccia di succo di limone,
                              100 ml olio extravergine di oliva,
                              100 ml olio di semi (di girasole)
Preparazione :
Tutti gli ingredienti devono essere a temperatura ambiente.
Pelate i spicchi d' aglio ed eliminate gli eventuali germogli.
Pestateli con il sale in un mortaio, fino a ridurle il tutto a pasta. 
Ponete la pasta d' aglio in un recipiente a pareti alti (ideale è la brocca del frullatore ad immersione), aggiungete i tuorli, il succo di limone e frullate. Frullando sempre, aggiungete lentamente e a filo i 2 tipi di olio, fino a prendere una crema densa, alla consistenza della maionese.
Ponete enrto un contenitore con coperchio e conservate nel frigo per una settimana ca.
Servite la salsa aioli a temperatura ambiente. 



4

ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ ΜΕ ΠΑΣΤΕΡΙΩΜΕΝΑ ΑΥΓΑ // MAIONESE CON UOVA PASTORIZZATE


ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ ΜΕ ΠΑΣΤΕΡΙΩΜΕΝΑ ΑΥΓΑ

Η μαγιονέζα είναι μία κρεμώδης, ομοιογενής σάλτσα, που προέρχεται από την γαλλική κουζίνα.
Αν και υπάρχει πόλη Mayenne στην Γαλλία, παρ΄όλα αυτά η μαγιονέζα δεν συνδέεται με αυτή, αφού η συγκρότηση της συγκεκριμένης πόλης είναι μεταγενέστερη. Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι το όνομα προέρχεται από την πόλη Mahón ( στα καταλανικά Maó), που βρίσκεται στην Μινόρκα, στις Βαλεαρίδες Νήσους, όπου παρασκεύαζαν μία παρόμοια σάλτσα με το όνομα mahonese;όταν η σάλτσα διαδόθηκε στην Γαλλία, το όνομα της σιγά σιγά μετατράπηκε στο πιό εύηχο στα γαλλικά maionese. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, στην διάδοση της μαγιονέζας στην Γαλλία, εμπλέκεται ο Δούκας του Ρισελιέ (Louis François Armand de Vignerot du Plessis το πλήρες όνομα του, ανιψιός του διάσημου Καρδινάλιου), ο οποίος βρέθηκε στην Μινόρκα ως κατακτητής. Κατ' άλλους προέρχεται από τον Δούκα της Μαγιέν, Charles de Lorraine, ο οποίος πολύ χαλαρά απήλαυσε το γεύμα του με κοτόπουλο και μαγιονέζα, πριν αντιμετωπίσει τον αντίπαλο του Henri IV στην μάχη, η οποία έληξε τελικά με ήττα του Δούκα. Τέλος η Marie-Antoine Carême, μαγείρισσα και ιστορικός, στο έργο της L'Art de la Cuisine Française (1833), αποδεσμεύει την μαγιονέζα από ιστορικά γεγονότα και αναφέρει ότι η σάλτσα γεννήθηκε ως magnonnaise, με ρίζες από το ρήμα manier, που σημαίνει αναμιγνύω, δεδομένου ότι για να γίνει η μαγιονέζα απαιτεί συνεχή, έντονη ανάδευση. Πληροφοριακά, η μαγιονέζα πέρασε τα σύνορα της Γαλλίας και έφτασε στην Ιταλία γύρω στα 1855, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1910 στην Νέα Υόρκη, στο κατάστημα ντελικατέσεν των Nina και Richard Hellmann.
Πληροφορίες απο : ilesbalears.es, Wikipedia, expo2015
Η μαγιονέζα έχει χρώμα από υπόλευκο έως κιτρινωπό και σερβίρεται κρύα. Βασικά συστατικά της είναι τα αυγά, και συγκεκριμένα οι κρόκοι, το λάδι, ένα μέσο οξίνισης (ξύδι, λεμόνι) και συχνά - αλλά όχι απαραίτητα - η μουστάρδα. Στην ουσία πρόκειται γιά ένα σταθερό γαλάκτωμα ελαίου σε νερό, όπου τον ρόλο του γαλακτωματοποιητή αναλαμβάνουν οι πρωτεΐνες (λεκιθίνη) του κρόκου του αυγού. Το ξύδι, το λεμόνι και η μουστάρδα βοηθούν και αυτά στην γαλακτοματοποίηση.
Με βάση την μαγιονέζα και προσθήκη διαφόρων υλικών φτιάχνονται άλλες σάλτσες, πιό γνωστές είναι οι ακόλουθες :
- σάλτσα αγιολί : με σκόρδο και ελαιόλαδο
- σάλτσα ταρτάρ (tartar) : με κάππαρη ή αγγουράκι τουρσί, και αρωματικά φυτά (σχοινόπρασο, μαϊντανό)
- σάλτσα ρεμουλάντ (remoulade) : αρκετά παρόμοια με την ταρτάρ, περιέχει μαϊντανό, κάππαρη, αγγουράκια τουρσί και  Worcestershire sauce
- σάλτσα κοκτέϊλ (ροζ μαγιονέζα) : με κέτσαπ και γιαούρτι
- σάλτσα ανταλούζ : με ντομάτα, κόκκινες πιπεριές και λευκό πιπέρι
- σάλτσα μαλτέζ : με πορτοκάλι (χυμό και ξύσμα)
- σάλτσα χιλίων νησιών (λαθεμένη ελληνική απόδση του Thousand Island) : ουσιαστικά ρόζ μαγιονέζα (βλέπε πιό πάνω) με κρεμμύδι και ψιλοκομμένες πίκλες (διάφορα τουρσιά)
- σάλτσα le croix : με τυρί, συχνά και με ζαμπόν
- σάλτσα τόνου : με τόνο, κάππαρη και αντσούγιες
- αλμυρή σαντιγί : 3/4 μαγιονέζα 1/4 χτυπημένη κρέμα γάλακτος
- πράσινη μαγιονέζα : με μαϊντανό, βασιλικό, εστραγκόν και βρασμένο σπανάκι
Η σπιτική μαγιονέζα έχει περιεκτικότητα γύρω στα 85% σε λιπαρά. Οι τυποποιημένες μαγιονέζες περιέχουν 70-80% λιπαρά. Στις μαγιονέζες light, με μειωμένα λιπαρά, προσθέτουν άμυλο, κυτταρίνη και άλλα ανάλογα συστατικά, ώστε να επιτύχουν κρεμώδη υφή, παρόμοια με την πραγματική μαγιονέζα.
Η μαγιονέζα παρασκευάζεται πολύ πιο εύκολα απ' ότι φαντάζεστε και πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο να την αγοράζετε έτοιμη, γιατί πρώτα απ' όλα η γεύση της σπιτικής είναι ασύγκριτα καλύτερη. Όπως σας είπα σε προηγούμενη ανάρτηση, με την μαγιονέζα δεν είχα καλές σχέσεις, μπορώ να πω ότι την αντιπαθούσα, μέχρι που την έφτιαξα στο σπίτι με ένα ραβδομπλέντερ που αγόρασα πρόσφατα (το προηγούμενο το έκαψα κυριολεκτικά...) και το οποίο είχε ένα ειδικό εξάρτημα για την παρασκευή της. Με το εξάρτημα αυτό θέλει λιγότερο από 1 λεπτό για να ετοιμαστεί και αυτό δεν είναι υπερβολή! Βέβαια μιά χαρά γίνεται και με το κοινό ραβδομπλέντερ, ιδίως αν θέλει κάποιος να φτιάξει μεγαλύτερη ποσότητα (με το ειδικό εξάρτημα βγάζει περίπου 1 φλ. τσαγιού).
Καθώς η σπιτική μαγιονέζα παρασκευάζεται με ωμά αυγά, η βασική ανησυχία είναι ο κίνδυνος της σαλμονέλας.  Εδώ όμως παρεμβαίνει ο Luca Montersino, τον οποίο μέχρι σήμερα σας τον έχω συστήσει ως ζαχαροπλάστη, και μάλιστα έναν από τους καλύτερους της Ιταλίας. Ο Montersino όμως έχει ασχοληθεί και με την αλμυρή διάσταση της κουζίνας, θα τολμούσα να πω, προσεγγίζοντας την μέσα από την ζαχαροπλαστική. Έτσι μας προτείνει μία μαγιονέζα με παστεριωμένους κρόκους αυγών, εξ' ίσου ασφαλή με την τυποποιημένη, αλλά παρασάγγες ανώτερη σε γεύση και θρεπτική αξία... Η ιδέα του είναι πολύ απλή : παστεριώνει τα αυγά, προσθέτοντας καυτό λάδι! Δοκιμάστε την και θα την λατρέψετε όπως κι εγώ!
Η μαγιονέζα του Montersino περιέχει ελαιόλαδο (μισό μισό με σπορέλαιο), το οποίο δίνει λίγο πιο "βαριά" γεύση. Εμάς μας αρέσει, και φυσικά προτιμώ να χρησιμοποιώ  στην κουζίνα μου κυρίως το ελαιόλαδο, αλλά αν θέλετε μια μαγιονέζα "ελαφριά" με πιο ουδέτερη γεύση, χρησιμοποιήστε μόνο σπορέλαιο (εγώ προτιμώ πάντα το ηλιέλαιο). 

Δόση : 350 gr
Βαθμός δυσκολίας : εύκολο
Υλικά : 1 αυγό ολόκληρο,
                2 κρόκους αυγών,
                1 κ.σ. μουστάρδα,
                χυμό από 1/2 λεμόνι (περίπου 20 ml),
                1 κ.γ. κοφτό (3-4 gr) αλάτι,
                125 ml (1/2 φλ.) ηλιέλαιο,
                125 ml (1/2 φλ.) ελαιόλαδο παρθένο έξτρα,             
                2 κ.σ. (20 ml) ξύδι λευκό.              
Προετοιμασία :
Όλα τα υλικά πρέπει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου.
Ανεξάρτητα από την παστερίωση, διαλέγετε πάντα αυγά όσο πιο φρέσκα γίνεται.
Σε θερμοάντοχο σκεύος με ψηλά τοιχώματα βάλτε το αυγό, τους κρόκους, το αλάτι, την μουστάρδα και τον χυμό λεμονιού. Χτυπήστε με το ραβδομπλέντερ να ομογενοποιηθούν.
Παράλληλα ζεστάνετε το σπορέλαιο μέχρι τους 121°C (το θερμόμετρο απαραίτητο για να μην κάψετε το λάδι). Αφήστε το καυτό σπορέλαιο να τρέχει αργά, σαν κλωστή μέσα στο σκεύος με τα αυγά και ταυτόχρονα δουλεύετε το μίγμα με το ραβδομπλέντερ, ώστε να μην ψηθούν τα αυγά. Συνεχίστε προσθέτοντας το ελαιόλαδο και τέλος το ξύδι, ζεσταμένο και αυτό (εγώ το βάζω στο κατσαρολάκι όπου ζεσταίνω το σπορέλαιο).
Η μαγιονέζα δεν θέλει πάρα πολύ χτύπημα και η προσθήκη του λαδιού πρέπει να γίνει αργά, αλλιώς  μπορεί να "κόψει" (να "τρελαθεί" όπως λένε οι ιταλοί). Αν συμβεί αυτό, αν δηλαδή γίνει σαν νερό και όχι κρεμώδης, προσθέστε έναν κρόκο αυγού και χτυπήστε το μίγμα, ώστε να γίνει ξανά κρεμώδες (αυτό ισχύει γενικά για την μαγιονέζα και όχι μόνο στην συγκεκριμένη συνταγή; πάντως, όσες φορές έχω φτιάξει αυτήν την μαγιονέζα δεν μου έκοψε ποτέ).
Ελέγξτε την γεύση της μαγιονέζας και προσθέστε λίγο αλάτι, αν χρειάζεται. Αφήστε την ένα μισάωρο να κρυώσει και μετά βάλτε την στο ψυγείο, σκεπασμένη με μεμβράνη σε επαφή με την επιφάνεια της, ώστε να μην σχηματίσει κρούστα.
Διατηρείται πολύ καλά για μία εβδομάδα (ίσως και περισσότερο, μέχρι στιγμής την καταναλώσαμε σχεδόν αμέσως, οπότε δεν έχω την ανάλογη εμπειρία για να το επιβεβαιώσω).



MAIONESE CON UOVA PASTORIZZATE
(RICETTA L.MONTERSINO)

La maionese è una salsa cremosa che viene dalla cucina francese.
Anche se in Francia esiste la cittadina di Mayenne, non è il luogo da dove ha preso il suo nome, siccome la città è stata edificata dopo la nascita della salsa. E più probabile che il nome viene dalla città di Mahón (Maó in catalano), che si trova nell' isola di Minorca, alle Velearidi, dove si preparava una salsa simile che prese il nome della cità stessa : mahonese. Secondo una leggenda Louis François Armand de Vignerot du Plessis, duca di Richelier (nipote del famoso Cardinale), che si trovò a Minorca come occupatore, è stato il responsabile per l' inserizione dell ricetta nella cucina francese. Secondo un' altra leggenda, il nome della salsa viene da Charles de Lorraine, duca di Mayenne, che era tanto tranquillo ad assaporare a suo agio un pasto a pollo e salsa fredda prima di essere sconfitto da Henri IV, nella Battaglia d'Arques. La cuoca e storico francese Marie-Antoine Carême, nella sua opera L'Art de la Cuisine Française (1833), afferma che la salsa è stata nata come magnonnaise, dal verbo manier, che significa mescolare, dato che per ottenere la maionese si deve mescolare intensamente tuorli e olio.
Informazioni tratte da : ilesbalears.es, Wikipedia, expo2015
La maionese è di colore biancastro o giallastro e viene servita fredda. I suoi ingredienti principali sono le uova, e precisamente i tuorli, l' olio, un agente acidicficante (aceto o limone) e spesso anche la salsa alla senape. E un' emulsione stabile di olio frazionato in acqua, che utilizza come emulsionante il turolo d'uovo (precisamente la lecitina contenuta). L' aceto, il limone e la senape aiutano pure all' emulsionamento.
La maionese viene utilizzate come base per la preparazione di altre salse :
- salsa aioli : con aglio e olio di oliva
- salsa tartara : con capperi o cetriolini sott' aceto e erbe aromatiche (erba cipollina, prezzemolo)
- salsa remoulade : simile alla tartara, con capperi, cetriolini sottaceto, prezzemolo e salsa Worchestershire
- salsa cosktail (maionese rosa) : con ketchup e yogurt
- salsa anadlusa : con pomodorio, peperoni rossi e pepe bianco
- salsa maltesa : con arancia (succo e scorza grattugiata)
- salsa Thousand Island : maionesa rosa con cipolla e giardiniera di verdure
- salsa le croix : con formaggio e prosciutto
- salsa tonnata : con tonno, capperi e acciughe
- chanilly salata : 3/4 maionese 1/4 panna montata
- maionese verde : con prezzemolo, basilico, dragoncello e spinaci lessati
La maionese preparata a casa contiene ca. 85% grassi. La maionese industrializzata contiene 70-80% grassi. Nella maionese light, con ridotto contenuto in grassi, vengono aggiunti amido, cellulosa e altri gelificanti, per simulare la consistenza cremosa della vera maionese.
Preparare la maionese è facilissimo, e veramente non vale la pena comprare il prodotto industrializzato, di dubbia qualità di ingredienti. Manco a dire che anche il sapore è vieppiù migliore.. Come ho scritto in un post precedente, a me non piaceva proprio la maionese, direi che quasi la detestavo, fino che ho deciso a prepararla a casa. L' idea mi è venuta provando il mio nuovo frullatore ad immersione (il vecchio l' avevo frozato tanto, da bruciargli il motore...) che aveva un accessorio per preparare apposta la maionese. Con questo accessorio, ci vuole proprio 1 minuto per avere una maionese bella cremosa che non impazzisce mai! Certo anche con il frullatore normale se la prepara benissimo, e anche in maggiore quantità (con l' accessorio si prende quasi 1 tazza di maionese).
Siccome per la preparazione della maionese ci vule le uova crude, certo molti si preoccupano per il pericolo della salmonella. Qui viene Luca Montersino ad impararci come preparare la maionese con le uova pastorizzate. La sua idea è semplice ma efficace : basta solo scaldare l' olio e preparare una sorta di pate-a-bombe con tuorli e olio. Provatela, è pure facilissma, e sono certa che non ne potete fare a meno, come è successo a me!
La maionese di Montersino contiene olio di oliva, che dà un sapore più pesante. A me piace, come mi piace utilizzare l' olio di oliva e non quello di semi. Se volete una maionese di sapore più neutro e di colore più chiaro, potete utlizzare solo olio di semi (io preferisco quello di girasole).

Dosi : 350 gr ca.
Difficoltà : facile
Ingredienti : 1 uovo intero,
                            2 turoli di uova,
                            1 cucchiaio di salsa alla senape,
                            succo da 1/2 limone (20 ml ca.),
                            1 cucchiaino raso (3-4 gr) sale marino,
                            125 ml (1/2 tazza) olio di semi di girasole,
                            125 ml (1/2 taza) olio extravergine di oliva,    
                            2 cucchiai (20 ml) aceto bianco.                      
Preparazione :
Tutti gli ingredienti devono essere a temperatura ambiente.
Scegliete delle uova frechissime. 
In un broccale ponete l' uovo, i tuorli, il sale, la senape e il succo di limone. Omogeneizzate con il frullatore ad immersione.
Nel frattempo, fate scaldare l' olio di semi fino a 121°C (qui il termometro è essenziale!). Sempre frullando, versate l' olio caldo a filo sottilissimo. Continuate versando anche l' olio di oliva a filo (questo a temperatura ambiente) ed infine l' aceto riscaldato (io lo metto nel pentolino che ho fatto scaldare l' olio di semi).
Per non impazzire la maionese, l' aggiunta d' olio deve essere fatta molto lentamente e sempre a filo. Se malgrado tutto la salsa impazzisce, allora aggiungete un tuorlo d' uovo e frullate fino ad emulsionare di nuovo (questo vale in generale per la maionese, non solo per questa ricetta). Finora la maionese non mi è stata impazzita. Tenete conto che una volta emulsionata non ha senso di frullare ulterioremente.
Assagiate e aggiungete un po' di sale se necessario. Coprite con pellicolla transparente a contatto con la sua superficie (per evitare di formare la crosta). Lasciate riposare per mezz' oretta a temperatura ambiente e poi ponete nel frigo.
Viene conservata benissimo per una settimana (credo anche oltre, ma non ho l' esperienza finora, di solito a nostra casa viene consumata subito!).