0

ΜΕΙΓΜΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΠΑΧΑΡΙΚΩΝ // QUATTRO SPEZIE


ΜΕΙΓΜΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΠΑΧΑΡΙΚΩΝ

Το "μείγμα 4 μπαχαρικών" προέρχεται από την γαλλική κουζίνα όπου είναι γνωστό ως quatre épices. Αρχικά η ονομασία υπονοούσε ένα μόνο μπαχαρικό, αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε μπαχάρι (Pimenta dioica), το οποίο ώς γνωστόν, συνδυάζει τα αρώματα από το πιπέρι, τα μοσχοκάρφια, το τζίντζερ και το μοσχοκάρυδο. Σήμερα όμως όταν λέμε 4 μπαχαρικά, εννοούμε το μείγμα των εξής μπαχαρικών : πιπέρι, μοσχοκάρφια, μοσχοκάρυδο και τζίντζερ ή κανέλας. Το πιπέρι μπορεί να είναι μαύρο ή λευκό ή μίξη τω δύο, ενώ στην πιο ήπια παραλλαγή του μίγματος μπορεί να αντικατασταθεί με το μπαχάρι. Το τζίντζερ δίνει πιο έντονη, μπαχαρένια γεύση από την κανέλα.
Το μείγμα των 4 μπαχαρικών συναντάται στην γαλλική κουζίνα ήδη από τον Μεσαίωνα και σίγουρα πριν την Γαλλική Επανάσταση. Το χρησιμοποιούσαν για να αρωματίζουν και να συντηρούν πιάτα με κρέας και σαλάμια. Συνήθως αντικαθιστά το πιπέρι σε μία συνταγή, προσθέτοντας βέβαια αρώματα αλλά και γεύση. Απαραίτητο σε τερίνες με κρέας, σε πατέ κυνηγιού και στην γέμιση για πουλερικά ή κομμάτια κρέατος. Προστίθεται επίσης σε σούπες, σε ραγκού, μαγειρευτά φαγητά με κρέας και σε μαρινάτες. Ταιριάζει ιδιαίτερα με το χοιρινό, τα πουλερικά και τα μανιτάρια. Χρησιμοποιείται όμως και σε γλυκιές συνταγές με φρούτα φρέσκα ή αποξηραμένα, σε κρέμες αλλά και σε ζύμες μπισκότων ή κέικ, όπως το περίφημο χριστουγεννιάτικο "ψωμί με μπαχαρικά".
Βέβαια το μείγμα των 4 μπαχαρικών υπάρχει έτοιμο στο εμπόριο, μπορούμε όμως πολύ εύκολα να το παρασκευάσουμε και μόνοι μας, προσαρμόζοντας το μάλιστα στα δικά μας γούστα. Συνήθως το πιπέρι υπερισχύει των άλλων μπαχαρικών. 
Θα σας δώσω 2 αναλογίες υλικών, η πρώτη προορίζεται για αλμυρές συνταγές και η δεύτερη, με μειωμένη ποσότητα πιπεριού, για γλυκιές. Οι ποσότητες είναι για αλεσμένα μπαχαρικά.

Βαθμός δυσκολίας συνταγής : εύκολη
Υλικά
για αλμυρές συνταγές : 1 κ.σ. μαύρο πιπέρι,
                                           1 κ.σ. λευκό πιπέρι,
                                           1 κ.σ. μοσχοκάρυδο,
                                           1 κ.σ. πιπερόριζα (τζίνζτερ),
                                           1 κ. καφέ μοσχοκάρφια.
για γλυκιές συνταγές : 1 κ.καφέ λευκό πιπέρι,
                                          1 κ.γ. μπαχάρι,
                                          1 κ.σ. μοσχοκάρυδο,
                                          1 κ.σ. κανέλα ή τζίντζερ,
                                          1 κ.σ. κοφτό μοσχοκάρφια.
Προετοιμασία :
Τα μπαχαρικά που θα χρησιμοποιήσετε θα πρέπει να είναι φρεσκοαλεσμένα. Το ιδανικό είναι να τα αλέσετε εσείς.
Αναμείξτε τα μπαχαρικά και βάλτε τα μέσα σε ένα βάζο, κατά προτίμηση σκουρόχρωμο, με αεροστεγές πώμα. 
Διατηρείστε το μείγμα των 4 μπαχαρικών σε μέρος δροσερό και σκοτεινό και χρησιμοποιήστε το μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.



QUATTRO SPEZIE

La miscella di 4 spezie viene dalla cucina francese (quatre épices in lingua francese). All' inizio indicava una spezia sola, il pimento (Pimenta dioica), che come è noto combina gli aromi di pepe, chiodi di garofano, zensero e noce moscata. Oggi però per 4 spezie si intende una miscella di 4 o 5 spezie : pepe (nero o bianco), chiodi di garofano, moce moscata e zenzero oppure cannella. Nella variazione meno piccante, i pepe viene sostiutito dal pimento. Lo zenzero rende la miscella più intesa e leggermente piccante.
La miscella di 4 spezie era presente nella cucina francese già nel Medioevo e certo prima della Rivoluzione Francese. Viene utilizzata per condire e conservare piatti con carne o salumi. Indispensabile in terrine, patè di selvaggina, ragù, zuppe, stufati, abbinata alla carne di maiale, al pollame e ai funghi. Viene utilizzata però anche in ricette dolci, a base di frutta fresca o secca, in dolci cremosi, biscotti e torte (tra l' altro il famoso pan di spezie).
La miscella di 4 spezie esiste già pronta al mercato, ma si può prepararla facilemente anche a casa, adattandola ai nostri gusti personali. Di solito la quantità di pepe è maggiore rispetto agli altri ingredienti. 
Vi darò ben 2 ricette, la prima è più adatta per piatti salati, metre la seconda è migliore per utilizzarla in dolci. Le dosi sono per spezie già macinate. 

Difficoltà dela ricetta : facile
Ingredienti :
per ricette salate : 1 cucchiai pepe nero,
                                   1 cucchiaio pepe bianco,
                                   1 cucchiaio noce moscata,
                                   1 cucchiaio zenzero, 
                                   1 cucchiaino da caffè chiodi di garofano.
per ricette dolci : 1 cucchiaino da caffè pepe bianco,
                                 1 cucchiaino pimento,
                                 1 cucchiaio noce moscata,
                                 1 cucchiaio cannella o zenzero, 
                                 1 cucchiaio chiodi di garofano.
Preparazione :
Tutte le spezie devono essere macinate al momento. 
Mescolate le polveri e ponete in un barattolo, preferibilmente di vetro scuro, a chiusura ermetica. 
La miscella viene conservata in luogo fresco e asciutto. Deve essere consumata entro breve tempo.



2

ΠΈΤΟΛΕ : ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ // PETTOLE


ΠΈΤΟΛΕ : ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

Η είσοδος του χειμώνα στον Ιταλικό Νότο, σηματοδοτείται με μικρά χρυσαφένια ημίγλυκα λουκουμαδάκια, τα οποία ονομάζονται συνήθως πέτολε (pettole, αλλά και πέτουλι, τζίπουλι, τζέπολε, σκορπέλε, σφιντζιόλι). Πρόκειται γιά παραδοσιακή συνταγή πολύ διαδεδομένη στη Νότια Ιταλία και στα γεωραφικά διαμερίσματα Απουλία, Καλαβρία, Καμπάνια και Μπαζιλικάτα. Ανάλογα με την περιοχή, παρασκευάζονται την ημέρα του εορτασμού της Αγίας Καικιλίας (22 Νοεμβρίου - περιοχή του Τάραντο), της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας (25 Νοεμβρίου - περιοχή νοιτιο-ανατολικά του Μπάρι), του Αγίου Μαρτίνου (11 Νοεμβρίου - περιοχή του Λέτσε), την παραμονή της Αμώμου Συλλήψεως της Παναγίας (7 Δεκεβρίου - περιοχή του Μπρίντιζι) και τέλος παραμονή των Χριστουγέννων (24 Δεκεμβρίου - περιοχή της Φότζα) ή το πρωί της παραμονής της Πρωτοχρονιάς.
Πιό ονομαστές απ' όλες οι πέτολε του Τάραντο, καθώς η παράδοση τους διατηρείται αναλλοίωτη μέχρι και σήμερα. Ο τοπικός θρύλος λέει ότι μία νοικοκυρά σηκώθηκε το πρωί για να φτιάξει, όπως συνήθιζε, το ψωμί της ημέρας. Εκείνη την στιγμή όμως άκουσε τους βοσκούς, που περνούσαν μέσα από τους δρόμους της πόλης, παίζοντας μουσική με τις γκάιντες, γιά να τιμήσουν την Αγία Καικιλία (Santa Cecilia), προστάτιδα της μουσικής. Μαγεμένη από την μελωδία τους, η νοικοκυρά, παράτησε το ψωμί και άρχισε να τους ακολουθεί μέσα στους δρόμους της πόλης. Όταν, μετά από πολλές ώρες ξαναγύρισε στο ζυμάρι της, αυτό είχε φουσκώσει τόσο πολύ, που δεν μπορούσε πλέον να το κάνει ψωμί. Έτσι σκέφτηκε να κόψει την ζύμη σε μικρά κομματάκια και να την τηγανίσει. Όταν τα παιδιά της την ρώτησαν πως ονομάζονται τα τηγανητά ψωμάκια που τους πρόσφερε για κολατσιό, αυτή τους απάντησε pettel, καθώς έμοιαζαν πολύ με τις μικρές φοκάτσες που φτιάχνουν στην περιοχή και τις ονομάζουν "πίτες". Άλλη παραλλαγή του θρύλου μας διηγείται ότι η νοικοκυρά απάντησε i' cuscin' du Bambinel, δηλαδή τα μαξιλάρια του Θείου Βρέφους, υπονοώντας το πόσο μαλακά και αφράτα είναι αυτά τα λουκουμαδάκια; αυτό όμως παράλληλα είναι και μία έμμεση αναφορά στο έθιμο να στολίζουν γιά τα Χριστούγεννα την ημέρα της Αγίας Καικιλίας, και βέβαια πρώτα απ' όλα ετοιμάζουν και την παραδοσιακή φάτνη, όπου αναπαύεται το Θείο Βρέφος.
Πληροφορίες από : Wikipedia 
Είναι εκπληκτικό πάντως το πως ταιριάζουν μεταξύ τους οι παραδόσεις των διαφόρων λαών, αν σκεφτείτε ότι εχτές, που στην Ελλάδα γιορτάζουμε τον Άγιο Ανδρέα τον λεγόμενο και τρυποτηγανά, το έθιμο θέλει αυτήν την ημέρα οι νοικοκυρές να φτιάχνουν τηγανίτες λουκουμάδες, και όποια τεμπελιάσει και δεν τα φτιάξει, ο Άγιος για να την τιμωρήσει τρυπάει το τηγάνι της! 
Η συνταγή για τις πέτολε είναι πολύ απλή και η ζύμη τους μοιάζει όντως με αυτή του ψωμιού. Δεν γίνεται όμως τόσο ρευστή όσο αυτή των συνηθισμένων λουκουμάδων, γι' αυτό και το εσωτερικό τους είναι γεμάτο, δεν γίνονται σαν φούσκες. Εξωτερικά είναι τραγανές, ενώ μέσα είναι αφράτες και πολύ μαλακές. Το παραδοσιακό τους σχήμα είναι σαν μικρό λεμόνι και από εκεί φαίνεται πόσο καλή μαστόρισσα είναι η νοικοκυρά που τις έφτιαξε! Η γεύση τους είναι ημίγλυκη και μπορούν να προσφερθούν ως αλμυρά αλλά και ως γλυκά σνακ. Στην αλμυρή παραλλαγή, μπορεί να προστεθούν ελιές, κομματάκια λουκάνικο Φρανκφούρτης, μπέικον μη καπνιστό, παρμεζάνα, κάππαρη, αλλά και αντζούγιες, βακαλάος ή ωμά μύδια. Στην γλυκιά παραλλαγή πασπαλίζονται συνήθως με ζάχαρη ή περιχύνονται με μέλι.
Σερβίρονται αυστηρά ζεστές, μόλις βγουν από το τηγάνι. Δεν είναι όμως καθόλου άσχημες ακόμη και την επόμενη ημέρα, παρ' όλο που χάνουν την εξωτερική τραγανή τους κρούστα.

Δόση : περίπου 30 κομμάτια
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : εύκολη
Υλικά : 200 gr αλεύρι γοχ.,
                 100 gr αλεύρι κίτρινο (σταρένιο),
                 7 gr μαγιά μπύρας νωπή,
                 250 gr νερό χλιαρό,
                 4 gr ζάχαρη,
                 8 gr αλάτι θαλασσινό ψιλό.
γιά το τηγάνισμα : σπορέλαιο.
Προετοιμασία :
Διαλύστε την μαγιά στο νερό.           
Βάλτε τα αλεύρια και την ζάχαρη μέσα σε ένα ευρύχωρο μπολ. Προσθέστε την μαγιά και αναμείξτε με τον αυγογδάρτη, μέχρι να πάρετε ένα ομοιογενές μίγμα. Προσθέστε και το αλάτι και αναμείξτε πολύ καλά, ώστε να ενσωματωθεί στο μίγμα αέρας. Η ζύμη που θα πάρετε θα είναι πολύ μαλακή και κολλώδης.
Αν θέλετε να προσθέσετε αλμυρά υλικά στις πέτολε (ελιές σε ροδέλες, τυρί τριμμένο), πρέπει να γίνει σε αυτό το στάδιο.
Σκεπάστε το μπολ με διάφανη μεμβράνη και τοποθετήστε το σε μέρος χλιαρό (τώρα τον χειμώνα μέσα στον φούρνο με το λαμπάκι μόνο αναμμένο). Αφήστε το να σταθεί περίπου 3 ώρες, μέχρι να διπλασιαστεί τουλάχιστον σε όγκο.
Ζεστάνετε άφθονο σπορέλαιο (εγώ χρησιμοποιώ ηλιέλαιο); αν έχετε θερμόμετρο η θερμοκρασία του λαδιού πρέπει να είναι 170°C. Γιά να φτιάξετε όσο το δυνατόν πιό ομοιόμορφα λουκουμαδάκια, θα χρειαστείτε 2 μικρά κουταλάκια. Τα βουτάτε μέσα σε ένα μπωλάκι με νερό, παίρνετε με το ένα μία ποσότητα ζύμης και με το δεύτερο βοηθάτε να αποκολληθεί και την ρίχνετε μέσα στο καυτό λάδι. Τηγανίστε τις πέτολε και από τις δύο πλευρές, μέχρι να ροδίσουν ωραία. Τοποθετήστε τες επάνω σε απορροφητικό χαρτί, ώστε να στραγγίσουν το περιττό λάδι.
Σερβίρετε τις πέτολε ζεστές.



PETTOLE
(PASTA LIEVITATA FRITTA)

Le pettole sono fritelle di pasta lievitata. Preparazione abbastanza comune nel Sud, nelle regioni di Puglia, Calabria, Campania e Basilicata. Le incontrerete con vari nomi, secondo al luogo : zeppole in Irpinia, zippuli in dialetto calabrese, scorpelle a San Severo, pèttuli nel Brindisino, pìttuoe nel Leccese, pèttule nel Polentino. Ancora secondo al lugo, vengono preparate per onorare varie feste, tutte più o meno nello stasso periodo, a fine novembre o all' inizio di dicembre. 
La pettole tarantine vengono preparate per la festa di Santa Cecilia. La leggenda narra che sono state inventate per caso : una massaia stava preparando il pane, e ha sentito i pastori che giravano per la città suonando le zampogne, per onore della Santa, patrona della musica e musicisti; distratta dalla musica, ha dimenticato il suo impasto che lo trovò poi lievitato troppo e non più adatto per preparare il pane. Per non buttarlo via tutto, ha pensato di prelevare dei pezzettini e friggerli in olio. Ha presentato poi queste fritelle di pane ai sui bimbi, che quando le chiesero come si chiamano ha risposto "pettel", forse dal nome delle foccacine che in zona venivano chiamate pitte (pitta in greco vengono chiamate tutte le preparazioni con pasta fillo, e le torte tradizionali che vengono cotte in teglia nel forno). Un' altra variazione della leggenda narra che la massaia ha risposto "i' cuscin' du Bambinel", cioè i cuscini di Jesù Bambino, che rimanda anche alla tradizione di addobbare per Natale proprio il giorno di Santa Cecilia e tra l' altro preparare anche il presepe.
In alcuni comni del sud-est barese, le pettole vengono preparate per la festa di Santa Caterina (25 novembre), nella zona leccese per la festa di San Martino (11 novembre), a Brindisi per la vigilia dell' Immacolata Concezione (7 dicembre) e infine a Foggia durante la vigilia di Natale (24 dicembre) o la mattina della vigilia di Capodanno (31 dicembre).
Informazioni tratte da : Wikipedia
La ricetta per la pettole è veramente molto semplice. E un impasto di pane, con alta idratazione. Il loro gusto è semi-dolce e possono essere condite con condimenti dolci o salati. Nella versione dolce, le pettole, una volta fritte, vengono cosparse di zucchero o irrorate di miele. Per la versione salata vengono aggiunte olive, pezzettini di wurstel, pancetta, formaggio, pomodorini, capperi, acciughe, baccalà o cozze crude. Le pettole sono croccanti fuori e soffici dentro. 
Vengono servite rigorosamente appena fritte e ancora calde, come antipasto, spuntino o tra una portata e l' altra, o alla fine del pasto alla loro versione dolce.

Dosi : 30 pettole ca.
Difficoltà della ricetta : facile
Ingredienti : 200 gr farina 00,
                              100 gr semola rimacinata,
                              7 gr lievito di birra fresco,
                              250 gr acqua tiepida,
                             4 gr zucchero semolato,
                             8 gr sale fino.
per friggere : olio di semi.
Preparazione :
Stemperate il lievito all' acqua intiepidita.
Versate le farine con lo zucchero in una coppa capiente. Aggiungete gradatamente l' acqua col lievito, mescolando con una frusta. Aggiungete il sale e mescolate bene per fare incorporare dell' aria. L' impasto riuslterà molto morbido e colloso.
Se volete fare le pettole salate col ripieno, a questo punto aggiungete l'ingrediente secelto tra quelli che abbiamo già elencato sopra.
Coprite la coppa con pellicola transparente, posizionate in luogo tiepido e lasciate lievitare fino al raddoppio, per 3 ore ca.
Fate scaldate l' olio in una casseruola (se disponete il termometro, la temperatura deve raggiungete i 170°C).
Per preparare delle pettole belle rotonde come palline, utilizzate 2 cucchiaini che bagnate spesso in acqua. Con un cucchiaino prendere una quantità d' impasto e con il secondo arrotondate e aiutate a staccarsi e fare cadere nell' olio caldo. Fate friggere da tutti i lati fino a dorare. Posizionate su carta assorbente per colare l' eccesso d' olio.
Servite le pettole subito, ancora belle calde, con condimento dolce o salato o anche senza.




0

LINZER TORTE : Η ΤΑΡΤΑ ΤΟΥ ΛΊΝΤΣ // LINZERTORTE


LINZERTORTE
(Η ΤΑΡΤΑ ΤΟΥ ΛΊΝΤΣ)

Η λίντζερ τόρτε, δηλαδή η τάρτα του Λίντς, είναι ένα γλυκό που προέρχεται από την πόλη Λίντς της Αυστρίας. Η συνταγή της είναι η αρχαιότερη γνωστή μέχρι σήμερα γιά γλυκό παρασκεύασμα, αφού βρέθηκε καταγεραμμένη σε χειρόγραφο του 1653 (στο Codex 35/31 που βρίσκεται στο αββαείο του Admont, πάντα στην Αυστρία). Υπάρχουν δύο εκδοχές γιά την δημιουργία της, η πρώτη ισχυρίζεται ότι οφείλεται σε έναν βιεννέζο καραμελλοποιό, ονόματι Linzer, η δεύτερη την αποδίδει στον Johann Konrad Voge, ζαχαροπλάστη από την Φρανκονία (Γερμανία), ο οποίος άρχισε την μαζική παραγωγή της στα 1823 στη Λιντς, με αποτέλεσμα η άσημη μέχρι τότε πόλη, να γίνει γνωστή παγκοσμίως.
Βασικά χαρακτηριστικά της, που την διαφοροποιούν από τις άλλες τάρτες, είναι η προσθήκη στην ζύμη τριμμένων ξηρών καρπών (συνήθως φουντούκια αλλά συχνά και αμύγδαλα ή καρύδια) και μπαχαρικών, η γέμιση με μαρμελάδα φραγκοστάφυλο και τέλος το δικτυωτό σχέδιο με ζύμη στην επιφάνεια της.
Η λίντσερ τόρτε είναι ένα από τα κλασσικά γλυκά των γιορτών, βεβαίως και των Χριστουγέννων, σε Αυστρία, Ουγγαρία, Ελβετία, Γερμανία και στο Τιρόλο. Οι αμερικανοί δανείστηκαν την συνταγή, αλλά την μετέτρεψαν σε ατομικά ταρτάκια και μπισκότα.
Η παραλλαγή που θα σας παρουσιάσω σήμερα, βασίζεται σε μία συνταγή του Luca Montersino, από το βιβλίο του Croissant e biscotti. Βέβαια ο maestro παρουσιάζει μία μάλλον αμερικάνικη εκδοχή, αφού μας προετείνει να φτιάξουμε ατομικές ταρτούλες. Εκείνο που είναι εκπληκτικό σε αυτήν την συνταγή, γι' αυτό άλλωστε και την επέλεξα, είναι η ζύμη της, μία frolla montata, όπως την χαρακτηρίζουν οι ιταλοί, δηλαδή μία pasta frolla πολύ μαλακή, ή οποία δεν ανοίγεται σε φύλλο, αλλά στήνεται με το κορνέ; εδώ οι κρόκοι των αυγών προστίθενται ήδη βρασμένοι, χωρίς να επιβαρύνουν την ζύμη με επιπλέον υγρασία. Η ζύμη αυτή δίνει ένα φοβερό μπισκότο, το οποίο λιώνει στο στόμα! Εδώ έκανα μία μικρή παρέμβαση και αντικατέσησα μέρος από το αλεύρι με τριμμένα φουντούκια, τα οποία έλειπαν από την συνταγή. Επίσης χρησιμοποίησα την δικιά μου μαρμελάδα από φρούτα του δάσους, την οποία είχα φτιάξει το φθινόπωρο (συνταγή εδώ), ακριβώς γιά να την χρησιμοποιήσω στην λίντσερ τόρτε...

Δόση : γιά 6 άτομα
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : μέτρια δύσκολη
Υλικά
γιά την ζύμη (pasta frolla montata) : 280 gr βούτυρο μαλακό,
                                                                     50 gr ζάχαρη άχνη,
                                                                     0,5 gr κανέλα Κεϋλάνης σε σκόνη,                                                          
                                                                     2,5 gr ξύσμα λεμονιού
                                                                     12 gr ρούμι,
                                                                     125 gr βρασμένους κρόκους αυγών (από 9 αυγά περίπου),          
                                                                     200 gr αλεύρι γοχ.,
                                                                     100 gr αλεύρι από φουντούκια.        
γιά την γέμιση : 400 gr μαρμελάδα από φρούτα του δάσους.
Προετοιμασία :
Δουλέψτε με τον αυγογδάρτη το βούτυρο, το οποίο πρέπει να είναι σε αλειφώδη μορφή, μαζί με την ζάχαρη, την κανέλα, το ξύσμα λεμονιού και το ρούμι, μέχρι να αφρατέψει.    
Περάστε τους βρασμένους κρόκους των αυγών από λεπτή σίτα και προσθέστε τους στο μίγμα του βουτύρου, μαζί με το αλεύρι και τα φουντούκια, τριμμένα πολύ ψιλά. Αναμείξτε καλά, αποφεύγοντας όμως να δουλέψετε πολύ την ζύμη.
Αλείψτε με το αντικολλητικό μίγμα μία φόρμα γιά τάρτες, με διάμετρο 25 εκ.
Βάλτε την ζύμη της τάρτας σε ένα κορνέ με φαρδειά μύτη αστεράκι. Στρώστε τα 2/3 της ζύμης μέσα στην φόρμα, καλύπτοντας και τα τοιχώματα της.
Απλώστε την μαρμελάδα. Με την υπόλοιπη ζύμη, σχηματίστε διασταυρούμενα κορδόνια επάνω από την στρώση της μαρμελάδας, ώστε να φτιάξετε το διχτυωτό σχέδιο.
Ψήστε την τάρτα σε φούρνο προθερμασμένο στους 180°C, στις αντιστάσεις, για 35 λεπτά περίπου, μέχρι να ροδίσει.
Αφήστε την να κρυώσει τελείως πριν την ξεφορμάρετε και την σερβίρετε.                                        
                                                              



LINZER TORTE

La famosa crostata linzer torte è il simbolo della città austriaca di Linz. E la torta più antica conosciuta al mondo, siccome la prima ricetta per questo dolce è stata trovata in un manoscritto del 1653 (Codex 35/31) nella biblioteca dell' abbazia i Admont (Austria). Le sue origini non sono chiare; così si dice che è stata creata da un confettiere viennese che si chiamava Linzer, mentre altri attribuiscono la ricetta al pasticciere franco Johann Konrad Voge, che nel 1823 cominciò a Linz la produzione di massa della torta, e ha reso famosa la città al mondo.
La crostata di Linz è bassa, nella frolla viene aggiunta farina di nocciole (ma anche di mandorle o noci) e cannella, mentre per la finitura utilizzano di solito confettura di lamponi, o di ribes, prugne o albicocche. Molto caratteristica è anche la decorazione con strisce di pasta frolla a reticolo.
La crostata di Linz è un dolce classico delle feste in Austria, Ungheria, Svizzera, Germania e Tirolo. Gli americani hanno preso la ricetta della crostata, ne hanno però ridotto le dimensioni e l' hanno trasformata a crostatine o biscotti.
Certo esistono tante varianti della linzer torte, io però ho scelto quella di Luca Montersino, dal suo libro Croissant e biscotti, preparata con qualche modifica. Prima di tutto la ricetta di Montersino è per crostatine, mentre io ho preparato una torta grande. Siccome la farina di nocciole mancava dalla ricetta, ho sostituito parte della farina. Per la finitura ho utilizzato la confettura di frutti di bosco, che avevo preparato a fine estate, appositamente per preparare la crostata di Linz.
  
Dosi : per 6 persone
Difficoltà della ricetta : media
Ingredienti
per la frolla montata : 280 gr burro a pommata,
                                           50 gr zucchero a velo,
                                           0,5 gr cannella Ceylon macinata,
                                           2,5 gr zeste di limone,
                                           12 gr rum,
                                           125 gr tuorli sodi (da ca. 9 uova), 
                                           200 gr farina 00,
                                           100 gr farina di nocciole.        
per la finitura : 400 gr confettura di frutti di bosco.
Preparazione :
Montate il burro a pommata con lo zucchero a velo, la cannella, la scorza grattugiata di limone ed il rum.
Unite i tuorli, passatti dal settaccio, la farina e la farina di nocciole, girando il meno possibile.
Spenellate con il composto antiaderente uno stampo per crostate di 25 cm di diametro.
Ponete la frolla montata in un sac-a-poche con bocchetta rigata e dosatela nello stampo formando il fondo e i bordi (ci vuole ca. i 2/3 dell' impasto).
Disponete la confettura. Completate la crostata realizzando con la frolla restante delle righe intrecciate.
Infornate in forno preriscaldato a 180°C, modalità statico. Lasciate cuocere per 35 minuti ca. fino a dorare.
Sofrnate e lasciate raffreddare.