Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα SPUNTINI. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα SPUNTINI. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
0

ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΗΣ ΠΕΘΕΡΑΣ ΜΕ ΦΥΣΙΚΟ ΠΡΟΖΥΜΙ // LINGUE DI SUOCERA CON L' ESUBERO DI PASTA MADRE


ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΗΣ ΠΕΘΕΡΑΣ ΜΕ ΦΥΣΙΚΟ ΠΡΟΖΥΜΙ

Πως φαντάζεστε την γλώσσα της πεθεράς? Μακριά, ίσως πικάντικη, τραγανή και φουσκαλιασμένη! 😄 
Σήμερα σας έχω μία συνταγή από την ιταλική κουζίνα, την οποία χρησιμοποιώ συχνά για να αξιοποιήσω το προζύμι που μου περισσεύει από τη εβδομαδιαία αναζωογόνηση, όταν δεν έχω τον χρόνο να ετοιμάσω κάποιο παρασκεύασμα. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε όπως είναι, αλλά μπορείτε και να του κάνετε πρώτα μια αναζωογόνηση για να το ενδυναμώσετε, ανάλογα με τον χρόνο που έχετε στην διάθεση σας.
Οι "γλώσσες της πεθεράς" είναι ένα κλασσικό αρτοπαρασκεύασμα στην περιοχή του Πιεμόντε; έχουν σχήμα μακρόστενο και συνήθως ακανόνιστο, επειδή ανοίγονται με το χέρι, είναι λεπτές και τραγανές, μπορούμε να πούμε ότι μοιάζουν αρκετά με τα κράκερ. Μπορείτε να τις αφήσετε σκέτες ή να τις γαρνίρετε με διάφορα υλικά, αρωματικά βότανα (ρίγανη, θυμάρι, δεντρολίβανο ή μείγμα), σπόρους (παπαρουνόσπορο, σουσάμι, λιναρόσπορο, κολοκυθόσπορο), χοντρό αλάτι, αλλά και πέστο, σάλτσα ντομάτας, ελιές ή ντοματίνια, φρέσκα ή ακόμη και κονφί (δεν συνταγή εδώ). Να σημειώσουμε επίσης ότι διατηρούνται για αρκετές ημέρες.
Μπορείτε να τις απολαύσετε οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, σαν σνακ ή να συνοδέψετε μία κρύα μπύρα ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ, όπως το σημερινό ... 

Δόση : 15 κομμάτια
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : εύκολη
Υλικά : 150 gr φυσικό προζύμι*,
                250 gr νερό,
                350 gr αλεύρι Π,
                100 gr αλεύρι Μ,
                3 κ.σ. ελαιόλαδο εξαιρετικό παρθένο,
                8 gr αλάτι.
για το ψήσιμο : γαλάκτωμα ελαιόλαδο με νερό,
                             αρωματικά φυτά,
                             ντοματίνια.
Προετοιμασία :
Μέσα σε μία λεκανίτσα ή στον κάδο του μίξερ, διαλύστε το προζύμι στο νερό. Όπως είπαμε, μπορείτε να αξιοποιήσετε το προζύμι που σας περίσσεψε από την τακτική αναζωογόνηση, με ή χωρίς αναζωογόνηση. Χτυπήστε το μείγμα στο μίξερ ή με τον αυγογδάρτη, μέχρι να δημιουργηθεί αφρός. Προσθέστε το αλεύρι και το λάδι και ξεκινήστε το ζύμωμα. Προσθέστε έπειτα και το αλάτι και δουλέψτε την ζύμη μέχρι να γίνει ελαστική και να μην κολλάει στα χέρια.  
Μαζέψτε την ζύμη σε μπάλα, βάλτε την σε ένα ευρύχωρο μπολ, που θα καλύψετε με διάφανη μεμβράνη, ή σε δοχείο με καπάκι και αφήστε την να ξεκουραστεί σε χλιαρό μέρος για 2-3 ώρες.
Έπειτα, αδειάστε την ζύμη σε επιφάνεια ελαφρά αλευρωμένη με κίτρινο αλεύρι, ξεφουσκώστε την και χωρίστε την σε κομμάτια περίπου 50 γρ. Πλάστε τα σε μπαλίτσες, σκεπάστε με πετσέτα και αφήστε τα να σταθούν μισή ωρίτσα. 
Με την φυλλομηχανή ή αν δεν έχετε με τον πλάστη, ανοίξτε το κάθε κομμάτι ζύμης σε μία λωρίδα πάχους 4 χιλ. Συμβουλή : προσπαθήστε να φτιάξετε τις "γλώσσες" όλες πάνω κάτω στο ίδιο μέγεθος, ώστε να μπορέσουν να ψηθούν στον ίδιο χρόνο. 
Τοποθετήστε τες σε ένα ταψί στρωμένο με αντικολλητικό χαρτί. Αναμείξτε από 1 κ.σ. νερό και λάδι και αλείψτε με το μείγμα τις γλώσσες. Πασπαλίστε με τριμμένα αρωματικά βότανα (ρίγανη, θυμάρι, δεντρολίβανο ή μείγμα), με σπόρους (σουσάμι, παπαρουνόσπορο, ηλιόσπορο), χοντρό αλάτι ή τοποθετήστε επάνω ντοματίνια κομμένα σε φέτες. 
Ψήστε σε φούρνο προθερμασμένο στους 200°C, στις αντιστάσεις, για περίπου 10 λεπτά, μέχρι να ροδίσουν. Προσοχή, γιατί μπορεί εύκολα να καούν! 
Βγάλτε τις γλώσσες από τον φούρνο και τοποθετήστε τες σε μία σχάρα. 

* για τους φίλους που δεν έχουν φυσικό προζύμι, μπορείτε να αντικαταστήσετε με 7 γρ. ξηρή μαγιά

Καλή σας όρεξη! 



LINGUE DI SUOCERA CON L' ESUBERO DI PASTA MADRE

Come immaginate la lingua della tremenda suocera? certo lunga, forse piccante, croccante e con tante bollicine!
Oggi abbiamo una ricettina da riciclo, per l' esubero di pasta madre, che potete utilizzare direttamente per la preparazione, o farli prima un rinfresco, dipende dal tempo che avete a disposizione. 
Le cosiddette lingue di suocera sono una via di mezzo tra la piadina ed il cracker. Hanno una forma sottile, irregolare e allungata, in quanto vengono stirate a mano. Potete condire in vari modi, con erbe aromatiche, semi, sale grosso, pesto, sugo di pomodoro, olive, pomodorini freschi o confit. Si conservano per parecchio tempo e potete utilizzare come sostituto del pane per un pasto veloce, come spuntino e certo sono ottime per l' aperitivo! 

Dosi : 15 pezzi
Difficoltà della ricetta : facile
Ingredienti : 150 gr di esubero di lievito madre,
                            250 gr di acqua,
                            350 gr di farina 00 di forza,
                            100 gr di semola rimacinata,
                            3 cucchiai di olio evo,
                            8 gr di sale.
per spennellare : emulsione di acqua e olio
per la finitura : erbe aromatiche a piacere,
                              pomodorini.
Preparazione :
In una ciotola o nella planetaria fate sciogliere l'esubero di lievito nell'acqua. Frullate fino a formare la schiumetta. Unite poi la farina e l' olio e cominciate ad impastare. Aggiungete il sale per ultimo e impastate fino ad ottenere una consistenza omogenea e non appiccicosa. 
Formate una pallina con l'impasto e ponete a lievitare in un contenitore chiuso, per 3-4 ore.
Trascorso il tempo, rovesciate l'impasto sulla spianatoia infarinata con un po' di semola rimacinata, sgonfiate e dividete in porzioni da 50 g ciascuna; pirlate e fate riposare sulla spianatoia per mezz' oretta. 
Con la sfogliatrice, o in mancanza con il mattarello, stirate le lingue, con la tipica forma allungata, dello spessore di circa 4 mm. Cercate però di farle più o meno tutte della stessa grandezza, per avere una cottura al forno uniforme.
Disponete in una teglia rivestita con carta forno, spennellate con un' emulsione di acqua e olio e condite a piacere con erbe aromatiche, semi, sale grosso o pomodorini tagliati a metà.
Infornate in forno preriscaldato a 200°C, modalità ventilato, per 10 minuti ca., fino a doratura. Tenetele d'occhio perché cuociono rapidamente.
Sfornate e appoggiate su una gratella.



2

ΠΈΤΟΛΕ : ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ // PETTOLE


ΠΈΤΟΛΕ : ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

Η είσοδος του χειμώνα στον Ιταλικό Νότο, σηματοδοτείται με μικρά χρυσαφένια ημίγλυκα λουκουμαδάκια, τα οποία ονομάζονται συνήθως πέτολε (pettole, αλλά και πέτουλι, τζίπουλι, τζέπολε, σκορπέλε, σφιντζιόλι). Πρόκειται γιά παραδοσιακή συνταγή πολύ διαδεδομένη στη Νότια Ιταλία και στα γεωραφικά διαμερίσματα Απουλία, Καλαβρία, Καμπάνια και Μπαζιλικάτα. Ανάλογα με την περιοχή, παρασκευάζονται την ημέρα του εορτασμού της Αγίας Καικιλίας (22 Νοεμβρίου - περιοχή του Τάραντο), της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας (25 Νοεμβρίου - περιοχή νοιτιο-ανατολικά του Μπάρι), του Αγίου Μαρτίνου (11 Νοεμβρίου - περιοχή του Λέτσε), την παραμονή της Αμώμου Συλλήψεως της Παναγίας (7 Δεκεβρίου - περιοχή του Μπρίντιζι) και τέλος παραμονή των Χριστουγέννων (24 Δεκεμβρίου - περιοχή της Φότζα) ή το πρωί της παραμονής της Πρωτοχρονιάς.
Πιό ονομαστές απ' όλες οι πέτολε του Τάραντο, καθώς η παράδοση τους διατηρείται αναλλοίωτη μέχρι και σήμερα. Ο τοπικός θρύλος λέει ότι μία νοικοκυρά σηκώθηκε το πρωί για να φτιάξει, όπως συνήθιζε, το ψωμί της ημέρας. Εκείνη την στιγμή όμως άκουσε τους βοσκούς, που περνούσαν μέσα από τους δρόμους της πόλης, παίζοντας μουσική με τις γκάιντες, γιά να τιμήσουν την Αγία Καικιλία (Santa Cecilia), προστάτιδα της μουσικής. Μαγεμένη από την μελωδία τους, η νοικοκυρά, παράτησε το ψωμί και άρχισε να τους ακολουθεί μέσα στους δρόμους της πόλης. Όταν, μετά από πολλές ώρες ξαναγύρισε στο ζυμάρι της, αυτό είχε φουσκώσει τόσο πολύ, που δεν μπορούσε πλέον να το κάνει ψωμί. Έτσι σκέφτηκε να κόψει την ζύμη σε μικρά κομματάκια και να την τηγανίσει. Όταν τα παιδιά της την ρώτησαν πως ονομάζονται τα τηγανητά ψωμάκια που τους πρόσφερε για κολατσιό, αυτή τους απάντησε pettel, καθώς έμοιαζαν πολύ με τις μικρές φοκάτσες που φτιάχνουν στην περιοχή και τις ονομάζουν "πίτες". Άλλη παραλλαγή του θρύλου μας διηγείται ότι η νοικοκυρά απάντησε i' cuscin' du Bambinel, δηλαδή τα μαξιλάρια του Θείου Βρέφους, υπονοώντας το πόσο μαλακά και αφράτα είναι αυτά τα λουκουμαδάκια; αυτό όμως παράλληλα είναι και μία έμμεση αναφορά στο έθιμο να στολίζουν γιά τα Χριστούγεννα την ημέρα της Αγίας Καικιλίας, και βέβαια πρώτα απ' όλα ετοιμάζουν και την παραδοσιακή φάτνη, όπου αναπαύεται το Θείο Βρέφος.
Πληροφορίες από : Wikipedia 
Είναι εκπληκτικό πάντως το πως ταιριάζουν μεταξύ τους οι παραδόσεις των διαφόρων λαών, αν σκεφτείτε ότι εχτές, που στην Ελλάδα γιορτάζουμε τον Άγιο Ανδρέα τον λεγόμενο και τρυποτηγανά, το έθιμο θέλει αυτήν την ημέρα οι νοικοκυρές να φτιάχνουν τηγανίτες λουκουμάδες, και όποια τεμπελιάσει και δεν τα φτιάξει, ο Άγιος για να την τιμωρήσει τρυπάει το τηγάνι της! 
Η συνταγή για τις πέτολε είναι πολύ απλή και η ζύμη τους μοιάζει όντως με αυτή του ψωμιού. Δεν γίνεται όμως τόσο ρευστή όσο αυτή των συνηθισμένων λουκουμάδων, γι' αυτό και το εσωτερικό τους είναι γεμάτο, δεν γίνονται σαν φούσκες. Εξωτερικά είναι τραγανές, ενώ μέσα είναι αφράτες και πολύ μαλακές. Το παραδοσιακό τους σχήμα είναι σαν μικρό λεμόνι και από εκεί φαίνεται πόσο καλή μαστόρισσα είναι η νοικοκυρά που τις έφτιαξε! Η γεύση τους είναι ημίγλυκη και μπορούν να προσφερθούν ως αλμυρά αλλά και ως γλυκά σνακ. Στην αλμυρή παραλλαγή, μπορεί να προστεθούν ελιές, κομματάκια λουκάνικο Φρανκφούρτης, μπέικον μη καπνιστό, παρμεζάνα, κάππαρη, αλλά και αντζούγιες, βακαλάος ή ωμά μύδια. Στην γλυκιά παραλλαγή πασπαλίζονται συνήθως με ζάχαρη ή περιχύνονται με μέλι.
Σερβίρονται αυστηρά ζεστές, μόλις βγουν από το τηγάνι. Δεν είναι όμως καθόλου άσχημες ακόμη και την επόμενη ημέρα, παρ' όλο που χάνουν την εξωτερική τραγανή τους κρούστα.

Δόση : περίπου 30 κομμάτια
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : εύκολη
Υλικά : 200 gr αλεύρι γοχ.,
                 100 gr αλεύρι κίτρινο (σταρένιο),
                 7 gr μαγιά μπύρας νωπή,
                 250 gr νερό χλιαρό,
                 4 gr ζάχαρη,
                 8 gr αλάτι θαλασσινό ψιλό.
γιά το τηγάνισμα : σπορέλαιο.
Προετοιμασία :
Διαλύστε την μαγιά στο νερό.           
Βάλτε τα αλεύρια και την ζάχαρη μέσα σε ένα ευρύχωρο μπολ. Προσθέστε την μαγιά και αναμείξτε με τον αυγογδάρτη, μέχρι να πάρετε ένα ομοιογενές μίγμα. Προσθέστε και το αλάτι και αναμείξτε πολύ καλά, ώστε να ενσωματωθεί στο μίγμα αέρας. Η ζύμη που θα πάρετε θα είναι πολύ μαλακή και κολλώδης.
Αν θέλετε να προσθέσετε αλμυρά υλικά στις πέτολε (ελιές σε ροδέλες, τυρί τριμμένο), πρέπει να γίνει σε αυτό το στάδιο.
Σκεπάστε το μπολ με διάφανη μεμβράνη και τοποθετήστε το σε μέρος χλιαρό (τώρα τον χειμώνα μέσα στον φούρνο με το λαμπάκι μόνο αναμμένο). Αφήστε το να σταθεί περίπου 3 ώρες, μέχρι να διπλασιαστεί τουλάχιστον σε όγκο.
Ζεστάνετε άφθονο σπορέλαιο (εγώ χρησιμοποιώ ηλιέλαιο); αν έχετε θερμόμετρο η θερμοκρασία του λαδιού πρέπει να είναι 170°C. Γιά να φτιάξετε όσο το δυνατόν πιό ομοιόμορφα λουκουμαδάκια, θα χρειαστείτε 2 μικρά κουταλάκια. Τα βουτάτε μέσα σε ένα μπωλάκι με νερό, παίρνετε με το ένα μία ποσότητα ζύμης και με το δεύτερο βοηθάτε να αποκολληθεί και την ρίχνετε μέσα στο καυτό λάδι. Τηγανίστε τις πέτολε και από τις δύο πλευρές, μέχρι να ροδίσουν ωραία. Τοποθετήστε τες επάνω σε απορροφητικό χαρτί, ώστε να στραγγίσουν το περιττό λάδι.
Σερβίρετε τις πέτολε ζεστές.



PETTOLE
(PASTA LIEVITATA FRITTA)

Le pettole sono fritelle di pasta lievitata. Preparazione abbastanza comune nel Sud, nelle regioni di Puglia, Calabria, Campania e Basilicata. Le incontrerete con vari nomi, secondo al luogo : zeppole in Irpinia, zippuli in dialetto calabrese, scorpelle a San Severo, pèttuli nel Brindisino, pìttuoe nel Leccese, pèttule nel Polentino. Ancora secondo al lugo, vengono preparate per onorare varie feste, tutte più o meno nello stasso periodo, a fine novembre o all' inizio di dicembre. 
La pettole tarantine vengono preparate per la festa di Santa Cecilia. La leggenda narra che sono state inventate per caso : una massaia stava preparando il pane, e ha sentito i pastori che giravano per la città suonando le zampogne, per onore della Santa, patrona della musica e musicisti; distratta dalla musica, ha dimenticato il suo impasto che lo trovò poi lievitato troppo e non più adatto per preparare il pane. Per non buttarlo via tutto, ha pensato di prelevare dei pezzettini e friggerli in olio. Ha presentato poi queste fritelle di pane ai sui bimbi, che quando le chiesero come si chiamano ha risposto "pettel", forse dal nome delle foccacine che in zona venivano chiamate pitte (pitta in greco vengono chiamate tutte le preparazioni con pasta fillo, e le torte tradizionali che vengono cotte in teglia nel forno). Un' altra variazione della leggenda narra che la massaia ha risposto "i' cuscin' du Bambinel", cioè i cuscini di Jesù Bambino, che rimanda anche alla tradizione di addobbare per Natale proprio il giorno di Santa Cecilia e tra l' altro preparare anche il presepe.
In alcuni comni del sud-est barese, le pettole vengono preparate per la festa di Santa Caterina (25 novembre), nella zona leccese per la festa di San Martino (11 novembre), a Brindisi per la vigilia dell' Immacolata Concezione (7 dicembre) e infine a Foggia durante la vigilia di Natale (24 dicembre) o la mattina della vigilia di Capodanno (31 dicembre).
Informazioni tratte da : Wikipedia
La ricetta per la pettole è veramente molto semplice. E un impasto di pane, con alta idratazione. Il loro gusto è semi-dolce e possono essere condite con condimenti dolci o salati. Nella versione dolce, le pettole, una volta fritte, vengono cosparse di zucchero o irrorate di miele. Per la versione salata vengono aggiunte olive, pezzettini di wurstel, pancetta, formaggio, pomodorini, capperi, acciughe, baccalà o cozze crude. Le pettole sono croccanti fuori e soffici dentro. 
Vengono servite rigorosamente appena fritte e ancora calde, come antipasto, spuntino o tra una portata e l' altra, o alla fine del pasto alla loro versione dolce.

Dosi : 30 pettole ca.
Difficoltà della ricetta : facile
Ingredienti : 200 gr farina 00,
                              100 gr semola rimacinata,
                              7 gr lievito di birra fresco,
                              250 gr acqua tiepida,
                             4 gr zucchero semolato,
                             8 gr sale fino.
per friggere : olio di semi.
Preparazione :
Stemperate il lievito all' acqua intiepidita.
Versate le farine con lo zucchero in una coppa capiente. Aggiungete gradatamente l' acqua col lievito, mescolando con una frusta. Aggiungete il sale e mescolate bene per fare incorporare dell' aria. L' impasto riuslterà molto morbido e colloso.
Se volete fare le pettole salate col ripieno, a questo punto aggiungete l'ingrediente secelto tra quelli che abbiamo già elencato sopra.
Coprite la coppa con pellicola transparente, posizionate in luogo tiepido e lasciate lievitare fino al raddoppio, per 3 ore ca.
Fate scaldate l' olio in una casseruola (se disponete il termometro, la temperatura deve raggiungete i 170°C).
Per preparare delle pettole belle rotonde come palline, utilizzate 2 cucchiaini che bagnate spesso in acqua. Con un cucchiaino prendere una quantità d' impasto e con il secondo arrotondate e aiutate a staccarsi e fare cadere nell' olio caldo. Fate friggere da tutti i lati fino a dorare. Posizionate su carta assorbente per colare l' eccesso d' olio.
Servite le pettole subito, ancora belle calde, con condimento dolce o salato o anche senza.




2

ΓΚΑΘΠ'ΑΤΣΟ (GAZPACHO) : ΣΟΥΠΑ Ή ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΟ? // GAZPACHO ANDALUSO


ΓΚΑΘΠ'ΑΤΣΟ (GAZPACHO) : ΣΟΥΠΑ Ή ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΟ?

Βρισκόμαστε πλέον στην καρδιά του Αυγούστου, αρκετά ταλαιπωρημένοι από το μακρύ φετεινό καλοκαίρι, οπότε χρειαζόμαστε κάτι πολύ δροσιστικό να τέρψει τον ουρανίσκο μας : γκαθπάτσο (gazpacho θα το συναντήσετε και ως γκασπάτσο, αλλά αυτή η προφορά της λέξης είναι λάθος) η ισπανική ντοματόσουπα, που μπορείτε να την απολαύσετε και ως αναψυκτικό!
Το γκαθπάτσο είναι μάλλον η δημοφέστερη συνταγή της ισπανικής κουζίνας, αλλά σίγουρα και μία από τις πιό αρχαίες παρασκευές. Η ιστορία της δημιουργίας του μας πάει πολύ πίσω στον χρόνο, στην Αρχαία Ελλάδα, όπου συνήθιζαν να φτιάχουν ένα είδος σούπας με μπαγιάτικο ψωμί και κρασί. Η συνταγή αυτή περνάει έπειτα στους ρωμαίους και έτσι φτάνει  μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο. Οταν αυτή κατακτήθηκε μετέπειτα από τους άραβες, προστέθηκε το ελαιόλαδο και το αλάτι. Η ονομασία του μάλιστα προέρχεται από την ακκαδική λέξη kasâpu , που σημαίνει θρυμματίζω, από το γεγονός ότι το μπαγιάτικο ψωμί προστίθεται τριμμένο. Κατά τον 12ο αιώνα προστέθηκαν στην συνταγή και τα διάφορα λαχανικά, ενώ υπάρχουν και οι πρώτες αναφορές γι' αυτό, σε λογοτεχνικά έργα της εποχής. Βέβαια η ντομάτα, που σήμερα είναι ο πρωταγωνιστής του πιάτου, προστέθηκε πολύ αργότερα, καθώς έφτασε στην Ευρώπη από την Αμερικανική Ηπειρο μόνο στα 1540 ενώ άρχισε να καλλιεργείται συστηματικά περίπου έναν αιώνα αργότερα. 
Το γκαθπάτσο είναι ένα καθαρά χωριάτικο πιάτο, φτιαγμένο με τα ελάχιστα διαθέσιμα υλικά, που μπορεί να είχε ένα φτωχό αγροτόσπιτο : ξερό ψωμί, λάδι, ξύδι και λαχανικά από τον μπαξέ. Συνταγή  δεν υπάρχει συγκεκριμένη, ούτε και ακριβείς δόσεις, όλα μπορούν να προσαρμοστούν στα γούστα και τις συνήθειες της κάθε οικογένειας. Υπάρχουν παραλλαγές μόνο με σκόρδο και χωρίς την ντομάτα, συνταγή που μάλλον χρονολογείται από την εποχή που δεν υπήρχαν ακόμη οι ντομάτες, αλλά και το gazpacho manchego, που περιέχει κρέας και δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που ξέρουμε σήμερα ως το κλασσικό γκαθπάτσο. Η συνταγή που έχει επικρατήσει παγκοσμίως σήμερα, είναι αυτή της Κόρντομπα, και γενικά της ευρύτερης περιοχής της Ανδαλουσίας, γι' αυτό και συνοδεύεται από τον προσδιορισμό andaluz, με πρωταγωνιστή την ντομάτα και τα καλοκαιρινά λαχανικά.  Αυτή είναι και η πιό μοντέρνα παραλλαγή και άρχισε να γίνεται δημοφιλής στην Ισπανία τον 19ο αιώνα, ενώ μόλις κατά τον 20ο αιώνα, και συγκεκριμένα μέσα στην δεκαετία του '60, άρχισε να αποκτά και παγκόσμια φήμη, παράλληλα με την ανάπτυξη του μαζικύ τουρισμού στην Ιβηρική Χερσόνησο. Το gazpacho andaluz περιέχει ντομάτα, αγγούρι, πιπεριά, κρεμμύδι, σκόρδο, μπαγιάτικο ψωμί, ελαιόλαδο, ξύδι και αλάτι. Σερβίρεται απαραιτήτως πολύ κρύο, μάλιστα πολλοί προσθέτουν και τριμμένο πάγο. Παρουσιάζεται στο τραπέζι μαζί με τα ορεκτικά, συνοδευμένο με τα λαχανικά που περιέχει κομμένα σε κυβάκια, κρουτόν ψωμιού και βραστά αυγά, πάλι σε κυβάκια. Μπορεί όμως να προσφερθεί και σερβιρισμένο σε ποτήρι, ως δροσιστικό απεριτίφ, καθώς είναι χορταστικό και κόβει την πείνα.

Δόση : γιά 4-5 άτομα
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : πολύ εύκολη
Υλικά : 600 gr ντομάτες ώριμες (4-5 μεσαίου μεγέθους),
                  1 αγγουράκι μάλλον μικρό,
                  1/2 κίτρινο κρεμμύδι μικρό,
                  1 μεγάλη σκελίδα σκόρδο,   
                  100 ψίχα από μπαγιάτικο ψωμί (χρησιμοποίησα σπιτικό με προζύμι - οχι ξυνό),
                  2 πράσινες πιπεριές,       
                  1 φλ. καφέ (50 ml) ελαιόλαδο παρθένο έξτρα,
                  1 φλ. καφέ (50 ml) ξύδι από λευκό κρασί,
                  αλάτι,
                  1/2 κ.γ. πάπρικα γλυκειά,
                  1 πρέζα κύμινο.
συνοδευτικά : κρουτόν ψωμιού,
                             αγγούρι,
                             πιπεριά,
                             κρεμμύδι,
                             βραστό αυγό.
Προετοιμασία :
Μουσκέψτε το ψωμί σε λίγο νερό, στραγγίστε το, και βάλτε το μέσα σε ένα ευρύχωρο γυάλινο σκεύος.
Καθαρίστε τις ντομάτες από το κοτσάνι και τους σπόρους και κόψτε τες σε κομματάκια.
Καθαρίστε όλα τα υπόλοιπα λαχανικά και κόψτε τα επίσης σε κομμάτια. Αν το σκόρδο έχει φύτρα, αφαιρέστε την, γιατί χαλάει την γεύση. Αν το αγγούρι έχει σκληρούς σπόρους, αφαιρέστε τους με ένα κουταλάκι.
Προσθέστε όλα τα λαχανικά και τα μπαχαρικά στο σκεύος μαζί με το ψωμί. Ρίξτε από επάνω το λάδι, το ξύδι και 2-3 πρέζες αλάτι. Τοποθετήστε το σκεύος σε δροσερό μέρος, και αφήστε να μαριναριστουν τα υλικά γιά τουλάχιστον ένα δίωρο.
Πολτοποιήστε το μίγμα στο μπλέντερ. Προσθέστε αλάτι και επιπλέον ξύδι κατά το γούστο σας. Αν θέλετε η σούπα να έχει πιό φίνα υφή, μπορείτε να την περάσετε από ένα σουρωτήρι σινουάζ.
Βάλτε την γκαθπάτσο στο ψυγείο και αφήστε την να παγώσει καλά.
Σερβίρετε την απαραιτήτως πολύ κρύα, συνοδευμένη με τα λαχανικά και τα βραστά αυγά κομμένα σε κομματάκια και με σπιτικά κρουτόν.
Διατηρείται στο ψυγείο για 3-4 μέρες.
 
    

GAZPACHO ANDALUSO

Ci troviamo già a metà agosto, travagliati abbastanza dal caldo persistente di questa estate che sembra interminabile... Ci vuole proprio di qualcosa di rifrescante per tirare avanti! E cosa sarebbe meglio di una zuppa fredda, che in una ciotola racchiude tutte le squisite verdure estive, come il gazpacho andaluso?
Oltre ad essere una delle ricette della cucina spagnola più conosciute al mondo, il gazpacho è anche una dalle più antiche preparazioni. Le sue radici si rintracciano nella Grecia antica, quando era molto popolare una zuppa preparata con pane e vino. Poi la ricetta passa agli romani e arriva fino alla penisola Iberica. Gli arabi aggiungono l' olio ed il sale, ma le danno anche il suo nome dalla parola kasâpu che significa frantumare, dal fatto che si frantumava il pane per inzupparlo. Durante il XII secolo, vengono aggiunte le varie verdure, certo eccetto il pomodoro, che arrivò in Europa dall' America il 1540, e si comincia a coltivarlo solo un secolo dopo.
Il gazpacho è un piatto della cucina povera, preparato con quel poco che si trovava comunemete ad una casa contadina : pane raffermo, olio di oliva, aceto e verdure dall' orto. Non esiste una ricetta precisa, nè dosi, siccome ogni familgia lo prepara secondo ai propri gusti e tradizioni. Esiste una variante bianca, solo con aglio e senza pomodoro, molto proabilmente conservata dall' era che non se lo utilizzava ancora, ma esiste anche il gazpacho manchego, che contiene la carne ed è tutta un' altra cosa. La ricetta che ha dominato è quella di Cordoba, e della regione di Andalusia in generale, con il pomodoro in primo piano. Questa è anche la più moderna variante, che ha cominciato a diffondersi durante il XIX secolo, mentre un secolo dopo, e precisamente durante gli anni '60, ha varcato i confini della Spagna e ha cominciato a conquistare l' Europa e gli Stati Uniti.
Il gazpacho andaluz contiene pomodri, cetrilo, peperoni, cipolla, aglio, pane raffermo, olio di oliva, aceto e sale. Viene servito come antipasto o come aperitivo, sempre molto freddo, si aggiungono perfino anche il ghiaccio tritato. Di solito, viene contornato da cubetti degli ingredienti che contiene, pane tostato e uova sode.

Dosi : per 4-5 persone
Difficoltà della ricetta : facile
Ingredienti : 600 gr pomodori belli maturi (4-5 di media grandezza),
                               1/2 cipolla gialla piccola,
                               1 spicchio d' aglio grande,
                               100 gr mollica di pane raffermo (ho utilizzato pane al lievito madre),
                               2 peperoni verdi,  
                               1  tazzina da caffè (50 ml) olio etravergine di oliva,
                               1 tazzina da caffè (50 ml) aceto di vino bianco,
                               sale qb.,
                               1/2 cucchiaiο di paprica dolce,
                               1 pizzico di cumino.
accompagnamento : cubetti di pane tostato,
                                          cetriolo,
                                          peperone verde o rosso,
                                          cipolla,
                                          uova bollite.
Preparazione : 
Fate ammolare il pane in poca acqua. Strizzate bene e ponetelo entro una terrina o recipiente di vetro capiente.
Lavate i pomodori, eliminate il picciolo, tagliate a 8 ed eliminate anche i semi.
Mondate le verdure e tagliate a pezzi. Se l' aglio ha il germoglio eliminatelo, perchè guasta il sapore. Se il cetriolo ha  dei semi duri, eliminate con l' aiuto di un cucchiaino.
Versate tutto nella terrina col pane. Aggiungete le spezie, 2-3 pizzichi di sale e irrorate con l' olio e l' aceto. Posizionete in luogo fresco (frigo) e lasciate macerare per almeno un paio d' ore.                    
Frullate il tutto nel robot di cucina. Regolate di sale e di aceto, secondo ai vostri gusti. Se volete che la zuppa abbia una consistenza più omogenea, passatela da un colino cinese.
Ponete nel frigo per almeno un paio d' ore prima di servire.
Servite il gazpacho molto freddo, accompangata da le verdure mondate e tagliate a cubetti.
Viene conservato nel frigo per 3-4 giorni.




35

SOFFICINI γιά τους QUANTI MODI DI FARE E RIFARE // I SOFFICINI per i QUANTI MODI DI FARE E RIFARE


SOFFICINI
γιά τους QUANTI MODI DI FARE E RIFARE

Τελευταίο κυριακάτικο ραντεβού με τους Quanti Modi di Fare e Rifare, πριν τις καλοκαιρινές διακοπές.
Σήμερα θα ταξιδέψουμε στο Birkenau, στην Γερμανία, αλλά θα μας φιλοξενήσει μια 100% ιταλική κουζίνα με οικοδέσποινα την Francesca από το blog Voglio vivere così (Ετσι θέλω να ζήσω!) και θα φτιάξουμε όλοι μαζί τα περίφημα σοφιτσίνι (sofficini).
Sofficini σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει τρυφερούλια, μαλακούτσικα! Δεν πρόκειται για παραδοσιακή συνταγή αλλά για βιομηχανοποιημένο προϊόν της εταιρείας Findus, της γνωστής από τα fish sticks Captain Iglo. Πρόκειται για ένα είδος μικρών καλτσόνε (ή παντζερόττι) με γέμιση τυρί που λιώνει και αλλαντικά ή σπανάκι, τα οποία είναι παναρισμένα και τηγανίζονται ή ψήνονται στον φούρνο όπως και τα fish sticks. Η ιδιαιτερότητα τους είναι ότι το κέλυφος τους είναι πολύ μαλακό και λιώνει στο στόμα, καθώς δεν είναι το γνωστό ζυμάρι ψωμιού, αλλά ένα είδος ρού (roux). Αγαπημένα ιδίως των μικρών παιδιών, αλλά και των μεγάλων, από το 1975 που λανσαρίστηκαν στην αγορά, έχουν εμπλουτιστεί με διάφορες γεύσεις και αποτελούν ένα από τα πιο πετυχημένα προϊόντα της εταιρείας. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι το βιομηχανοποιημένο προϊόν - όπως και τα περισσότερα ανάλογα προϊόντα - δεν είναι ακριβώς υγιεινό και δεν είναι αυτό που θα έπρεπε να διαλέγει ένας γονιός για την διατροφή των παιδιών του; οι αναλογίες των φυσικών πρώτων υλών είναι πολύ μικρές και φυσικά όλο το υπόλοιπο είναι χημεία και κορεσμένα λιπαρά... Προσωπική μου επιλογή να κρατάω μακρυά από την κουζίνα μου τέτοιου είδους προϊόντα, προσπαθώντας να κλείνω μάτια, αυτιά αλλά και το στόμα, στις σειρήνες της εύκολης και γρήγορης λύσης στο φαγητό, της ιδιαίτερα νόστιμης γεύσης (αποτέλεσμα ενισχυτικών γεύσης..) αλλά και της εκάστοτε μόδας που επιβάλλεται από την διαφήμηση.
Οταν όμως επχειρούμε να φτιάξουμε τα ίδια προϊόντα στο σπίτι, με τα δικά μας φυσικά υλικά, το πράγμα αλλάζει! Ετσι δεν θα έχανα με τίποτε την πρόταση της Francesca (η συνταγή της εδώ), καθώς τα σπιτικά σοφιτσίνι ήθελα από καιρό να τα δοκιμάσω. Πολύ εύκολα να φτιαχτούν, υπέροχα σε γεύση, δεν αφήνουν κανένα ασυγκίνητο. Εκανα μια μικρή προσθήκη στην ζύμη και συμπλήρωσα μία κουταλιά βούτυρο. Προτίμησα μια γέμιση ελαφριά και ουδέτερη, έτσι χρησιμοποίησα μόνο μοτσαρέλλα, την στεγνή που είναι για μαγείρεμα (mozzarella da cucina) και καπνιστή μπριζόλα. Μπορείτε να εμπλουτίσετε την γέμιση με σαλαμάκι, πιό πικάντικα τυριά, μπεσαμέλ,σάλτσα πίτσας ή και σπανάκι. Στο πανάρισμα δεν έβαλα παρμεζάνα αλλά και έτσι ήταν πολύ νόστιμα! Με την συγκεκριμένη δόση και στις διαστάσεις που τα έφτιαξα εγώ, βγαίνουν 16-17 σοφιτσίνι. Αν δεν τα καταναλώσετε αμέσως, μπορείτε να τα διατηρήσετε 1-2 μέρες στο ψυγείο ή να τα καταψύξετε. Πριν τα καταψύξετε θα τα πανάρετε κανονικά και δεν χρειάζεται να τα αποψύξετε για να τα τηγανίσετε.
Δοκιμάστε τα κι εσείς, αξίζει τον κόπο!

Δόση : 15-20 κομμάτια
Βαθμός δυσκολίας : εύκολο
Υλικά
για την ζύμη : 1 φλ. γάλα φρέσκο πλήρες,
                          1 φλ. αλεύρι γοχ.,
                          1 κ.σ. βούτυρο,
                          1 γερή πρέζα αλάτι.
για την γέμιση : 1 φλ. (περίπου 75 gr) μοτσαρέλα για μαγειρική (mozzarella da cucina) κομμένη σε μικρά κομματάκια ,
                              4 φέτες μπριζόλα καπνιστή.
για το πανάρισμα : 1 αυγό,
                                   τριμμένη φρυγανιά.
Προετοιμασία :
Βάλτε το γάλα σε ένα κατσαρολάκι και βάλτε το στην φωτιά. Μόλις φουσκώσει και πάει να βράσει  κατεβάστε το από την φωτιά, προσθέστε το βούτυρο, το αλάτι και το αλεύρι όλο μαζί. Αναμείξτε πολύ καλά με μία ξύλινη κουτάλα και αφήστε το να χλιαρίνει. Ρίτε το ζυμαράκι στην επιφάνεια εργασίας, και δουλέψτε το μέχρι να γίνει ομοιογενές και ελαστικό. Μαζέψτε το σε μία μπάλλα, τυλίξτε το με διάφανη μεμβράνη και αφήστε το να κρυώσει τελείως.
Ψιλοκόψτε την μοτσαρέλα και το αλλαντικό και αναμείξτε τα. Οπως σας είπα και στην εισαγωγή, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τυριά και αλλαντικά της επιλογής σας. 
Αλευρώστε ελαφρά την επιφάνεια εργασίας και ανοίξτε την ζύμη σε ένα φύλλο πάχους περίπου 0,3 mm. Κόψτε το σε δίσκους διαμέτρου περίπου 10 εκ.; εγώ χρησιμοποίησα ένα φλυτζάνι και βγήκαν κατά τι μικρότεροι.
Τοποθετήστε μια γεμάτη κουταλιά από την γέμιση επάνω σε κάθε δίσκο, διπλώστε τον σε μισοφέγγαρο και πιέστε τις άκρες να σφραγίσουν.
Χτυπήστε το αυγό. Περάστε τα σοφιτσίνι πρώτα από το αυγό και έπειτα από την φρυγανιά. Διατηρήστε τα στο ψυγείο μέχρι να τα τηγανίσετε.
Βάλτε λίγο σπορέλαιο να ζεσταθεί καλά και τηγανίστε τα σοφιτσίνι, μέχρι να ροδίσουν. Προσοχή, θέλουν πολύ σύντομο τηγάνισμα, αρπάζουν πολύ εύκολα!
Οπως είπαμε, αν θέλετε να αποφύγετε το τηγάνισμα, μπορείτε να τα ψήσετε και στον φούρνο, στους 180°C για περίπου 20 λεπτά, και αφού τα αλείψετε με λίγο λαδάκι με ένα πινέλλο.
Σερβίρετε τα αμέσως, όσο είναι ζεστά και το τυράκι κάνει κλωστές, είναι πραγματικά υπέροχα!


I SOFFICINI
per i QUANTI MODI DI FARE E RIFARE

Ultimo appuntamento dei Quanti prima della pausa estiva. Veramente non so come andrà questa estate qui in Grecia, proprio oggi è un giorno critico per il futuro del mio paese che sta crollando... La situazione è difficilisima e lo sarà indipendentemente dal esito delle trattative. Spero solo che nel futuro riuscirò a godere la bella compagnia dei Quanti e non sarò costretta a ritirarmi...
Lasciamo da parte i pensieri bui e andiamo a vedere la ricetta di domenica. Oggi facciamo un salto fino a Birkenau, e malgrado che saremmo in suolo tedesco saremmo ospiti di una cucina italianissima, quella di Francesca (blog : Voglio vivere così), per preparare i famosi sofficini.
Certo i sofficini non sono una ricetta tradizionale, siccome ideati dalla Findus e inseriti al mercato di congelati nel 1975. I sofficini rassomigliano a piccoli calzoni o panzerotti, con involucro però che scioglie in bocca, siccome non è il solito impasto per pane ma un impasto preparato con il roux. La farcitura varia, dalla classica mozzarella e prosciutto cotto, salume o spinaci. Una volta impanati vengono fritti o cotti al forno. Tutto questo si sente buono e salutare, ma se si pensa che viene prodotto industrialmente, allora la cosa cambia tantissimo. I sofficini della Findus contengono percentuali basse di ingredienti naturali, tutto il resto è chimica e grassi saturati, non proprio il cibo ideale che un genitore sceglie per i propri figli... 
Se però si decide di prepararli a casa, allora la cosa cambia! La ricetta di Francesca potete vederla qui. Ammetto che era ancora una ricetta della mia lunga lista "da provare", e ho fatto un po' di pazienza ancora fino ad arrivare il suo turno di prepararla! Non ho fatto grandi innovazioni, ho aggiunto solo un po' di burro all' impasto e ho scelto la farcitura classica alla mozzarella e una sorta di prosciutto cotto, però più saporito (in Grecia viene chiamato "bistecca affumicata" non conosco l' analogo italiano).

Dosi : 15-20 sofficini
Difficoltà : facile
Ingredienti
per l' impasto : 1 tazza di latte fresco intero,
                             1 tazza di farina 00,
                             1 cucchiaio di burro,
                             1 pizzico generoso di sale.
per la farcia : 1 tazza (75 ge ca. ) mozzarella da cucina a cubetti,
                          4 fette di prosciutto cotto.
per  l' impanatura : 1 uovo,
                                      pangrattato.
Preparazione :
Ponete il latte in un pentolino e portate sul fuoco. Appena raggiunto il punto di ebollizione, ritirate dal fuoco, aggiungete il burro, il sale e la farina tutta ad una volta. Mescolate bene con un cucchiaio di legno e lasciate intiepidire. Lavorate l' impasto intiepidito sulla spianatoia fino a renderlo omogeneo ed elastico. Raccogliete in una palla, coprite con pellicola transparente e lasciate raffreddare.
Tagliate a cubettli la mozzarella ed il prosciutto. Come ho scritto alla premessa potete variare la farcitura
Infarinate il piano del lavoro e tirate l' impasto in una foglia spessa ca. 0,3 mm. Con un coppapasta ricavate dei dischi di ca. 10 cm di diametro; io ho utilizzato una tazza e sono venuti un po' più piccoli.
Su ogni disco disponete 1 cucchiaio di farcitura, ripiegate a mezzaluna e sigilate i bordi semplicemente premendo.
Sbattete l' uovo. Passate i sofficini prima all' uovo e dopo al pangrattato. Teneteli in frigo fino al momento di friggerli. A questo punto potete anche congelare i sofficini, se non volete consumarli tutti subito.
In una padella fate scaldare olio di semi. Friggete i sofficini per ca. 1 minuto da ogni lato, fino a dorare. Attenzione, la frittura è brevissima, si bruciano facilmente!
Se invece li preferite più leggeri, potete cuocerli al forno. Spenellate con poco olio di semi e fate cuocere a 180°C per 20 minuti ca.
Servite i sofficini caldi, la sensazione del formaggio fuso, filante è davvero unica!


7

ΜΠΑΡΕΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΩΝ // BARRETTE DI CEREALI


ΜΠΑΡΕΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΩΝ

Οι μπάρες δημητριακών είναι αρκετά δημοφιλείς, καθώς αποτελούν ένα νόστιμο και υγιεινό σνακ, κατάλληλο για όλους όσους προσέχουν την διατροφή τους αλλά και γιά τους οπαδούς της υγιεινής διατροφής.
Βεβαίως στο εμπόριο κυκλοφορούν πολλών ειδών μπάρες δημητριακών, αλλά γιατί να μην τις φτιάξουμε μόνοι μας στο σπίτι με διαλεγμένα υλικά? Συνδυασμοί υλικών μπορούν να γίνουν πάρα πολλοί, διαλέξτε τα δημητριακά και τα φρούτα που σας αρέσουν και φτιάξτε τις μπάρες σύμφωνα με το γούστο σας! Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και έτοιμο μίγμα δημητριακών για πρωινό, ή να κάνετε τους συνδυασμούς των υλικών μόνοι σας. Κάποιοι προσθέστουν βούτυρο, εγώ θέλησα να μην χρησιμοποιήσω ζωικά συστατικά και προτίμησα το ταχίνι. Η καστανή υγρή ζάχαρη δίνει έναν τόνο από την ιδιαίτερη γεύση της μελάσας.

Δόση : 10 μπάρες
Βαθμός δυσκολίας : πολύ εύκολο
Υλικά : 200 gr νιφάδες βρώμης (κουάκερ),
                20 gr απλές νιφάδες καλαμποκιού (corn flakes),
                80 gr αποξηραμένα φρούτα (σταφίδες, μάνγκο, ανανά, βερίκοκα),
                100 gr αγνό ανθόμελο (από μελισσοκόμο όχι τυποποιημένο),
                80 gr καστανή υγρή ζάχαρη muscovado,
                100 gr ταχίνι,
                1 πρέζα αλάτι.
Προετοιμασία :
Κόψτε τα φρούτα σε μικρά κομματάκια. Τις σταφίδες τις αφήνετε ολόκληρες. Σπάστε λίγο με τα χέρια σας τις νιφάδες καλαμποκιού. Βάλτε τις νιφάδες και τα φρούτα μέσα σε ένα σκεύος.
Βάλτε το μέλι και την ζάχαρη σε ένα κατσαρολάκι και βαλτε τα στην φωτιά. Ανακατεύετε να λιώσει η ζάχαρη. Μόλις πάει να βράσει (προσοχή γιατί φουσκώνει πολυ!!) κατεβάστε το από την φωτιά, προσθέστε το ταχίνι και το αλάτι και αναμείξτε. Ρίξτε το μίγμα μέσα στο σκεύος με τα υπόλοιπα υλικά. Ανακατέψτε καλά όλα τα υλικά.
Στρώστε με αντικολλητικό χαρτί ένα ταψάκι με διαστάσεις 20x20 εκ. Στρώστε μέσα το μίγμα. Για να ισιώστε την επιφάνεια του, καλύψτε πάλι με αντικολλητικό χαρτί και πιέστε με έναν μικρό πλάστη ή με τον πάτο από ένα μικρότερο ταψάκι.
Ψήστε σε φούρνο προθερμασμένο στους 160°C, στις αντιστάσεις, για 15-20 λεπτά.
Βγάλτε το από τον φούρνο και αφήστε το να κρυώσει. Με ένα κοφτερό μαχαίρι κόψτε το σε κομμάτια  10x4 εκ.
Διατηρούται για πολλές ημέρες εκτός ψυγείου.


BARRETTE DI CEREALI

Le barette di cereali sono uno snack abbasanza diffuso. Ideali per chi segue una dieta sana e per che vuole tenersi in linea senza rinunziare piccole golosità. 
Certo al mercato ci sono tantissimi tipi di barette ma perchè non prepararle a casa con ingredienti scelti e di prima qualità? Potete cominciare da una base di cereali (fiocchi di avena, riso soffiato, corn flakes), aggiungere frutta secca, noci, cocco disidratato o altro. Potete utilizzare una miscella di cereali già pronta o creare la miscella che preferite. C'è chi aggiunge del burro, io volevo utilizzare solo ingredienti vegetali e ho preferito la tahina. Lo zucchero muscovado insaporisce con un tocco di melassa.

Dosi : 10 barette
Difficoltà : molto facile
Ingredienti : 180 gr fiocchi di avena,
                             20 gr corn flakes semplici,
                             100 gr frutta secca mista (uvetta, ananas, mango, albicocche),
                             120 gr miele millefiori preferibilmente bio,
                             80 gr zucchero di canna muscovado,
                             80 gr tahina,
                             1 pizzico di sale. 
Preparazione :
Tagliate la frutta secca, tranne che l' uvetta, a dadini. Sminuzzate i corn flakes a mano. Ponete il tutto in un recipiente capiente, aggiungete i fiocchi d' avena e mescolate.
Ponete il miele e lo zucchero in un pendolino e fate scaldare. Mescolate per far sciogliere lo zucchero. Raggiunta l' ebollizione (attenzione il miele cresce tanto!) ritirate dal fuoco e aggiungete la tahina ed il sale. Versate nel recipiente con i fiocchi e la frutta e mescolate bene. 
Foderate di carta antiaderente una piccola teglia alle dimensioni 20x20 cm. Versate il composto e livellate con le mani. Potete ancora coprire con un pezzo di carta antiaderente e livellare con un piccolo mattarello o prenendo con una teglia più piccola.
Infonrate in forno preriscaldato a 160°C, modalità statico, per 15-20 minuti.
Sfornate e lasciate raffreddare. Con un coltello affilato tagliate a losanghe di ca. 10x4 cm.
Si conservano per parecchi giorni, fuori frigo.