17
ΤΑΡΤΑ ΜΕ ΠΟΥΡΕ ΜΩΒ ΠΑΤΑΤΑΣ ΚΑΙ ΚΟΛΟΚΥΘΟΑΝΘΟΥΣ ΓΕΜΙΣΤΟΥΣ
Οταν έφτασαν στα χέρια μου οι μώβ πατάτες, σκέφτηκα να τις αξιοποιήσω ανάλογα και να φτιάξω κάτι που να αναδείξει το φανταστικό τους χρώμα. Ετσι ένας απλός πουρές δεν ήταν αρκετός. Την τάρτα με τον πουρέ και τους κολοκυθοανθούς την είχα συλλάβει στο μυαλό μου εδώ και λίγο καιρό, απο τότε που έφτιαξα τους γεμιστούς κολοκυθοανθούς στον φούρνο. Οι δύο ιδέες ταίριασαν μαζί και το αποτέλεσμα είναι η τάρτα που σας παρουσιάζω σήμερα.
Δόση : για 4 άτομα
Βαθμός δυσκολίας : μέτρια δύσκολο
Υλικά
για τον πουρέ : 300gr μώβ πατάτες βρασμένες και ξεφλουδισμένες,
120 gr κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά,
1 μικρό αυγό,
1 κ.σ. τριμμένη παρμεζάνα,
φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι,
1 πρέζα πράσινο μπούκοβο,
1 πρέζα τριμμένο μοσχοκάρυδο,
αλάτι.
για τους κολοκυθοανθούς : 5 κoλοκυθοανθούς,
225 gr ρικόττα,
2 κ.σ. τριμμένη παρμεζάνα,
1 κρόκο αυγού,
1 φουντίτσα φρέσκο κόλιαντρο ψιλοκομμένο,
φρεσκοτριμμένο πιπέρι,
αλάτι.
επίσης : 1 φύλλο σφολιάτα (400 gr),
ελαιόλαδο παρθένο έξτρα.
Προετοιμασία :
Ξεκινήστε απο τις πατάτες. Πλύντε τες καλά, βάλτε τες μέσα σε μια κατσαρόλα, σκεπάστε με νερό και αφήστε τες να βράσoυν για 20 λεπτά περίπου, μέχρι να μαλακώσουν. Στραγγίστε τες, αφήστε τες να χλιαρίνουν και περάστε τες απο την πρέσσα του πουρέ. Την φλούδα όπως είπαμε θα την πετάξετε. Εγώ γενικά δεν ξεφλουδίζω τις πατάτες που έχω βράσει για να φτιάξω πουρέ, αλλά τις βάζω μέσα στην πρέσσα του πουρέ με την κομμένη όψη προς τα κάτω, και αφού τις πιέσω, αφαιρώ μετά την φλούδα, η οποία μένει μέσα στην πρέσσα. Χλιαρίνετε την κρέμα γάλακτος και προσθέστε την στον πουρέ πατάτας. Προσθέστε το αυγό, ελαφρά χτυπημένο, την παρμεζάνα, τα μυρωδικά και 2 πρέζες αλάτι. Αναμείξτε τα υλικά και κρατήστε τον πουρέ στην άκρη.
Ετοιμάστε την γέμιση για τους κολοκυθοανθούς αναμιγνύοντας όλα τα υλικά. Ξεπλύνετε γρήγορα τους κολοκυθοανθούς, αφαιρέστε τον ύπερο και γεμίστε τους με το μίγμα. Κλείστε το κάθε λουλούδι στρίβοντας τα πέταλα στην άκρη τους.
Πάρτε ένα πυρέξ με διαστάσεις 28x16 εκ. Αλείψτε καλά όλη την εσωτερική επιφάνεια του με ελαιόλαδο. Στρώστε μέσα το φύλλο της σφολιάτας, αφήνοντας να περισσεύουν 2 εκ. περίπου απο τις άκρες του ταψιού. Στρώστε μέσα τον πουρέ. Με την ράχη ενός κουταλιού δημιουργήστε 5 βαθουλώματα στην επιφάνεια του πουρέ και τοποθετήστε μέσα στο καθένα απο έναν γεμιστό κολοκυθοανθό. Γυρίστε τις άκρες της σφολιάτας που επρισσεύουν πρός τα μέσα και πιέστε τες με την άκρη ενός πηρουνιού, ώστε να σχηματίσετε περιμετρικά ένα κορδόνι. Αλείψτε τους κολοκυθοανθούς με ελαιόλαδο. Αλείψτε την άκρη της σφολιάτας που προεξέχει με λίγη κρέμα γάλακτος.
Ψήστε την τάρτα σε προθερμασμένο φούρνο στους 200°C, στις αντιστάσεις, για 50 λεπτά περίπου. Την πρώτη μισή ώρα καλό είναι να σκεπάσετε τους κολοκθοανθούς με ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο, ώστε να μήν "αρπάξουν". Οταν η τάρτα ροδίσει βγάλτε την απο τον φούρνο.
Αφήστε την να σταθεί μισή ωρίτσα πρίν την κόψετε.
Σερβίρετε την τάρτα ζεστή, ως ορεκτικό.
TORTA AL PURE DI PATATE VITELOTTE E FIORI DI ZUCCA RIPIENI
Quando mi sono imbattuta sulle patate vitelotte (patate viola) il primo pensiero era di utilizzarle per preparare qualcosa che avrebbe esaltato il loro colore - a dir poco - stupendo! Così un semplice purè no bastava. La torta al purè di patate e fiori di zucca ripieni, l' avevo pensata quando ho preparato i fiori di zucca ripieni e cotti al forno; erano buoni si, ma potevano fare parte di una torta e presentare un piatto completto. Le due idee sono intrecciate ed il risultato ve lo presento in questo post.
Dosi : per 4 persone
Difficoltà : media
Ingredienti
per il purè : 300gr di patate vitelotte cotte e sbucciate,
120 gr di panna a 35% grassi,
1 uovo piccolo,
1 cucchiaio di parmigiano grattugiato,
pepe macinato al momento,
1 pizzico di fiocchi di peperoni jalapeno,
1 pizzico di noce moscata macinata,
sale qb.
per i fiori di zucca : 5 fiori di zucca,
225 gr di ricotta,
2 cucchiai di parmigiano grattugiato,
1 tuorlo d'uovo,
1 ciuffo di coriandolo tritato,
pepe macinato,
sale qb.
inoltre : 1 rotolo di pasta sfoglia (400 gr),
olio extravergine di oliva.
Preparazione :
Si comincia dalle patate. Lavatele, ponetele in una cassaeruola, coprite con acqua e portate sul fuoco. Lasciate cuocere per una ventina di minuti, fino ad intenerire. Scolatele, lasciate intiepidire e riducetele a purea, con lo schiacciapatate. La buccia deve essere scartata, io non le sbuccio prima, taglio ognuna in due, metto i pezzi entro lo schiacciapatate, con la parte tagliata verso il basso, schiaccio e poi butto via la buccia che rimane dentro. Fate intiepidire la panna e versatela sul purè di patate, Aggiungete l'uovo, leggermente sbattuto, il parmigiano, le spezie e 2 pizzichi di sale. Mescolate il tutto e tenete da parte.
Preparate il ripieno per il fiori di zucca, mescolando tutti gli ingredienti. Sciacquate brevemente i fiori di zucca, eliminate i pistilli, e farcite con il composto di ricotta. Chiudete ogni singolo fiore, torcendo le punte dei petali.
Per la cottura, ho utilizzato una pirofila alle dimensioni 28x16 cm. Spenellate tutta la parte interiore con olio di oliva. Foderate con la pasta sfoglia, e lasciate avanzare ca 1 cm dai bordi della pirofila. Disponete sopra il purè di patate vitelotte. Con il dorso di un cucchiaio fate 5 conche, sulle quali posizionate i fiori di zucca ripieni. Ripiegate i bordi della sfoglia verso l' interno e premete con le rebbi di una forchetta, per fromare il cordoncino. Spenellate i fiori di zucca con olio di oliva. Spenellate il cordoncino di sfoglia con qualche goccio di panna.
Fate cuocere in forno preriscaldato a 200°C, modalità statico, per 50 minuti ca. Durante i primi 30 minuti, meglio coprire i fiori di zucca con un pezzo di carta stagnola. La torta è pronta quando i bordi della sfoglia saranno rosolati.
Sfornate e lasciate riposare per 30 minuti, prima di tagliare.
Viene servita calda, come antipasto o spuntino.
8
ΜΩΒ ΠΑΤΑΤΕΣ
Τις είχα συναντήσει πρίν μερικά χρόνια στο εξωτερικό και φέτος τις βρήκα και στην Ελλάδα, και μάλιστα σε περισσότερα απο ένα σημεία πώλησης...
Οι πατάτες vitelotte, γνωστές και ως πατάτες τρούφα, μαύρες ή -εσφαλμένα- μώβ πατάτες, δεν είναι κάποια νέα μεταλλαγμένη ποικιλία. Πρόκειται για ένα αρχαίο και μάλλον σπάνιο είδος πατάτας, με καταγωγή απο την Νότια Αμερική, και συγκεκριμένα απο την περιοχή μεταξύ Περού και Χιλής. Καλλιεργούνται πλέον και στην Ευρώπη, στην Γαλλία και στην Ιταλία, σε μικρή κλίμακα βέβαια, αλλά είναι πιο εύκολο να βρεθούν στο εμπόριο. Η καλλιέργεια τους γίνεται απο μικρούς παραγωγούς, γιατί είναι μάλλον ασύμφορη, είναι μικρές σε μέγεθος, δεν δίνουν μεγάλη παραγωγή και διατηρούνται δύσκολα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η τιμή τους είναι ανάλογα αρκετά τσιμπιμένη (3-3,5 € το κιλό).
Οπως είπαμε πρόκειται για μια πολύ αρχαία ποικιλία πατάτας, θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ημιάγρια, έτσι το φυτό της είνα γενικά πολύ ανθεκτικό, τόσο στις αρώστειες, όσο και στην ξηρασία. Θέλει χώμα ελαφρύ, σπέρνεται σε βάθος και δεν αντέχει στην υπερβολική υγρασία. Οι βολβοί συλλέγονται στο τέλος του καλοκαιριού.
Οι vitelotte δεν μοιάζουν και πολύ με τις συνηθισμένες πατάτες, είναι μικρές, μακρουλές και σαν να έχουν κόμπους, μοιάζουν δηλαδή πιο πολύ με ρίζωμα. Η φλούδα τους είναι αρκετά παχειά. Τόσο η φλούδα όσο και η σάρκα τους έχουν ένα χρώμα βαθύ μπλέ, που τείνει προς το μώβ. Στην τομή, η σάρκα τους δεν εμφανίζεται ομοιόμορφα χρωματισμένη, αλλά παρουσιάζει και λευκά νερά. Η γεύση τους είναι γλυκίζουσα, ιδιαίτερη, θυμίζει κάστανο, και έχει ένα άρωμα που θυμίζει φουντούκι. Είναι πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά αλλά και σε ανθοκυανίνες, στις οποίες οφείλεται και το χρώμα τους. Οι ανθοκυανίνες, ως γνωστόν, είναι ισχυρά αντιοξειδωτικά και έχουν προστατευτική αντιγηραντική, αλλά και αντικαρκινική δράση. Περιέχουν μεγάλη ποσότητα αμύλου και γι' αυτό η σάρκα τους είναι κολλώδης. Δεν περιέχουν γλουτένη και είναι κατάλληλες για όσους έχουν δυσανεξία σε αυτή.
Πηγή : εδώ
Διαλέξτε βολβούς όσο το δυνατόν χωρίς στίγματα. Εχετε υπ' όψιν οτι οι μώβ πατάτες είναι ευαίσθητες και πρέπει να καταναλωθούν άμεσα. Ιδίως αν τις αφήσετε εκτεθειμένες στο φώς, πολύ σύντομα βγάζουν χοντρές φύτρες, οι οποίες καταστρέφουν και το εσωτερικό του βολβού.
Πως τις χρησιμοποιούμε στην κουζίνα
Μια πατάτα με τόσο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι ιδανική για γκουρμέ πιάτα και δημιουργική κουζίνα. Χρησιμοποιούνται βρασμένες για παρασκευή πουρέ ή νιόκι.
Το νερό που έβρασαν όσο είναι ζεστό έχει χρώμα μώβ, ενώ όταν κρυώσει γίνεται πράσινο!
Πρέπει απαραιτήτως να τις ξεφλουδίσετε, καθώς η φλούδα τους είναι αρκετά χοντρή και δεν τρώγεται.
Μην προσπαθήσετε να τις πολτοποιήσετε στο μούλτι, το αποτέλεσμα θα είναι μια κολλώδης πάστα, που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πουθενά!
Για να τις κάνετε πουρέ, θα τις περάσετε απο το ειδικό εργαλείο ή θα τις λιώσετε με ένα πηρούνι.
Καθώς περιέχουν αρκετό άμυλο, είναι ιδανικές για παρασκευή νιόκι, τα οποία, όπως μπορείτε να φανταστήτε, έχουν ένα πολύ εντυπωσιακό μώβ χρώμα (συνταγή για τα νιόκι εδώ).
Αν τις βράσετε στον ατμό, το χρώμα τους δεν είναι πολύ έντονο και μένουν πιό συμπαγείς.
Δεν είναι κατάλληλες για να γίνουν ψητές στον φούρνο ή για να μαγειρευτούν στην κατσαρόλα.
Μπορείτε επίσης να τις κόψετε σε τσίπς και να τις τηγανήσετε. Στην Γαλλία κυκλοφορεί έτοιμο συσκευασμένο προϊον με τσίπς μώβ πατάτας.
LE PATATE VITELOTTE
Le patate vitelotte, le avevo incontrate qualche anno fa all' estero, ma quest' anno le ho trovate finalmente anche in Grecia, e in più punti di vendita.
Le patate vitelotte, le troverete anche come patate nere, "donna nera", "tartufo della Cina" ed infine, impropriamente, patate viola. Non si tratta di qualche nuova specie geneticamente modificata. Anzi, è una specie antica, proveniente dall' America del Sud e precisamente dall' area tra Perù e Cile. Durante gli ultimi anni, vengono coltivate anche in Europa, in Francia e in Italia, e così è più facile trovarle al mercato. Quelle che ho trovato io vengono dalla Francia. La coltivazione è limitata, sia perchè la resa è scarsa, come anche il guadagno per il produttore, mentre non si conservano a lungo, come le patate comuni. Il loro prezzo è elevato, ma non poi tanto.
La pianta delle patate vitelotte, appartiene pure alla famiglia Solanum, ma si tratta di una specie semiselvaggia e per questo molto rustica, resistente alle malattie e alla siccità. Richiede un terreno leggero e profondo, ben drenato, privo di eccessiva umidità. La raccolta è a fine estate.
Le vitelotte non rassomigliano poi tanto alle patate comuni, sembrano piuttosto un rizoma : dimensioni ridotte, grumose e a forma oblunga. La loro buccia è spessa. Tanto la buccia che la polpa hanno un colore violaceo, causato dalla presenza di altro percentuale di antocianine. Come noto, le antocianine hanno un alto potere antiossidante, e sono utili per la prevenzione dell' invecchiamento e il cancro. Al taglio la polpa non ha un colore uniforme, ma spesso presenta delle sfumature chiare. Il sapore è dolciastro, ricorda la castagna, mentre profuma di nocciola. Sono molto farinose e la loro polpa è appiccicosa. Ricche in amido, non contengono glutine e sono adatte per i celiaci.
Fonte : qui
Scegliete dei tuberi senza marciumi e con meno segni sulla buccia. Consumatele in fretta, siccome, specialmente se rimangono esposte alla luce, poliferano subito dei germogli molto vigorosi che guastano anche la polpa.
Utilizzo in cucina
Una patata tanto rara e speciale è ideale per creare dei piatti originali e di grande effetto.
Venogono utilizzate di solito lessate e mai cotte al forno o a spicchi in padella.
Molto d' effeto per variare una insalata.
Sono ideali per preparare purè e gnocchi.
L' acqua durante la cottura è blu scura, mentre una volta cotte torna al verde.
Non vengono consumate colla buccia, che è troppo spessa e deve essere scartata.
Per ridurrle a purè utilizzate lo schiaccapatate, o semplicemente schiaccatele con una forchetta; non utilizzare mai il frullatore, siccome sono troppo farinose e saranno ridotte ad una poltiglia che non è utilizzabile.
Se le cuocete al vapore, rimangono più pallide e più compatte.
Potete ancora tagliarle a rondelle sottili (chips) e friggerle in olio. In Francia esistono al commercio e già cotti, dei chips di patate vitelotte.
7
ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ΠΑΝΤΖΑΡΙ ΜΕ ΦΡΕΣΚΟ ΤΖΙΝΤΖΕΡ
Μετά την πολύ επιτυχημένη μαρμελάδα καρότο, με περγαμόντο και καρδάμωμο, νομίζω οτι ήταν φυσικό επακόλουθο να έρθει και η ιδέα να δοκιμάσω να φτιάξω μαρμελάδες και με άλλα λαχανικά, ξεκινώντας απο το παντζάρι.
Το παντζάρι το είχα ήδη χρησιμοποιήσει για να φτιάξω κέϊκ (συνταγή εδώ), οπότε ήξερα ότι ταιριάζει πολύ καλά με τις γλυκιές γεύσεις. Το ερώτημα ήταν με τι μπαχαρικά να το συνδυάσω, ώστε να φτιάξω μία μαρμελάδα που να έχει την δικιά της προσωπικότητα. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σ' εσάς, αλλά πολλές φορές, όταν δημιουργώ κάτι και ψάχνω να βρώ ποιό μπαχαρικό ή συνδυασμός μπαχαρικών θα του ταίριαζε καλύτερα, ανοίγω τα βαζάκια μου με τα μπαχαρικά, έχω και το συγκεκριμένο υλικό απο την άλλη, μυρίζω μιά απο εδώ και μιά απο εκεί, και προσπαθώ να φανταστώ τους πιθανούς συνδυασμούς.... Το σίγουρο ήταν οτι το παντζάρι θα έβραζε μέσα σε χυμό πορτοκαλιού, όπως είχα κάνει και με το καρότο και το περγαμόντο. Απο εκεί και πέρα θα του ταίριαζε η κανέλα, αλλά και ο αστεροειδής γλυκάνισος, ίσως και το τζίντζερ. Την βανίλια δεν την ήθελα, και γιατί δεν τρελλαίνομαι γι' αυτήν, αλλά και γιατί την θεωρώ πιο συνηθισμένη. Τελικά κατέληξα στο τζίντζερ, και μάλιστα το φρέσκο, για να δώσει στην μαρμελάδα και μια σπιρτάδα.
Δόση : 1400 gr περίπου
Βαθμός δυσκολίας : εύκολο
Υλικά : 1 Kg παντζάρια βρασμένα,
τον χυμό από 2 μέτρια προτοκάλια (200 ml),
1 μήλο πράσινο,
τον χυμό απο 1/2 λεμόνι,
850 gr καστανή ζάχαρη demerara,
1 "δαχτυλάκι" φρέσκο τζίντζερ (50gr).
Προετοιμασία :
Καθώς είναι και η εποχή τους, χρησιμοποίησα φρέσκα παντζάρια, τα οποία πρώτα τα έβρασα μέχρι να μαλακώσουν. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και έτοιμα βρασμένα, που κυκλοφορούν συσκευασμένα στα σούπερ μάρκετ.
Ξεφλουδίστε τα παντζάρια και κόψτε τα σε μικρά κυβάκια.
Καθαρίστε το μήλο και κόψτε το επίσης σε μικρά κυβάκια.
Αφαιρέστε την φλόυδα απο την ρίζα του τζίντζερ και τρίψτε την σε τρίφτη με ψιλές τρύπες, ώστε να σπάσουν οι ίνες του.
Βάλτε όλα τα υλικά σε μία κατσαρόλα και βάλτε την στη φωτιά. Μόλι πάει να βράσει και πρίν αρχίσει να κοχλάζει, κατεβάστε την απο την φωτιά, αφήστε να κρυώσει και μεταγγίστε σε ένα γυάλινο σκεύος. Σκεπάστε με ένα κομμάτι αντικολλητικό χαρτί, σε επαφή με την επιφάνεια του μίγματος, ώστε να μην οξειδώνεται απο την επαφή με τον αέρα. Αφήστε το να σταθεί για 12 ώρες, σε δροσερό μέρος.
Οταν περάσει ο απαιτούμενος χρόνος, μεταγγίστε και πάλι το μίγμα στην κατσαρόλα και βάλτε την στη φωτιά. Αφήστε να βράσει για 15 λεπτά, αφαιρώντας τον αφρό που θα σχηματιστεί.
Κατεβάστε την κατσαρόλα απο την φωτιά και πολτοποιήστε την μαρμελάδα με το ραβδομπλέντερ. Δεν θα την κάνετε αλοιφή, καλό είναι πάντα να υπάρχουν διακριτά κομματάκια απο τα συστατικά της.
Βάλτε και πάλι την κατσαρόλα στην φωτιά και αφήστε να βράσει σε μέτρια φωτιά, μέχρι να δέσει. Οσο είναι ακόμη καυτή, μοιράστε την σε βαζάκια τα οποία έχετε προηγουμένως αποστειρώσει. Βιδώστε τα καπάκια, αναποδογυρίστε τα και αφήστε τα να κρυώσουν αναποδογυρισμένα, για να γίνει η κονσερβοποίηση.
Αφήστε την μαρμελάδα να σταθεί για 2-3 μέρες, πρίν την δοκιμάσετε.
Διατηρήστε την σε μέρος κατά προτίμηση δροσερό και σκοτεινό.
CONFETTURA DI BARBABIETOLE E ZENZERO
Dopo il grande successo della mia confettura di carote al bergamotto e cardamomo, credo che era prevedibile cercare di preparare delle confetture anche con altri ortaggi, cominciando dalle barbabietole.
Le barbabietole le avevo già utilizzate per preparare una torta dolce (ricetta qui) e lo sapevo che potevo inserirle in una preparazione dolce con notevole successo. La questione era con quali spezie o aromi dovevo arrichire questa confettura, per farla sviluppare la propria identità. Mi capita spesso, quando concepisco la struttura di una nuova ricetta, di cercare di abbinare i profumi delle spezie all' ingrendiente di base. Così apro i miei barattolini con le spezie e cerco di immaginare quale spezia o quale combinazione sarebbe la più adatta per la mia preparazione. Per le barbabietole il certo era di aggiungere il succo d' arancia, come avevo fatto coi bergamotti per le carote. Poi ero indecisa tra la cannnella, l' anice stellato e lo zenzero. La vaniglia l' ho esclusa subito, perchè troppo comune e poi non ne vado matta... Alla fine ho deciso di uitlizzare lo zenzero, quello fresco, per dare anche un pizzico di stuzzicante alla mia confettura.
Dosi : 1400 gr ca.
Difficoltà : facile
Ingredienti : 1 Kg di barbabietole già lessate,
il succo da 2 arance di media grandezza (200ml),
1 mela verde,
1/2 limone, il succo,
850 gr di zucchero di canna demerara,
1 "dito" di zenzero fresco (50gr).
Preparazione :
Ho utilizzato le barbabietole fresche che sono di stagione. Le ho fatto cuocere fino ad intenerire. Potete anche utilizzare le barbabietole già cotte, che troverete confezionate al supermercato.
Sbucciate le barbabietole e tagliatele a cubetti.
Sbucciate la mela e tagliate a cubetti.
Spellate lo zenzero e sminuzatelo utilizzando la grattugia apposta, o comunque una grattugia a fori piccoli e lame affilate.
Ponete tutti gli ingredienti in una casseruola e portate sul fuoco. Prima di cominciare l' ebbolizione e quando comincia appena a fermentare, ritirate dal fuoco. Lasciate raffreddare e trasferite in un recipiente di vetro. Coprite con un pezzo di carta antiaderente, a contatto con la superficie del composto, per prevenire l' ossidazione. Lasciate riposare per 12 ore.
Trascorso il tempo necessario, trasferite nella casseruola e portate sul fuoco. Lasciate cuocere per 15 minuti. Schiumate se necessario. Ritirate dal fuoco e sminuzzate con un frullatore ad immersione.
Portate la casseruola sul fuoco e lasciate cuocere fino a rapprendere. Per quanto la confettura sia ancora scottente riempite dei barattoli precedentemente sterilizzati. Coprite coi loro coperchi, capovolgete e lasciate raffreddare capovolti su una grattugia.
Lasciate la confettura di insaporire per un paio di giorni prima di assagiarla.
Conservate in luogo fresco e buio.
