1
Η ΒΥΝΗ
Σίγουρα όταν ακούτε γιά βύνη, το μυαλό σας πάει αμέσως στην μπύρα. Αν απορείτε γιατί μπορεί να μας ενδιαφέρει η βύνη στο laboratorio, αφού δεν ασχολούμαστε με την παρασκευή μπύρας, θα σας το εξηγήσω αφού σας μιλήσω πρώτα λίγο γι' αυτήν!
Η βύνη είναι στην ουσία ο σπόρος ενός δημητριακού που έχει βλαστήσει. Συνήθως χρησιμοποιούν το κριθάρι, αλλά μπορεί να παραχθεί και από άλλα δημητριακά (βρώμη, σιτάρι, σίκαλη, ρύζι). Αφού πρώτα καθαριστούν οι σπόροι των δημητριακών αρχικά μουλιάζουν στο νερό μέχρι να βλαστήσουν, ενώ το επόμενο στάδιο είναι να σταματήσουν απότομα την βλάστηση, με ξήρανση μέσα σε φούρνους με ζεστό αέρα. Μπορεί να ακολουθήσει κάπνισμα της βύνης και το τελευταίο στάδιο είναι το άλεσμα. Η τεχνική αυτή, αλλά και η χρήση της βύνης, είναι αρχαία και ήταν γνωστή στην Αίγυπτο, στην Κίνα και στους Σουμέριους.
Η βύνη έχει πολύ υψηλή συγκέντρωση σε ένζυμα (α- και β- αμυλάση), τα οποία διασπούν το αμύλο που υπάρχει αποθηκευμένο μέσα στους σπόρους, και το μετατρέπουν σε απλά σάκχαρα (μονοσακχαρίτες, δισακχαρίτες και μαλτοδεξτρίνες), τα οποία χρησιμοποιούνται γιά να δώσουν ενέργεια στις αντιδράσεις που πραγματοποιούνται κατά την διαδικασία της βλάστησης. Υπάρχουν διάφοροι τύποι βύνης, που περιέχουν διαφορετικές αναλογίες ενζύμων, πράγμα το οποίο επιτυγχάνεται σταματώντας την βλάστηση του σπόρου σε καθορισμένο στάδιο. Μία βύνη αξιολογείται με την διαστατική της ικανότητα, δηλαδή με την ικανότητα να παράγει ένζυμα; από αυτήν την άποψη η βύνη του κριθαριού είναι η ανώτερη, γι΄αυτό και προτιμάται. Η βύνη χρησιμοποιείται στην ποτοποιϊα (παρασκευή μπύρας, ουίσκυ) στην παρασκευή ξυδιού, σε βιομηχανοποιημένα γλυκά σνάκ που περιέχουν γάλα επεξεργασμένο με βύνη (Maltesers, Whoopers), σε σκόνες γιά την παρασκευή ροφημάτων (Ovaltine) και τέλος στην αρτοποιϊα.
Εμείς σε αυτήν την ανάρτηση, θα ασχοληθούμε με τα πλεονεκτήματα της βύνης γιά την αρτοποιϊα.
Οπως είπαμε, η βύνη περιέχει ένζυμα που μετατρέπουν το άμυλο σε σάκχαρα, αλλά και σάκχαρα από την μερική μετατροπή του κατά την διάρκεια της βλάστησης των σπόρων. Οπως ξέρουμε τα απλά σάκχαρα είναι απαραίτητα γιά την δράση της μαγιάς (ζύμωση), η οποία αποτελείται από σακχαρομύκητες. Ετσι η βύνη αποτελεί την ιδανική "τροφή" για μία ζύμη που περιέχει μαγιά, όπου δρά καταλυτικά και μειώνει τους χρόνους ζύμωσης (φούσκωμα), βελτιώνει την υφή βοηθώντας στο "κράτημα" (η ζύμη δεν πέφτει - ξεφουσκώνει μετά από την πάροδο κάποιου χρονικού διαστήματος), με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μέσα στην ζύμη μεγάλες τρύπες (από την έκλυση μονοξειδίου του άνθρακα), ενώ δίνει σκουρόχρωμη και τραγανή κρούστα λόγω της υψηλής συγκέντρωσης σακχάρων, τα οποία καραμελλώνουν κατά το ψήσιμο (αντίδραση Maillard).
Η βύνη της αρτοποιϊας κυκλοφορεί σε σκόνη, σε συμπυκνωμένο εκχύλισμα (είναι σκουρόχρωμο και παχύρρευστο σαν μέλι) και απλό εκχύλισμα. Η καλύτερη ποιότητα βύνης γιά την αρτοποιϊα συμπεριφέρεται όπως στην φύση, έχει δηλαδή την ιδιότητα να παράγει ακόμη τα ένζυμα που μετατρέπουν το άμυλο σε σάκχαρα, καθώς δεν έχει υποστεί επεξεργασία σε υψηλές θερμοκρασίες.
Η δόση της βύνης γιά μία ζύμη, πρέπει να υπολογίζεται με προσοχή και να χρησιμοποιείται πάντα σε ελάχιστη ποσότητα. Συνήθως κυμαίνεται από 0,5 έως 1% το βάρος του αλεύρου, δηλαδή περίπου 10 gr γιά κάθε κιλό αλεύρι, ενώ δεν πρέπει να ξεπερνάει το 4% (σε κάποιες ζύμες που παρασκευάζονται με προζύμια με μικρή περιεκτικότητα σε μαγιά). Οταν η βύνη έρθει σε άμεση επαφή με την μαγιά, έχουμε καλύτερο αποτέλεσμα στην ανάπτυξη (φούσκωμα) της ζύμης αλλά και στο τελικό προϊον.
Δεν ξέρω να σας πω αν στην Ελλάδα κυκλοφορεί βύνη στο εμπόριο, εγώ δεν κατάφερα να βρώ, αλλά εικάζω ότι οι επαγγελματίες αρτοποιοί την χρησιμοποιούν. Την βύνη που χρησιμοποιώ την φέρνω από την Ιταλία, όπου μπορεί να την βρεί κανείς εύκολα και χρησιμοποιείται ευρέως και από τους ερασιτέχνες που παρασκευάζουν ψωμί.
Γιατί όμως δεν χρησιμοποιούμε την βύνη σε όλες τις ζύμες, αφού βοηθάει στο φούσκωμα και βελτιώνει τις οργανοληπτικές ιδιότητες του τελικού προϊόντος? Κατ' αρχήν όλα τα αλεύρια δεν είναι ίδια. Τα αδύνατα αλεύρια παρουσιάζουν μεγαλύτερη δραστηριότητα του ενζύμου α-αμυλάση, οπότε η προσθήκη βύνης αντενδείκνυται. Αντιθέτως συνιστάται η προσθήκη της στα δυνατά αλεύρια, ιδίως όταν έχουμε και μακρείς χρόνους ζύμωσης. Οσο περνάει ο χρόνος οι ζυμομύκητες καταναλώνουν τα σάκχαρα που υπάρχουν στο αλεύρι και έτσι σε κάποιο σημείο η ζύμωση σταματάει; αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να καθυστερεί πολύ το φούσκωμα της ζύμης ή και να καταρρεύσει τελείως (να καθήσει). Εδώ χρειάζεται η βύνη, που θα χορηγήσει τα ένζυμα γιά διασπάστει το άμυλο, και με αυτόν τον τρόπο θα παρέχει και πάλι τα απαραίτητα σάκχαρα γιά την δραστηριότητα των σακχαρομυκήτων της μαγιάς. Η προσθήκη βύνης είναι προτιμώτερη από την προσθήκη κατ' ευθείαν ζάχαρης ή μελιού, τα σάκχαρα των οποίων καταναλώνονται με γοργό ρυθμό από τους σακχαρομύκητες, με αποτέλεσμα πάλι σε κάποια χρονική στιγμή να εξαντληθούν και να σταματήσει και πάλι η διαδικασία της ζύμωσης. Σε αλεύρια ενδιάμεσης κατηγορίας (συνήθως αυτά που είναι γιά όλες τις χρήσεις) η προσθήκη βύνης είναι προαιρετική, αφού δεν προσφέρει και πολλά πράγματα. Βεβαιωθείτε επίσης ότι το αλεύρι που χρησιμοποιείτε δεν περιέχει πρόσθετη α-αμυλάση, αφού πολλές φορές προστίθεται ως βελτιωτικό.


IL MALTO D' ORZO
Il malto d' orzo è sconosiuto in Grecia, almeno tra i dilettanti di panificazione. Non sono riuscita a trovarlo nemmeno in negozi all' ingrosso per professionisti, e quello che utilizzo l' ho portato dall' Italia.
Il malto è il seme di un cereale che ha subito fermentazione. Il più comune è il malto d' orzo, ma possono essere utilizzati anche altri tipi di cereali. Le fasi di produzione del malto sono : la pulitura dei germi, l' irdatazione, la germinazione, l' arresto di germinazione con azione di aria calda, essiccazione, eventualmente l' affumicatura ed infine la macinazione del cereale maltato. Questa tecnica è antichissima ed era già conosciuta in Egitto, in Sumeria e in Cina.
Il malto contiene enzimi (a- e b- amilasi) che servono a digerire le molecole d' amido, ammassate come riserva nella carioside (seme di cereale), per produrre zuccheri semplici (monosaccariti, disaccariti e maltodextrine) che vengono poi utilizzate per fornire energia alle reazioni del processo di germinazione. Esistono vari tipi di malto, a seconda di come vengono trattati le cariosidi, con variabili quantità di zuccheri e di enzimi. Viene utilizzato per la preparazione di bevande alcoliche (birra, whiskey), di aceto, di dolcetti industrializzati al latte maltato (Malteseres, Whoopers), bevande (Ovaltine) ed infine in panificazione.
Come abbiamo detto, il malto contiene enzimi che trasformano l' amido in zuccheri, ma anche zuccheri, siccome questo processo aveva già iniziato durante la germinazzione interrotta. E noto che i lieviti si nutrono di zuccheri semplici, così l' aggiunta del malto in un impasto lievitato apporta i zuccheri necessari (in modo sia diretto che indiretto) per la fermentazione, con risultato una levitazione migliore. In un impasto senza aggiunta di zuccheri (zucchero o malto) quelli prodotti durante la lievitazione vengono consumati, e ad un certo punto la lievitazione si rallenta bruscamente e spesso l' impasto si collassa. L' aggiunta di malto è certo preferibile, perchè non fornisce solo zuccheri ma anche gli enzimi necessari per produrli dalla farina, perchè quanto i lieviti trovano il cibo pronto regolano il loro metabolismo a consumali subito e una volta esauriti la loro attività si arresta.
In breve il malto utilizzato in panificazione, velocizza i processi di fermentazione e lievitazione con risultato una migliore struttura del prodotto finale. La maggiore presenza di zuccheri che vengono caramellati durante la cottura (reazione Maillard) migliora il colore del prodotto finale, il sapore, il profumo e la friabilità della crosta.
I tipi di malto che si trovano al mercato sono : farina di malto, estratto di malto concentrato (è un sciroppo scuro che rassomiglia al miele), estratto di malto in sciroppo ed estratto di malto in polvere. La capacità enzimatica del malto si chiama "potere distasico" e viene misurata con l' unità Pollak.
Il malto deve esser dosato con attenzione e in percentuali minime che variano da 0,5 a 1% il peso della farina e non più da 4% (in certi impasti indiretti). E meglio metterlo a diretto contatto con il lievito, perchè favorisce lo sviluppo finale del pane e cresce l' alveolatura.
Anche se tanto utile, perchè il malto non è consigliato per tutti i tipi di impasti? Prima di tutto tutte le farine non sono la stessa cosa. Generalmente l' attività amilasica di una farina è inversamente proporzionale all' indice di caduta (Falling Number) e alla forza. Così le farine deboli hanno un' attività amilasica alta e quindi l' uso del malto è sconsigliato. Per le farine forti (indice di caduta maggiore a 350), specialmente quando abbiamo lunghi tempi di lievitazione l' uso del malto è necessario per apportare zuccheri che altrimenti sarebbero largamente esauriti.
1
ΨΩΜΙ ΜΕ ΦΥΣΙΚΟ ΠΡΟΖΥΜΙ
Πολλές φορές μου ζητήσατε την συνταγή γιά ένα απλό ψωμάκι με φυσικό προζύμι, και εδώ στο blog, αλλά και στην ομάδα μας αποκλειστικά γιά το φυσικό προζύμι στο FaceBook (εδώ). Είναι πολύ απλή, δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, θέλει μόνο τον χρόνο της, γιατί ως γνωστόν τον φυσικό προζύμι ακολουθεί τους δικούς του ρυθμούς.
Η ποσότητα του προζυμιού που χρησιμοποιώ, είναι όση ακριβώς μου περισσεύει από την αναζωογονήση του προζυμιού μου. Πριν το χηρσιμοποιήσω το ανανεώνω (αναπιάνω) πάντα, όμως προτιμώ να φτιάξω μία προ-ζύμη poolish γιά να αυξήσω την ενυδάτωση του; έχω γράψει αναλυτικά γι' αυτήν την διαδικασία εδώ. Με το μισό κιλό αλεύρι που χρησιμοποιώ, παίρνω ένα ψωμάκι περίπου του κιλού.
Δόση : 1 φρατζολάκι 850 gr
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : εύκολο
Υλικά
προ-ζύμη : 130 gr φυσικό προζύμι,
60 gr αλεύρι δυνατό,
130 gr νερό,
1 κ.σ. (10 gr) ζάχαρη.
ζύμη : 500 gr αλεύρι τύπου 70%,
200 gr νερό,
1 1/2 κ.γ. (8 gr) αλάτι.
Προετοιμασία :
Ετοιμάστε πρώτα την προ-ζύμη. Αναμείξτε καλά τα υλικά, κατά προτίμηση με τον αυγογδάρτη, μέχρι να πάρετε έναν χυλό. Σκεπάστε σε "καμπάνα" (δηλαδή, όπως έχουμε πεί και εδώ, με ένα αναποδογυρισμένο γυάλινο σκεύος ή εναλλακτικά με διάφανη μεμβράνη) και αφήστε την σε θερμοκρασία δωματίου (υπολογίστε γύρω στους 20°C, αν είναι πιό χαμηλή βάλτε το στον φούρνο με το λαμπάκι αναμμένο) γιά 2-3 ώρες.
Ετοιμάστε την ζύμη. Αναμείξτε την προ-ζύμη με το αλεύρι και προσθέστε σταδιακά το νερό, μέχρι να πάρετε μία ελαστική ζύμη. Το αλάτι θα το ρίξετε τελευταίο.
Μεταφέρετε την ζύμη μέσα σε ένα γυάλινο σκεύος, αλειμμένο με ελαιόλαδο. Αφήστε το σε θερμοκρασία δωματίου (20°C), σε σημείο προφυλαγμένο από ρεύματα αέρα. Ειδικά τώρα τον χειμώνα, που η θερμοκρασία του χώρου είναι χαμηλότερη, τοποθετήστε το μέσα στον σβυσμένο φούρνο, με το λαμπάκι αναμμένο. Αφήστε το να σταθεί γύρω στις 8 ώρες ή γιά όλη την νύχτα.
Αδειάστε την ζύμη σε ελαφρά αλευρωμένη επιφάνεια. Ανοίξτε την με τα χέρια σε παραλληλόγραμμο σχήμα και κάντε 2 γύρους από 3 διπλώματα (γιά τα διπλώματα δείτε εδώ). Τυλίξτε την σε ρολό και βάλτε την σε μακρόστενη φόρμα γιά κέϊκ, που έχετε προηγουμένως αλείψει με λίγο λάδι. Με ένα νυστέρακι κάντε 3-4 διαγώνιες χαρακιές στην επιφάνεια.
Ενα μικρό tip : γιά να ξεφορμάρεται πιό εύκολαά το καρβελάκι βάζω στο πάτο της φόρμας ένα κομμάτι αντικολλητικό χαρτί.
Τοποθετήστε την φόρμα σε χλιαρό μέρος (στον φούρνο με το λαμπάκια αναμμένο) και αφήστε την μέχρι η ζύμη να φτάσει στο χείλος (γύρω στις 2 ώρες).
Συνήθως ξεκινάω την διαδικασία γιά να φτιάξω το ψωμί, αργά το απόγευμα. Βγάζω πρώτα το προζύμι από το ψυγείο και το αφήνω για περίπου ένα δίωρο, ώστε να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου. Χωρίζω την ποσότητα που θα αναζωογονήσω γιά να την φυλάξω, και με το υπόλοιπο ετοιμάζω την προζύμη. Αφού σταθεί για 2-3 ώρες ετοιμάζω την ζύμη, την οποία αφήνω μετά να ξεκουραστεί και να φουσκώσει γιά ολη τη νύχτα. Το πρωί ξαναπιάνω το ζυμάρι, το βάζω στην φόρμα και τέλος φουρνίζω γύρω στο μεσημέρι, έτσι ώστε το ψωμί μας να είναι έτοιμο εγκαίρως και να το απολαύσουμε φρέσκο.
Βγάλτε την φόρμα και ανάψτε τον φούρνο στους 200°C.
Ψήστε στις αντιστάσεις γιά περίπου 30 λεπτά, μέχρι να ροδίσει.
Βγάλτε το φρατζολάκι από τον φούρνο και μόλις μπορέσετε ξεφορμάρετε το και αφήστε το να κρυώσει επάνω σε μία σχάρα.
PANE SEMPLICE CON LIEVITO MADRE
Gli amici greci, sia qui nel blog, ma anche nel gruppo per il lievito madre che ho creato a FB, mi chiedono spesso la ricetta per un pane semplice al lievito madre. Io non l' avevo postata finora, siccome non è qualcosa di eccezionale, e credevo che non valeva la pena di presentarlo. Non posso però negarla ai miei lettori e così la presento oggi.
La quantità del lievito madre che utilizzo di solito, è l' esubero di un rinfresco, ed è sufficiente per preparare un panetto poco meno da un kilo. Il lievito madre che utilizzo, lo rinfresco pure preparando però un preimpasto, una sorta di poolish (ne avevo parlato dettagliatamente qui). Il procedimento della preparazione del pane è semplice, ma il lievito madre vuole sempre il suo tempo ...
Dosi : 1 panetto 850 gr ca.
Difficoltà della ricetta : facile
Ingredienti
per il lievitino : 130 gr lievito madre,
60 gr farina di forza,
130 gr acqua,
1 cucchiaio (10 gr) zucchero.
impasto : 500 gr farina bianca 00,
200 gr acqua,
1 1/2 cucchiaino (8 gr) sale.
Preparazione :
Preparate il lievitino (poolish). Mescolate tutti gli ingredienti e preferibilmente frullate per incorporate dell' aria. Coprite a campana e lasciate riposare a temperatura ambiente (20°C) per 2-3 ore. Se la temperatura ambiente non è tanto alta, ponete nel forno spento con la lampadina accesa.
Preparate l' impasto, mescolando il lievitino con la farina e aggiungendo l' acqua gradatamente, fino a prendere un' impasto elastico e non appiccicoso. Aggiungete il sale per ultimo.
Trasferite in un recipiente unto d' olio di oliva. Lasciate a temperatura ambiente e in luogo riparato da corrneti d' aria; come abbiamo detto sopra, specialmente da questo periodo e poi che la temperatura è più bassa, potete metterlo anche nel forno spento. Lasciate riposare per 8 ore o per tutta la notte.
Rovesciate l' impasto sul piano del lavoro leggermente infarinato. Con le mani tiratelo in un rettangolo e fate 2 giri di pieghe a tre. Arottolate e formate un filoncino. Disponete entro uno stampo da plum cake, spenellato con olio di oliva. Fate 3-4 tagli sulla supeficie.
Posizionate in luogo tiepido (nel forno con la lampadina accesa) e lasciate lievitare fino al raddoppio (almeno un paio d' ore).
Estraette lo stampo dal forno e accendetelo a 200°C.
Infornate e cuocete a modalitàa statico, per mezz' oretta, fino a dorare.
Sfornate e appena possibile sformate e lasciate raffreddare su una gratella.
Io di solito estraggo il lievito madre dal frigo il pomeriggio tardi, lo lascio per un paio d' ore a venire a temperatura ambiente. Metto da parte la quantità da rinfrescare e mantenere, preparo il lievitino, lascio riposare e la sera tardi preparo l' impasto e lo lascio lievitare per tutta la notte. Poi la mattina riprendo l' impasto, faccio le pieghe, lascio lievitare e inforno verso mezzogiorno, per avere il pane pronto per il pranzo.
10
ΤΑ ΑΜΑΡΕΤΙ ΤΟΥ ΝΙΚΌΛΑ
για τους QUANTI MODI DI FARE E RIFARE
Στην Ελλάδα όταν λέμε "αμαρέτι" το μυαλό μας πάει αμέσως στα πολυδιαφημισμένα γκοφρετίνια. Η λέξη όμως είναι ιταλική, σημαίνει "πικρούτσικα" και αναφέρεται σε ένα παραδοσιακό μπισκότο, τελείως διαφορετικό από τα γνωστά γκοφρετίνια, του οποίου το βασικό συστατικό είναι τα αμύγδαλα. Τα αμαρέτι γεννήθηκαν στην Ιταλία κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, ενώ μετέπειτα, στην περίοδο της Αναγέννησης διαδώθηκαν σε όλη την Ευρώπη και στις Αραβικές χώρες. Οι Ιταλοί έχουν διάφορες ποικιλίες αμαρέτι, πιό γνωστά αυτά του Saronno (κοντά στο Μιλάνο), που είναι σκληρά και τραγανά ενω λίγο πιό δυτικά, στο Sassello (Λιγκούρια) συναντάμε τα μαλακά αμαρέτι. Αν η ονομασία αμαρέτο σας θυμίζει λικέρ, έχετε δίκιο, καθώς τα μπισκότα αυτά αρωματίζονται με πικραμύγδαλα, όπως και το λικέρ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι είναι και τα δύο τοπικά προϊοντα της περιοχής του Σαρόνο, όπου καλλιεργούνται βερύκοκα, από τα οποία παίρνουν και τα αρωματικά κουκούτσια.
Τα αμαρέτι τα έχουμε παρουσιάσει στο laboratorio εδώ και πολλά χρόνια (συνταγή εδώ), καθώς οι Ιταλοί τα προσθέτουν σε διάφορες συνταγές τους, κι εγώ που ήθελα να τα χρησιμοποιήσω δεν μπορούσα να τα βρώ στην Ελλάδα και αναγκάστηκα να τα φτιάξω μόνη μου. Αυτή ήταν η συνταγή γιά τα τραγνά αμαρέτι, που συνήθως βρίσκουμε στο εμπόριο. Καιρός όμως είναι να γνωρίσουμε και τα εξ΄ίσου νόστιμα μαλακά αμαρέτι.
Σήμερα ανανεώνουμε το ραντεβού με τις φίλες από τους Quanti Modi di Fare e Rifare και είμαστε καλεσμένοι στην κουζίνα της Clara και του Nicola, όπου ο Νικόλας θα μας παρουσιάσει την αγαπημένη του συνταγή γιά - τι άλλο? - μπισκοτάκια αμαρέτι (εδώ).
Ελάχιστα υλικά (μόλις 4 : αμύγδαλα, πικραμύγδαλα, ζάχαρη και ασπράδια αυγών) σε μία συνταγή πανεύκολη που ετοιμάζεται στην στιγμή, ακόμη και χωρίς μίξερ. Μείωσα ελαφρά τις δόσεις, ενώ ζύγισα και τα ασπράδια, γιά μεγαλύτερη ακρίβεια. Ο Νικόλας ξεκινάει ξεφλουδίζοντας και αλέθοντας τα αμύγδαλα, αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε έτοιμη, ασπρισμένη αμυγδαλόψιχα ή ακόμη και αλεύρι αμυγδάλων. Αν δεν έχετε πικραμύγδαλα (εγώ φροντίζω να μαζεύω πάντα τα κουκούτσια από τα βερύκοκα, δες εδώ), μπορείτε να αρωματίσετε τα αμαρέτι με την εσσάνς πικραμύγδαλο.
Δόση : περίπου 35 μπισκότα
Βαθμός δυσκολίας συνταγής : πολύ εύκολη
Υλικά : 270 gr αμύγδαλα ασπρισμένα,
30 gr πικραμύγδαλα,
300 gr ζάχαρη κρυσταλλική,
70 gr ασπράδια αυγών.
Προετοιμασία :
Αφαιρέστε την φλούδα από τα αμύγδαλα και πικραμύγδαλα, βουτώντας τα γιά μερικά λεπτά σε βραστό νερό. Στεγνώστε τα στον φούρνο, στους 140°C, στον αέρα (προσέξτε να μην πάρουν χρώμα). Αφήστε τα να κρυώσουν.
Τριψτε τα αμύγδαλα πολύ ψιλά μαζί με μερικές κουταλιές ζάχαρη. Μην βάλετε όλη την ποσότητα μαζί, καλύτερα κάντε το σε 3 δόσεις.
Τρίψτε και την ζάχαρη πολύ ψιλή, να γίνει σαν άχνη.
Χτυπήστε τα ασπράδια των αυγών, να γίνουν σαν μαρέγκα (οχι σφιχτή).
Αναμείξτε όλα τα υλικά. Πλάστε μπαλάκια, στο μέγεθος ενός καρυδιού. Τοποθετήστε τα σε ταψί στρωμένο με αντικολλητικό χαρτί. Δεν χρειάζεται να τα πατήσετε με τα χέρια σας, γιατί θα απλώσουν κατά το ψήσιμο.
Ψήστε στους 160°C, στις αντιστάσεις, γιά 20 λεπτά περίπου, μέχρι να ροδίσουν ελαφρά.
Βγάλτε τα απότον φούρνο και αφήστε τα να κρυώσουν. Οσο είναι ζεστά είναι μαλακά, όταν κρυώσουν όμως γίνονται τραγανά από έξω και μαλακά στο εσωτερικό τους.
Διατηρούνται για αρκετές ημέρες, κλεισμένα σε μεταλλικό κουτί γιά μπισκότα.
GLI AMARETTI DI NICOLA
per i QUANTI MODI DI FARE E RIFARE
Penultimo appuntamento del 2016 per le cuochine dei Quanti!
Oggi siamo ospiti di Clara e Nicola, amici non-blogger della Cuochina, per preparare un classico della pasticceria italiana, gli amaretti.
La riceta di Nicola, potete vederla qui. Semplicissima e velocissima, non ho cambiato nulla, perchè è perfetta! Ho diminuito un po' le dosi, e ho pesato gli albumi. Ho utilizzato le mandorle spellate e le armelline dalle nocciole delle albicocche consumate la primavera scorsa e custodite gelosamente per la preparazione di dolci. Se non trovate le armelline (in Grecia non è facile trovarle al mercato), potete utilizzare l' essenza di mandorle amare.
Dosi : 35 amaretti ca.
Difficoltà della ricetta : facilissima
Ingredienti : 270 gr mandorle pelate,
30 gr armelline,
300 gr zucchero semolato,
70 gr albumi.
Preparazione :
Eliminate la pellicina delle mandrole, sia dolci che amare, immergendole per alcuni minuti in acqua calda. Asciugate nel forno, a 140°C, modalità ventilato. Lasciate raffreddare.
Macinate le mandole nel cutter, aggiungendo qualche cucchiaio di zucchero. Non mettere le mandore tutte insieme, meglio a 3 dosi, per poter essere macinate in modo uniforme.
Macinate pure lo zucchero, fino a renderlo fine come se fosse a velo.
Montate gli albumi, in neve non troppo ferma.
Mescolate tutti gli ingredienti. Preparate delle polpettine alla grandezza di una noce e posizionate su una teglia, rivestita da carta forno. Non appiattire i biscotti, siccome si abbasseranno durante la cottura.
Infornate in forno preriscaldato a 160°C, modalità statico, per 20 minuti ca., fino a dorare leggermente.
Sfornate e lasciate raffreddare. Ancora caldi sono molli, ma una volta raffreddati diventono croccanti fuori e soffici dentro.
Si conservano per parecchi giorni, chiusi entro una scatola di latta, per biscotti.

