28

ΤΑ ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ ΙΤΑΛΙΚΑ ΚΡΙΤΣΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΟΡΙΝΟ ♦♦ GRISSINI TORINESI


ΤΑ ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ ΙΤΑΛΙΚΑ ΚΡΙΤΣΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΟΡΙΝΟ

Ελαφρια, τραγανα, υπεροχα να τα απολαυσετε ολες τις ωρες της ημερας και σιγουρα δεν θα μπορεσετε να αρκεστειτε μονο σε ενα! Τα ιταλικα κριτσινια, σιγουρα τα εχετε συναντησει σε ιταλικα εστιατορια και στην χωρα μας, συσκευασμενα μεσα σε περιεργες μακρουλες χαρτινες συσκευασιες. Αποτελουν ακομη ενα απο τα πιο δημοφιλη παρασκευασματα της ιταλικης κουζινας, και ειναι γνωστα διεθνως. Λεπτα, μακρυα και τραγανα, ολοι τα μασουλανε αμηχανα, περιμενοντας να ερθει η παραγγελια! Παρασκευαζονται ουσιαστικα απο ζυμη ψωμιου, περιεχουν ελαχιστη ζαχαρη (σε αντιθεση με τα ελληνικα, που περιεχουν αρκετη) και ελαχιστα λιπαρα. Υπαρχει ειδικη τεχνικη που ακολουθειται για να παρουν το σχημα τους, ονομαζεται stiratura (τραβηγμα, τεντωμα) και θα την περιγραψουμε αναλυτικα στη συνεχεια.
Λεγεται οτι τα grissini (γκρισίνι) ή επι το ελληνικοτερον κριτσινια, εμφανιστηκαν για πρωτη φορα στο Τορινο, συγκεκριμενα το 1679. Ο Vittorio Amedeo II, γιος του Δουκα της Σαβοϊας (η κατ' εξοχην αρχοντικη και βασιλικη οικογενεια της περιοχης του Πιεμοντε), ηταν ασθενικος και ειχε ευαισθητο στομαχακι, που δεν μπορουσε να χωνεψει την σχετικα αψητη ψιχα του ψωμιου. Ετσι, ο αρτοποιος της αυλης, ο κυριος Antonio Brunero, μετα απο υποδειξη του γιατρου της οικογενειας, του Teobaldo Pecchio, επινοησε και παρασκευασε τα κριτσινια, τα οποια μπορουσε να απολαμβανει αφοβα ο μικρος πριγκηπας. Συντομα τα κριτσινια εγιναν ενα ειδος μοδας αναμεσα στους αριστοκρατες του Τορινο. Ο βασιλιας Carlo Felice, τα λατρευε και οταν παρακολουθουσε τα διαφορα θεαματα απο το βασιλικο του θεωρειο στο Teatro Regio, τα μασουλουσε ακαταπαυστα, σαν πασατεμπο! Συντομα τα κριτσινια περασαν απο τις κουζινες της αριστοκρατιας στα φουρναρικα του απλου λαου, και αγαπηθηκαν ιδιαιτερα, τοσο γιατι ειναι πραγματι πιο ευκολοχωνευτα, οσο και για το γεγονος οτι μπορουν να διατηρηθουν για πολυ μεγαλυτερο χρονικο διαστημα απ'οτι το ψωμι. Ο Μεγας Ναπολεων ηταν μεγαλος λατρης των τορινεζικων κριτσινιων. Τα ονομαζε les petits bâtons de Turin (τα μικρα μπαστουνακια του Τορινο), και ειχε μαλιστα δημιουργησει ειδικο ταχυδρομικο δρομολογιο (κατι σαν κουρριερ!) για την μεταφορα τους στο Παρισι, κατ' ευθειαν απο το Τορινο! Το ονομα των grissini, προερχεται απο το ghërsa, παραδοσιακο επιμηκες ψωμακι του Πιεμοντε, που μοιαζει με την γαλλικη μπαγκεττα.
Υπαρχουν  δυο ειδη κριτσινια, που διαφερουν βασικα ως προς την τεχνικη που ακολουθειται για την μορφοποιηση τους, η οποια γινεται παραδοσιακα με τα χερια. Η πρωτη και πιο παλια μορφη, ειναι το robatà (προφερεται ρουμπατά, στην τοπικη διαλεκτο, και σημαινει "πεσμενο"). Η μορφοποιηση του γινεται με κοψιμο και ρολλαρισμα της ζυμης; παρουσιαζει χαρακτηριστικους "κομπους" στην εμφανιση του και ειναι ενα παραδοσιακο προϊον, καταχωρημενο στην ειδικη λιστα του αρμοδιου υπουργειου του Ιταλικου κρατους. Η δευτερη και πιο προσφατη μορφη ειναι το grissino stirato (το "τραβηχτο"). Εδω η μορφοποιηση γινεται με κοψιμο της ζυμης και τραβηγμα της, μεχρι να φτασει το επιθυμητο μεγεθος. Αυτος ο τροπος μορφοποιησης, επετρεψε κατα τον 18ο αιωνα και την βιομηχανικη τους παρασκευη, που σιγουρα σημερα εχει επικρατησει. 
Πηγη : Wikipedia, cucinapiemontese  
Το τορινεζικο κριτσινι ειναι μακρυ, πολυ μακρυ, απο 40 εως και 80εκ! Οι παλιοι φουρναρηδες τα εφτιαχναν μακρια, οσο ηταν το ανοιγμα των χριων τους και μετα τα εκοβαν στο μηκος του ανοιγματος του φουρνου τους! Εκτος απο τα κλασσικα σκετα κριτσινια, θα συναντησετε και τα πιο συγχρονα εμπλουτισμενα με σουσαμι, ή αρωματισμενα με κυμινο, ριγανη κα.
Οσο για την συνταγη που σας παρουσιαζω σημερα, δεν θα μπορουσα να διαλεξω αλλη απο την κλασσικη των αδελφων Σιμιλι (sorelle Simili), που στην γειτονικη Ιταλια, δικαιως θεωρουνται αφθαστες στα αρτοπαρασκευασματα! Αν σας αρεσουν τα κριτσινια, μην διστασετε να καταπιαστητε και να τα ετοιμασετε μονοι σας. Σας δινω τοσο την αγαπημενη μου συνταγη με το φυσικο προζυμι, οσο και την πιο απλη εκδοχη της με φρεσκια μαγια μπυρας. Η διαδικασια ειναι λιγο χρονοβορα, αλλα ειναι απλη και διασκεδαστικη! Γινονται τραγανοτατα και πεντανοστιμα! Εννοειται οτι δεν περιοριστηκα στην κλασσικη συνταγη, αλλα δοκιμασα διαφορες παραλλαγες : με καλαμποκαλευρο, με κιτρινο σταρενιο αλευρι, με ενσωματωμενους στη ζυμη σπορους γλυκανισου, ετοιμο μιγμα αποξηραμενων λαχανικων (ντοματα, μαϊντανος, σκορδο, ριγανη, καυτερο πιπερακι), ολοκληρο λιναροσπορο αλλα και παρμεζανα και τυλιγμενα σε πολεντα (χοντρο καλαμποκαλευρο σαν σιμιγδαλι), σε ασπρο και μαυρο σουσαμι και τελος σε παπαρουνοσπορο! Οπως καταλαβαινετε τα εχω φτιαξει ηδη αρκετες φορες, τα εχω πλεον καθιερωσει για το πρωϊνο μου, αλλα ολο τσιμπαω και απο κανενα για να κοψω την πεινα! Οι πιο πικαντικες παραλλαγες ειναι ιδανικες για να συνοδεψουν ποτακι. Παραδοσιακα στην Ιταλια, τα χρησιμοποιουν για να σερβιρουν και να φανε τα λεγομενα affettati, αλλαντικα κομμενα σε πολυ λεπτες φετες, και ειδικα το προσουτο : τυλιγουν την λεπτεπιλεπτη φετα του προσουτο γυρω απο την ακρη του κριτσινιου και επειτα το γευονται με κομψοτητα! 
Για να παρουσιασετε τα κριτσινια στο τραπεζι, μπορειτε να τα πιασετε σε μικρες ατομικες δεσμιδες ανα 4-5 και να τα τυλιξετε με μια ατομικη πετσετουλα, κατα προτιμηση πανινη, που να ταιριαζει με το τραπεζομαντηλο σας, ή να τα πιασετε με μια κορδελλα ή σπαγγακι, ή ακομη να τα βαλετε ορθια μεσα σε ψηλα ποτηρια.

Δοση : για 3 ταψια φουρνου (100 κομματια περιπου)
Βαθμος δυσκολιας : ευκολο, χρειαζεται λιγη εξοικειωση με την τεχνικη του τραβηγματος
Υλικα 
με μαγια μπυρας  : 500gr αλευρι για ολες τις χρησεις,
                            250-280ml νερο,
                            15gr φρεσκια μαγια μπυρας,
                            50gr στερεοποιημενο λαρδι ή παρθενο ελαιολαδο,
                            8gr αλατι (1 γεματο κ.γ.),
                            1 κ.γ. ζαχαρη,
                            παρθενο ελαιολαδο,
                            κιτρινο αλευρι ή καλαμποκαλευρο.
με φυσικο προζυμι : 250gr ενυδατωμενο φυσικο προζυμι,
                              400gr αλευρι για ολες τις χρησεις,
                              100-120ml χλιαρο νερο,
                              50ml στερεοποιημενο λαρδι ή παρθενο ελαιολαδο*,
                              8gr αλατι (1 γεματο κ.γ.),
                              1 κ.γ. ζαχαρη,
                              παρθενο ελαιολαδο,
                              κιτρινο αλευρι ή καλαμποκαλευρο.
Προετοιμασια : Διαλυστε την μαγια σε 200ml χλιαρο νερο, προσθεστε την ζαχαρη και αφηστε να σταθει 5-10 λεπτα. Αν χρησιμοποιησετε το φυσικο προζυμι, προχωρηστε αμεσως στο επομενο βημα. Επανω στην επιφανεια εργασιας, σχηματιστε το "συντριβανακι" με το αλευρι και βαλτε μεσα στην λακκουβιτσα το προζυμι, το λαδι ή το λαρδι, ενω περιμετρικα πασπαλιστε με το αλατι. Αρχιστε να αναμιγνυετε τα υλικα και προσθεστε οσο επιπλεον νερο θα χρειαστει, ωστε να παρετε μια μαλλον σφιχτη ζυμη. Δουλεψτε την δυναμικα για ενα 10λεπτο. Ολη αυτη η διαδικασια μπορει να γινει και στο μιξερ. Προτιμαω να αφηνω την ζυμη να ξεκουραστει για μιση ωριτσα, πριν το τελικο φουσκωμα, αν και οι αδελφες Σιμιλι δεν συστηνουν κατι τετοιο. Επισης, πιο πολυ για λογους οικονομιας χωρου, δεν κανω τα κριτσινια μου πολυ μακρυα, γιατι μου ειναι δυσκολο μετα να τα αποθηκευσω. Ετσι, χωριζω την ζυμη μου σε 3 ισα μερη. Αν θελετε να προσθεσετε αλλα υλικα ή μυρωδικα μεσα στην ζυμη, θα πρεπει να γινει σε αυτο το σημειο. Προσθεστε τα υλικα της αρεσκειας σας και δουλεψτε την ζυμη, μεχρι να ενσωματωθουν. Με καθε κομματι ζυμης, πλαστε ενα μπαστουνακι, στο μηκος της στενης πλευρας ενος ταψιου φουρνου. Καντε το μπαστουνακι οσο το δυνατον πιο ομοιομορφο και με τετραγωνισμενες ακρες, χωρις να αφησετε δηλαδη μυτες, και βαλτε το μεσα στο ταψι, κατα μηκος της στενης του πλευρας, οπως ηδη ειπαμε. Αλειψτε την επιφανεια του, απ'ολες τις πλευρες, με ενα πινελλο καλα βουτηγμενο μεσα σε ελαιολαδο και σκεπαστε το με ενα κομματι διαφανη μεμβρανη. Επαναλαβετε την διαδικασια για υπολοιπα κομματια ζυμης. Μην τα βαλετε πολυ κολλητα, γιατι θα φουσκωσουν αρκετα. Αφηστε την ζυμη σε χλιαρο μερος για μια ωριτσα, μεχρι να διπλασιαστει σε ογκο. 
Και τωρα περναμε στην stiratura, δηλαδη την διαδικασια του τεντωματος. Προσοχη, αυτη η ζυμη δεν πρεπει να ξαναζυμωθει, οποτε πρεπει να ειστε προσεκτικοι στους χειρισμους σας! Βαλτε λιγο αλευρακι στην επιφανεις εργασιας. Με μια σπατουλα ζυμης ή με ενα μαχαιρι με ισια λαμα, κοψτε το καθε μπαστουνακι, απο την στενη του πλευρα, σε κομματια στο παχος ενος δακτυλου (1εκ περιπου). Με το κιτρινο αλευρι, αλευρωστε απαλα το καθε κομματι ζυμης. Πιαστε το απο την μεση του, αντικρυστα με τα δυο σας χερια, και τεντωστε το, τραβωντας απαλα και ταυτοχρονα γλυστρωντας τα δαχτυλα σας επανω στην ζυμη, ωστε να επιμηκυνθει ομοιομορφα. Πρεπει να γινει αρκετα λεπτο, με παχος το μαξιμουμ 0,3-0,4εκ. Αν θελετε να καλυψετε εξωτερικα τα κριτσινια σας με σουσαμι ή μυρωδικα, πρεπει να γινει σε αυτο το σημειο. Ετοιμαστε δυο ρηχα ταψακια, ενα με νερο (αν θελετε μπορειτε να προσθεστε και ελαχιστη ζαχαρη, οπως κανουμε με τα κουλουρια, ταιριαζει πολυ με το σουσαμι) και ενα με το υλικο που θελετε να τα επικαλυψετε (σουσαμι, παπαρουνοσπορο, μυρωδικα, πολεντα); βουτηξτε το καθε κριτσινι απαλα πρωτα μεσα στο ταψακι με το  νερο και επειτα μεσα στο ταψακι με το υλικο της επικαλυψης. Στρωστε με αντικολλητικο χαρτι το ταψι του φουρνου και τοποθετηστε μεσα το κριτσινι. Αν ειναι πολυ μακρυ και περισσευει απο το ταψι, κοψτε το. Το κομματι που κοψατε, ΜΗΝ το ξαναζυμωσετε, αλλα βαλτε το κι αυτο στο ταψι να ψηθει, οσο μηκος και να εχει! Οπως ειπα παραπανω, κανω τα κριτσινια μου κοντα, οποτε τα παρατασσω παραλληλα στην στενη πελυρα του ταψιου. Πρεπει να ομολογησω ομως οτι οσο πιο μακρυα γινονται, τοσο πιο εντυπωσιακα ειναι! Συνεχιστε με τον ιδιο τροπο με την υπολοιπη ζυμη σας. Μην βαζετε τα κριτσινια πολυ κολλητα μεσα στο ταψι, υπολογιστε οτι θε διπλασιαστουν περιπου σε ογκο κατα το ψησιμο. Στο εν τω μεταξυ, προθερμανετε τον φουρνο στους 200°C. Η δοση που σας παραθετω, βγαζει περιπου 3 ταψια κριτσινια. Μπορειτε να ψησετε το καθε ταψι χωριστα σε στατικο φουρνο (αντιστασεις) ή και τα 3 ταψια μαζι σε φουρνο με αερα. Αφηστε τα να ψηθουν για 25-30 λεπτα, μεχρι να ροδισουν ωραια. Βγαλτε τα απο τον φουρνο και αφηστε τα να κρυωσουν στον αερα. Γινονται ακομη πιο τραγανα την επομενη ημερα, οταν θα εχουν πλεον ξεραθει τελειως και τα πιο χοντρα σημεια του καθε κριτσινου, που οταν ειναι πολυ φρεσκοψημενο, ισως ειναι ακομη λιγο μαλακα μεσα.
Φυλαξτε τα σε μερος μακρυα απο υγρασια. Διατηρουνται για αρκετες ημερες, εως και εβδομαδες. 

* Μην σας φαινεται υπερβολη η χρηση του στερεοποιημενου λαρδιου! Δινει μια απιστευτα ελαστικη ζυμη και η ποσοτητα του ειναι ελαχιστη. Αν θελετε βεβαια να φτιαξετε τα κριτσινια νηστισιμα (καθως ειμαστε ηδη μεσα στην Σαρακοστη), θα χρησιμοποιησετε λαδακι!



GRISSINI TORINESI

Leggeri e croccanti, potete assporarli qualsiasi momento della giornata e certo, uno solo non basta mai! Il grissino viene dalla gastronomia torinese ed è uno dei prodotti della cucina italiana tra i più noti all'estero.
I grissini sono nati a Torino nel 1679. Il figlio del Duca di Savoia, Vittorio Amedeo II, era di salute cagionevole ed il suo stomachino debole non riusciva a digerire la mal cotta mollica del pane. Così, il medico di famiglia, il lanzese Teobaldo Pecchio, suggerì al panettiere della corte Antonio Brunero, di preparare un tipo di pane ben cotto per nutrire il principino. Il nome del grissino, proviene dalla ghërsa, panetto tradizionale piemontese, di forma allungata, che rassomiglia alla baguette francese. Il successo dei grissini fu immediato, sia per la maggior digeribilità, rispetto al pane comune, ma anche per il fatto, che, grazie alla sua consistenza asciutta, può essere conservato anche per diverse settimane, senza alcun deterioramento. All'inizio, i grissini furono diffusi solo tra l'aristocrazia piemontese. Il Re sabaudo Carlo Felice li adorava e non mancava di sgranocchiarli come passatempo nel suo palco, seguento i vari allestimenti del Teatro Regio. Tra i grandi estimatori del grissino torinese, si annovera anche Napoleone Bonaparte, il quale, all'inizio del XIX secolo, creò perfino un servizio di corriera tra Parigi e Torino, per poter procurarsi dei suoi amati petits bâtons de Turin, come lui li chiamava! Certo i grissini presto passarono dalle corti anche ai forni e tavole borghesi e, come abbiamo già detto, sono tuttora diffusisimi.
Esistono due forme di grissino che si differenziano al modo di preparazione. La forma più antica e tradizonale è il robatà (pronuncia : rubatà, che significa caduto nel dialetto piemontese). Viene riconosciuto dalle caratteristiche nodosità, dovute alla lavorazione a mano. L'impasto viene tagliato a bastoncini e poi arrotolato sulla spianatoia. Il robatà di Chiesi, è incluso nella lista dei prodotti agroalimentari tradizionali italiani, del Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali. L' altra forma, più comune oggi, è il grissino stirato. L'impasto viene tagliato a bastoncini e poi allungato tenuto dai lembi, fino ad arrivare alla lunghezza delle braccia del panificatore. Con questa lavorazione diventa più friabile. Questo tipo di lavorazione, permise anche la produzione industriale meccanizzata, oggi diffusisima, già a partire dal XVIII secolo.
Fonte : Wikipedia, cucinapiemontese
Il grissino torinese è lungo da 40 a 80 cm. I fornai li tagliavano alla lunghezza dell'apertura del loro forno. Tranne i grissini classici, esistono anche varietà arrichite : al sesamo, al cumino, all'origano etc.
Per quanto riguarda la scelta della ricetta che vi presento oggi, non potevo fare a meno della ricetta classica delle mie amate sorelle Simili. Non esitare di prepararli a casa! La lavorazione dell'impasto non è particolarmente impegnativa e la stiratura è un'operazione molto divertente! Vi dò tanto le dosi con il mio amato e preferito lievito madre, quanto con il più comunemente utilizzato lievito di birra. Si intende che non mi sono limitata alla versione semplice! Ho già provato parecchie variazioni : alla farina di mais (fioretto), alla farina di grano duro, ai semi di lino, ai semi di anice, ad una mistura pronta di verdure essicate (per la pasta, portata dall'Italia) o al parmigiano, e poi cosparsi di polenta, di semi di sesamo sia nero chè bianco ed infine di semi di papavero! Come potete capire, li ho già preparati parecchie volte! Infatti ne preparo una dose almeno ogni due settimane e sono divnetati il mio spuntino prediletto (un po' come Re Carlo Felice e Napoleone!). Le varietà piccanti sono ottime per accompagnare un aperitivo o la birra. 

Dosi : 3 comuni teglie da forno (ca 100 pezzi)
Difficoltà : facile
Ingredienti
al lievito di birra  : 500gr di farina 00,
                           250-280ml di acqua,
                           15gr di lievito di birra fresco,
                           50gr di strutto o olio extravergine di oliva,
                           8gr di sale (1 cucchiaino colmo),
                           1 cucchiaino di malto d'orzo o zucchero semolato,
                           olio extravergine di oliva,
                           farina di grano duro o farina di mais fioretto.
al lievito madre : 250gr di preimpasto di lievito madre,
                         400gr di farina 00,
                         100-120ml di acqua tiepida,
                         50ml di strutto o olio extravergine di oliva,
                         8gr di sale (1 cucchiaino colmo),
                         1 cucchiaino di malto d'orzo o zucchero semolato,
                         olio extravergine di oliva,
                         farina di grano duro o farina di mais fioretto.
Preparazione : Stemperate il lievito con 200ml di acqua intiepidita, aggiungete il malto (o lo zucchero, in mancanza), e mescolate. Lasciate riposare per 5-10 minuti. Se avete scelto di utilizzare il lievito madre, ommettete questo passo. Fate la fontanella sulla spianatoia e versate nella fosseta il lievitino (o preimpasto di lievito madre) e lo strutto (o olio), mentre cosparegete il sale fuori dalla fosseta, sulla farina. Cominciate ad amalgamare gli ingredienti e aggiungete tanta acqua, fino a prendere un'impasto piuttosto sodo. Lavorate battendo, per una decina di minuti. Certo questa operazione, potete affidarla anche alla planetaria! Preferisco di lasciare riposare l'impasto per mezz'oretta, in luogo tiepido, anche se questo non viene suggerito dalle sorelle Simili. Devo notare ancora, che i miei grissini non li faccio proprio lunghissimi, piuttosto per motivi pratici, cioè mi risulta difficile trovare un contenitore così lungo per conservarli. Così, divido il mio impasto in 3 parti uguali. Se volete aggiungere aromi o altri ingredienti nell'impasto, dovete farlo in questo punto. Aggiungeteli all'impasto e lavoratelo per incorporare. Con ogni pezzo d'impasto, formate un filoncino, lungo quanto il lato più stretto di una teglia da forno. Il filoncino deve essere il più regolare possibile e con le punte quadrate. Disponetelo in una teglia, e spenellateto tutto (superficie e bordi) con abbondante olio di oliva. Proseguite allo stesso modo con il resto dell'impasto. Lasciate dello spazio tra i filoncini posti sulla teglia, siccome lievitando si espandono. Copriteli a campana, cioè con un pezzo di pellicola transparene che deve aderire ai filoncini. Ponete in luogo tiepido e lasciate lievitare fino al rappoddio, per un'oretta.
Passiamo alla stiratura, la fase più importante nella preparazione dei grissini.
Tenete conto che l'impasto lievitato non deve essere reimpastato, così ci vuole un po' di attenzione alla sua manipolazione. Ponete un po' di farina di grano duro sulla spianatoia. Con una spatola per l'impasto o un coltello a lama larga e liscia, tagliate il fioncino dal lato corto a bastoncini di 1cm ca. Passate il bastoncino alla farina. Afferatelo al centro con le dita e assotigliatelo, tirando delicatemente e spostando contemporaneamente le dita verso l'esterno, man mano che la pasta si assotiglia. Il grissino, deve diventare proprio sottile, di spessore massimo a 0,3-0,4cm. Se volete coprire i grissini di semi o di aromi, si deve farlo in questo punto. Preparate due recipienti poco profondi; nel primo versate un po' di acqua (potete aggiungere anche un cucchiaino di zucchero, se utilizzate il sesamo per la copertura gli sta benissimo), mentre nel secondo ponete una quantità di semi ( di sesamo, di papavero etc) o erbe tritate. Immergete velocemente il grissino nell'acqua e poi passatelo delicatemente ai semi. Foderate una teglia da forno con carta antiaderente e disponete il grissino. Se il grissino risulta molto lungo per la teglia, allora accorciatelo. La parte tagliata NON reimpastrarla, ma mettetela pure nella teglia e farla cuocere, indipedentemente alla sua lunghezza. Continuate allo stesso modo con il resto dell'impasto. Non disponete i grissini troppo strettamente nella teglia, perchè durante la cottura si raddopiano di volume. Preriscaldate il forno ai 200°C. Le dosi riportate sopra, sono sufficienti per 3 teglie di grissini. Potete cuocere ogni teglia da sola, in forno statico, o tutte insieme, in forno ventilato. Infornate e lasciate cuocere per 25-30 minuti, fino a dorare, ma attenzione a non farli bruciare! Sfornate e lasciate raffreddare all'aria. Risultano ancora più croccanti il girono dopo, siccome si seccano anche le parti più grosse, che appena sfornati sono ancora un po' molli dentro. 
Conservateli in luogo asciutto, dentro un sacchetto di tela o di carta. Si conservano per parecchi giorni e forse settimane. 


28 σχόλια:

  1. Τώρα τι να πω...ότι το Τορίνο με κυνηγά και στην πατρίδα μου!Με τα δικά σου χέρια φυσικά!!
    Λατρεύουμε τα τορινέζικα κριτσίνια!
    Τα αγοράζω φρέσκα δύο φορές την εβδομάδα από παραδοσιακό φούρνο της γειτονιάς στο Τορίνο και με έχουν μάθει ,διαθέτοντάς μου πάντα τα πιο φρέσκα.Προτιμώ αυτά που είναι πασπαλισμένα με πολέντα και για τον Δημήτρη παίρνω με σουσάμι,γιατί όπως λέει του θυμίζει λίγο το θεσσαλονικιώτικο κουλούρι...[μεταξύ μας,καμμία σχέση!].
    Μαρίνα μου πόσο πετυχημένα τα έκανες!!!!Νομίζω ότι τα έκλεψες από τη βιτρίνα κάποιου φούρνου στην πλατεία Vittorio Venetto!Λεπτότατα-ισχνά θα έλεγα-όπως τα παρασκευάζουν με το χαρακτηριστικό μακρουλό σχήμα και την αέρινη εσωτερική υφή!Καταπληκτική παρασκευή και θα το τολμήσω και μάλιστα γρήγορα, αφού στο τέλος του μήνα έρχεται ο γυιός μου για μία σύντομη επίσκεψη .Θα του κάνω έκπληξη!
    Καλή σου μέρα Μαρίνα μου!Στέλνω πολλά πολλά ανοιξιάτικα φιλιά εμπνεόμενη από το υπέροχο πρωινό που ξημέρωσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαλλον εμενα κυνηγαει το Τορινο Φωτεινη μου, και αφου δεν μπορει να παει ο Μωαμεθ στο βουνο, το φερνει στο σπιτι του!
      Ειναι πραγματι τα κριτσινια που γνωριζεις, η συνταγη ειναι τελεια, αλλωστε δεν ειχα αμφιβολια για την επιτυχια της, οι αδελφες Σιμιλι ειναι αφθαστες στις παραδοσιακες συνταγες, και ειδικα στα αρτοπαρασκευασματα....
      Κι εμενα μου αρεσει η εκδοχη με την πολεντα, αλλα γενικα εχω μια αδυναμια στην πολεντα...
      Ειναι ευκολα στην παρασκευη τους, και μετα απο τις πρωτες προσπαθειες για να τεντωσεις την ζυμη, η διαδικασια γινεται πραγματι διασκεδαστικη!
      Καλη επιτυχια!
      Πραγματι σημερα μυρισε ανοιξη! Ακομη και το κρυο ειναι ανοιξιατικο! Αλλωστε αυριο εχουμε την εαρινη ισημερια, τιποτε δεν ειναι τυχαιο τελικα!
      Πολλα φιλια!

      Διαγραφή
    2. Γραψτε λαθος, η εαρινη ισημερια το 2013 ειναι στις 20 Μαρτιου, οποτε απο χθες μπηκαμε και επισημως στην ανοιξη!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα! Πολύ θα ήθελα κανα δυο κριτσινάκια να μασουλήσω τώρα! Σου πέτυχαν πολύ! Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τελικα πρεπει να οργανωσουμε κουρριερ να ανταλασουμε τις δημιουργιες μας! Κατι σαν τον Ναπολεοντα!
      Θα σου στειλω Κατερινα μου, με την προϋποθεση οτι θα μου στειλεις κι εσυ μηλοκρουασανακια!
      Φιλια!

      Διαγραφή
  3. πω πω ζημιά μεγάλη θα μας κάνεις με αυτή τη συνταγή. Τα κριτσίνια πάσης φύσεως είναιη μεγάλη μου αδυναμία και μπορώ να τα τρώω με τα κιλά. Λίγο μπελαλίδικη η διαδικασία αλλά μου φαίνεται θα την δοκιμάσω την επόμενη φορά που θα έχω χρόνο.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ειναι ιδιαιτερα μπελαλιδικη Τανια μου! Στην περιγραφη ακουγεται περιπλοκο, και μετα τα πρωτα κριτσινια που θα φτιαξεις, μολις βρεις τον τροπο, τα αλλα γινονται ακομη πιο ευκολα!
      Αν σου αρεσουν τα κριτσινια να την δοκιμασεις!

      Διαγραφή
  4. Φαίνονται πολύ όμορφα! Συγχαρητήρια για την πολύ καλή δουλειά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μαρίνα μου, αυτά πρωτογνώρισα στην Ιταλία κάποτε και αυτά εξακολουθώ να προτιμώ!
    "Οι παλιές αγάπες δεν λησμονούνται" εξάλλου! Έτσι δεν λένε; :)

    Τα έφτιαξες εκπληκτικά όμορφα, λεπτά και αδιαμφισβήτητα νόστιμα.
    Καλοφάγωτα και μακάρι να έκλεβα ένα, τυλιγμένο με νόστιμο σαλάμι ή φίνο προσούτο.

    Z.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ετσι λενε, αλλα ειδικα για τα κριτσινια, δεν ειναι τυχαιο που ειναι γνωστα και δημοφιλη σε ολο τον κοσμο!
      Πως το παρελειψα και δεν προμηθευτηκα προσουτο, οταν το αντιληφθηκα ηταν αργα, αλλα και με το σαλαμακι Μιανου μια χαρα ταιριασαν!
      Ενα τι να σου κανει Ζαμπια μου, ισα που ανοιγει την ορεξη ... για να φας το υπολοιπο ταψι!
      Κριμα που δεν ειμαστε πιο κοντα!
      Πολλα φιλια!

      Διαγραφή
  6. Φοβερά!!!
    Πολλά λάϊκ Μαρίνα μου, τα έκανες εξαιρετικά!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τόσο λεπτά, τόσο περιποιημένα, τόσο επαγγελματικά φτιαγμένα!!
    Συγχαρητήρια! Είναι υπέροχα Μαρίνα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστω Χρυσαυγη μου!
      Ειναι υπεροχα απο μονα τους, εγω δεν εκανα κατι το ιδιαιτερο!

      Διαγραφή
  8. Τι ντελικάτα που είναι, Μαρινάκι! Μπορώ να έχω αυτό που έχεις τυλίξει με το αλλαντικό...;;;
    Πολλά φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και βεβαια μπορει να το εχεις Αναστασια μου!
      Πολλα φιλια κι απο μενα!

      Διαγραφή
  9. Μαρίνα τα έχω δοκιμάσει αυτά τα κριτσίνια. Έχω φίλη-κουμπάρα από το Τορίνο και μας τα φέρνει εδώ. Πραγματικά υπέροχα. Είχα χάσει και την ανάρτηση για το λίπος και τώρα που την είδα θυμήθηκα που κι εμείς εδώ φτιάχναμε τη γλίνα από το χοιρινό κρέας. Ένα κάτασπρο λίπος που δεν μύριζε καθόλου χοιρινό και το χρησιμοποιούσαμε και στο μαγείρεμα και σε γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιτελους καποιος που γνωριζει το χοιρινο λιπος, μεχρι στιγμης, μονο η μητερα του κροπωλη μου το ειχε ακουστα, αλλα και αυτη δεν ηξερε να μου δωσει πολλες πληροφοριες ή να μου πει αν ειχε καποια ιδιατερη ονομασια. Την ονομασια γλινα καπου την εχω ξαναδει, αλλα δεν ηξερα περι τινος προκειται. Πραγματι, αυτο το λιπος, ειναι λευκο, εχει μια ευχαριστη μυρωδια, που δεν θυμιζει σε τιποτα ζωικο λιπος ή βουτυρο. Ειναι ιδανικο για το τηγανισμα, αλλα και δινει απιστευτη ελαστικοτητα και γευση στις ζυμες. Το ειχα χρησιμοποιησει για να φτιαξω φετος τους κουραμπιεδες μου! Τελικα Βαγγελιω μου, εισαι αυθεντια στις παραδοσιακες συνταγες, για μια ακομη φορα σε παραδεχομαι!
      Πολλα φιλια!

      Διαγραφή
    2. Αχ Μαρίνα μου ! Η γιαγιά μου έφτιαχνε κουραμπιέδες με γλίνα! Ήταν αφράτοι και έλιωναν στο στόμα! Θα τους επιχειρήσω κάποια στιγμή! Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

      Διαγραφή
  10. Για ακόμα μια φορά με εντυπωσίασες Μαρίνα μου!
    Τι φανταστικά που έγιναν τα κριτσίνια σου, γεια στα χεράκια σου!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλημέρα Μαρίνα μου, δείχνουν καταπληκτικά τα κριτσίνια!Μπράβο σου! Είναι τόσο ενδιαφέρουσα και η ιστορία της προέλευσής τους!Φιλάκια !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημερα Χαρα μου!
      Αυτοι οι ιταλοι, εχουν μια ιστορια να διηγηθουν για καθε φαϊ τους! Ισως ειναι απορροια της προσπαθεια τους να διατηρησουν τις παραδοσιακες συνταγες τους...
      Καλημερες και πολλα φιλια!

      Διαγραφή
  12. Μμμμμμμ! Λατρεύω τα κριτσίνια και αν και δεν έχω δοκιμάσει αυτά του Τορίνο βλέποντας τα δικά σου νομίζω ότι πολύ σύντομα θα τα φτιάξω! Όσο για το χοιρινό λίπος, το λαρδί σύμφωνα με τους Γάλλους, εγώ δεν το έφτιαξα αλλά το βλέπω συχνά πυκνά σε παρασκευές μπισκότων στη Γαλλία.
    Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχως αυτα τα κριτσινια δεν πολυκυκλοφορουν στους φουρνους μας, θα τα βρεις μονο συσκευασμενα απο βιομηχανικη παραγωγη, σε μεγαλα σουπερ μαρκετ, αλλα δεν εχουν καμμια σχεση με τα σπιτικα!
      Και οι ιταλοι το χρησιμοποιουν και στις μερες μας το "στρουττο", οπως το λενε, μαλιστα υπαρχει και στα σουπερ μαρκετ τους. Εδω ειναι σχεδον αγνωστο, ισως σε καποια χωρια το θυμουνται ακομη...
      Πολλα φιλια!

      Διαγραφή
  13. Καλησπέρα και πάλι από την όμορφη Θεσσαλονίκη. με τις καλύτερες των ευχών μου για την νέα χρονιά! Είναι η δεύτερη φορά που φτιάχνω τα καταπληκτικά αυτά κριτσίνια! Εγιναν ανάρπαστα από...μικρούς και μεγάλους. Εχω όμως μια απορία σχετικά με το κίτρινο αλεύρι που αναφέρεις στη συνταγή. Επειδή δεν βρήκα ποσότητα και χρήση μέσα στη συνταγή, το χρησιμοποίησα σαν ''πουδράρισμα'' των κομματιών της ζύμης στην διαδικασία της τελικής επιμήκυνσης. Δεν ξέρω αν έκανα καλά, πάντως έγιναν υπέροχα. Συνέχισε την προσπάθειά σου να μοιράζεσαι συνταγές και εμπειρίες. Θα μας έχεις δίπλα σου σε κάθε βήμα. Να είσαι καλα!
    Jordan

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπερα Jo!
      Οντως το κιτρινο αλυερι ή το καλαμποκαλευρο ειναι για το "πουδραρισμα" πριν το ψησιμο, το αναφερω στην εισαγωγη της αναρτησης, γι' αυτο και δεν αναφερω συγκεκριμενη ποσοτητα.Θα το διευρινησω ,εσα στην αναρτηση... Χαιρομαι που σας αρεσαν, ειναι απο τις πολυ αγαπημενες μου συνταγες!
      Ευχαριστω για τα καλα σου λογια! Τα σχολια σας ειναι η καλυτερη αναταμειβη!
      Καλη Χρονια!

      Διαγραφή

Η γνώμη και οι παρατηρήσεις σας μας ενδιαφέρουν!

Τα ανώνυμα σχόλια δεν θα παίρνονται υπ'όψιν και θα διαγράφονται. Επίσης δεν θα δημοσιεύονται σχόλια υβριστικά ή με περιεχόμενο διαφημιστικό.

Commenti anonimi non saranno presi in considerazione e saranno cancellati.

All anonymous comments will not be considered and therefore deleted.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...